Dat ik even blog-moe was, wist ik wel, maar dat mijn vorige blog een dik jaar geleden was, oei, dat was wel een erg lang hiatus. Zomaar bijna alle vakanties van 2025 helemaal overgeslagen en het is toch zo’n leuk naleeswerk om later het genieten nog een keer dunnetjes over te doen. De pen – of liever het toetsenbord – weer ter hand genomen om een verslag te beginnen van onze najaarsreis naar Portugal. 

Lang leven kinderen met rijbewijs die ook nog eens om half vijf mee op willen staan om ons naar Rotterdam airport te rijden. In de regen namen wij afscheid van ons kikkerlandje samen met een enorme massa mede-toeristen richting Alicante, Malaga, Tenerife en in ons geval Faro. Zoals gebruikelijk de vlucht nuttig gebruikt om de reisgids over Algarve uit te pluizen en stickie-notes te plakken bij alle leuke bezienswaardigheden. Ook zoals gebruikelijk zouden we dus eigenlijk 10 dagen moeten gaan om alles te kunnen doen in plaats van 7. 

Met een heerlijk blauwe lucht en een lekker zonnetje konden wij al even na 10 uur lokale tijd onze huurauto ophalen bij GoldCar. Het resort waar wij een appartement hebben geboekt ligt een half uur ten westen van het vliegveld, maar natuurlijk was onze kamer nog niet klaar. Dan maar op een terrasje wat drinken en de omgeving wat verkennen.

We gingen eerst richting het strand. Een mooie houten boardwalk loopt door een soort wadden-duingebied dat het vasteland scheidt van de echte zee. Een paar kilometer verder ligt een natuurgebied met naar verluid ook flamingo’s. Als we wat meer aan de warmte gewend zijn (en water bij ons hebben), gaan we dat avontuur nog wel een keer aan. 

In plaats daarvan gingen we eerst met de auto naar Olhão, een vissersdorpje, of meer klein stadje, want het schijnt de op 1 na grootste vissershaven van Algarve te zijn. En naar vis rook het, vooral in het mooie marktgebouw aan de haven. Maar het stadje zelf was ook zeer de moeite waard, de straten waren ware kunstwerkjes met veel mozaieken in de keitje gelegd, de nauwe straatjes met hun mooie balkonnetjes en vele caféetjes waren super charmant en leuk om te zien hoe trots ze zijn op hun vissersverleden, overal foto’s en muurschilderingen van het oude ambacht. 

Via de supermarkt weer terug naar het resort om te kijken of onze kamer al klaar was, toen de man bij de receptie nog een keer belde naar housekeeping hoorde ik in het Portugees iets van ‘ik zei toch vier uur, het is nog geen vier uur’. Haha, dat was duidelijke taal en we moesten nog even wachten. Ook al is Portugees een totaal andere taal dan Spaans, met een Duolingo streak van 634 dagen kan ik er toch aardig mee uit de voeten (qua begrip, niet qua spreken). 

Toen we eindelijk de sleutel kregen, ons zeer ruime appartement verkend en lekker wat gegeten. Je wint een uur van Rotterdam naar Portugal, maar qua zonlicht zit er niet veel verschil, dus dat betekent dat je zonsondergang ook al om half zes is. Net te weinig tijd voor een echt mooie plek, maar een ondergaande zon is vanaf elk punt mooi.