Al de derde dag geen wekker, met dit keer het verschil dat ik ook niet om acht uur iedereen alsnog uit bed ging schoppen. Zelf wel 100 baantjes gaan zwemmen voor het ontbijt in het zwembad van – en de meningen verschillen nog – 11 of 12 meter lengte. Daarna rustig naar de bakker, alwaar het brood van gisteren al om negen uur was uitverkocht. Ander brood is ook lekker, weten we nu. Tijdens het ontbijt kwam Popi – de beheerder – ook even vragen of we nog schone handdoeken nodig hadden en ze had een heel bord met lekkere minibroodjes/donuts bij zich.
Eniek doet 1 vak online en dat vak kent geen herfstvakantie, dus op dinsdag moest ze een powerpoint presentatie voor psychologie inleveren, ook een reden om een thuis-dag in te plannen, zodat ze daar alle rust voor had. En voor ons was het absoluut geen straf om even te “oedelen”. Bart en ik konden ons prima vermaken met het zoeken naar een fietspomp. Er stonden namelijk een aantal mountain bikes bij het huis, maar die hadden allemaal redelijk zachte banden. Geen pomp gevonden, maar bij een benzinepomp vlakbij huis wat lucht gehaald. Het zijn niet de beste fietsen, maar ik wilde toch een stukje fietsen naar het volgende dorp. Een vissersdorpje van oorsprong, maar nu vooral voor de toeristen een strand met een hele rits restaurantjes. Verder niet heel bijzonder.
Rond lunchtijd had Eniek haar presentatie af en ingeleverd, nu konden we weer wat gaan plannen. Kop of munt: naar het strand of gaan wandelen door een kloof. Het werd een kloof. De allerbekendste zijn echt uren rijden, maar heel dicht bij huis zijn er ook nog wel een paar te vinden. De Pefki kloof ingetypt op Google maps en Bart zette mij en Eniek af bij een grindpad waar volgend google na 700m de kloof zou zijn. Natuurlijk had ik moeten weten dat daar inderdaad de kloof lag, maar dan meer als uitzicht dan dat je erin kunt afdalen. Gelukkig met een beetje omlopen kwamen we bij de officiele afdaling naar de kloof. Best uitdagend op sommige punten, maar vooral heel erg mooi om tussen die enorme rotswanden af te dalen naar het riviertje onderin. Het tempo op zo’n wandeling ligt natuurlijk een stuk lager, maar na 6 1/2 km waren we weer uit de kloof en helemaal afgedaald naar de zee. Daar kwam Bart ons weer ophalen, de heenweg was 20 minuten van ons appartment, de terugweg maar 5-10 minuten. In geval van uiterste nood hadden we zelfs wel naar huis kunnen lopen…
Lekker hangen in ons appartment met het geluid van de golven en het mooie licht van de ondergaande zon, is ook geen straf. Even een kopje koffie drinken met wat Griekse koekjes (die zijn een stuk minder zoet dan de Nederlandse trouwens, wat ik niet had verwacht met de baklava-reputatie), een boekje erbij of een electronisch speeltje. De keuken in het appartment is bijna net zo groot als thuis, dus een avondmaaltijd met weinig kookwerk bij de supermarkt gescoord.