Na jarenlang vakantie gevierd te hebben in oorden waar en tijden waarop we zo veel mogelijk Nederlanders konden vermijden (was meer toevallig), nu toch hartje zomervakantie naar DE bestemming waar nog steeds 1 op de vijf Nederlanders naartoe gaat in de zomervakantie: Frankrijk! Al maanden geleden een leuk appartement gehuurd via Diamond Resorts in Mougins, een klein, oud dorpje net ten noorden van Cannes. Al goed nagedacht over hoe we de beruchte zwarte 
zaterdagen konden vermijden: gewoon op donderdag weg gaan en op woensdag weer terug (13 dagen, niet 6!). Maar omdat 1300km in 1 keer rijden niet echt voelde als rustig op vakantie, ook op heen- en terugweg een tussenstop geboekt. Op woensdag nog een gewone werkdag, pas om half zeven thuis, maar inpakken voor een auto vakantie en nu iedereen z’n eigen tas doet, is een makkie, dus donderdagochtend half negen vertrokken wij naar het Zuiden: dagbestemming Dijon.
De hele dag geen files die echt de naam file mogen hebben, klein beetje bij Antwerpen, maar daarna richting Luxemburg en door naar Dijon was het “smooth sailing” zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen. Om de anderhalf/twee uur even stoppen om te tanken, benen te strekken of naar de WC te gaan, als je geen haast hebt, dan kan dat gewoon. En we 
waren nog vroeg genoeg in Dijon om daar de stad rustig te verkennen: om vier uur al ingecheckt en weer in de benen. Eniek was helemaal verliefd op dit stadje, zoveel mooie oude straatjes en huizen, met een zonnetje erbij is dit autoluwe centrum ook een genot van tourisme. Ons hotel was een oud klooster, ook al zo’n charmant gebouw, op een steenworp van het centrum.
Na een lekker ontbijt onder mooie oude kerkbogen weer in de auto eindbestemming Mougin, aangezien de voorspelde eindtijd voor drie uur was, leek het ons wel kunnen om een kleine detour te maken naar Cluny, het oude kloosterstadje dat mijn vader ons via Facebook had aangeraden als tussenstop. Omrijden was maar een half uur/veertig minuten en dan een uurtje uit de auto om het oude klooster te bekijken, 
weer zo’n supercharmant oud stadje! Terug in de auto zagen we toch wel het verschil tussen donderdag rijden en vrijdag op de weg zijn, er bouwden zich wat kleine files op, met name rond de grote(re) steden van Macon, Lyon en Valence. Of dit vakantieverkeer was 
of Fransen die een weekendje naar de kust wilden, maakt niet uit, maar we waren uiteindelijk om kwart over zeven bij ons appartement. Voor de volgende keer: als we echt de files willen vermijden, moeten we gewoon op woensdag weggaan! Maar zo erg als zaterdag was het nog niet, we lazen dat toen alleen al tussen Valence en Orange mensen drie uur in de file hadden gestaan!
Ons appartement deed de mooie recensies echt eer aan: ruim opgezet, veel licht, twee slaapkamers, twee badkamers en goed uitgeruste keuken, balkonnetje 
op het Westen, en een airco die Amerikaans aanvoelt (erg prettig als het buiten 30+ is). Hier houden we het wel 11 nachten uit! Helaas hadden we net de sluitingstijd van de Carrefour gemist, uitslapen maar, want we konden pas om half negen terecht voor President boter, nutella en lekkere kaas. Baguettes en croissantjes natuurlijk bij de bakker gehaald.
De eerste dag rustig aandoen, niet al te veel ondernemen, naar 
het oude dorpje lopen (heuvel op!) om daar naar de “VVV” te gaan om informatie over de omgeving te halen. Lekker ouderwets met internet, maar een boekje bladeren geeft toch meteen meer overzicht dan google… Mougins is een superleuk 
kunstenaarsdorpje, vol met galleries en beelden op straat, autoloze staatjes maken dat het heel gemoedelijk aanvoelt, lekker op een terrasje een koud glas cola drinken, vakantie is begonnen! Zonder de belofte van rustig aan doen te breken, kun je natuurlijk heel best in de omgeving nog wel iets verkennen, dus na de lunch naar een park gereden met een meer vol met 
waterlelies, beetje einde van het seizoen, maar nog steeds een geweldig gezicht. En ‘s avonds al het leeswerk verzameld in Google Maps om een beetje te zien of mijn “wensenlijstje” wel past in de tijd die we hier hebben zonder dat we alle dagen uren in de auto moeten zitten. Dat geeft een goed beeld en we hebben ons lijstje voor de eerste paar dagen in ieder geval gemaakt, we beginnen lekker dichtbij huis: op zondag naar Antibes.
Routine van bij de bakker twee stokbroden halen voor het ontbijt zit er al in, na het ontbijt naar Antibes, dat nog ouder is dan de meeste mensen weten, een soort Nijmegen gevoel, want in de oudheid woonden hier al mensen (goed, Grieken en geen Romeinen) en heette het Antipolis (geen Noviemagum), omdat het “tegenover” (anti) Nikaia lag (het huidige Nice). De meeste gebouwen die er nu nog staan zijn wel post-middeleeuwen. De auto geparkeerd in het centrum om langs het water te lopen naar Fort Carre. Zelfs om 10 uur ‘s ochtends is 1 1/2 km lopen al best warm, het flesje water dat we bij ons hadden was alleen op de heenweg naar het Fort al op! In dit mooie 16e eeuwse Fort een rondleiding gekregen, zowel in het Frans (om te oefenen) als in het Engels (makkelijker). Vanaf de bovenste muren hadden we mooi zicht op Antibes en Nice, het was niet super-helder anders hadden we misschien Corsica ook nog kunnen zien liggen (echt niet, 400km, maar 1 van de torens heette wel Corsica, de andere drie Nice, France en Antibes).
Op de terugweg naar het oude centrum een koud drankje genuttigd, we konden er weer tegenaan. Via de oude straatjes gelopen naar kasteel Grimaldi oftewel Picasso Museum, vernoemd naar hem omdat hij in het kasteel een paar maanden z’n atelier had en veel van z’n werken aan het museum had nagelaten. Niet te groot, dus lekker behapbaar en ook leuk om te zien (al kon Picasso’s latere werk onze jeugd niet echt boeien). Een ijsje en een beetje neuzen in de winkeltjes en toen vonden we het wel weer genoeg in de hitte. Late lunch en afkoelen in het appartement, onze krachten wat sparen voor morgen: Île Saint-Honorat.
Mid juni gingen we van maandag t/m donderdag naar Shanghai, 2 1/2 dag meetings op het kantoor daar. Poepie-chique hotel op steenworp afstand van kantoor. Eerste avond authentiek Chinees diner met Amsterdam collega’s vlakbij kantoor en tweede avond met het China team op een dakterras met uitzicht op de skyline. Er is nooit echt tijd om te gaan sightsee-en, maar dit soort foto’s zijn natuurlijk altijd leuk.
de receptie. Beetje avontuur wel, want de codes van mijn collega en mij waren naar het reisagentschap van Danone gestuurd. Gelukkig reisden we samen met een collega die het prive geboekt had voor meerdere nachten en dus de pincode van de voordeur had; toen konden wij het telefoonnummer bellen dat op het schoolbord in de keuken stond om zo alsnog de pincodes van onze kamers te krijgen. Eind goed al goed en een super-charmant hotelletje met woonkeuken. ‘s Ochtend om 7 uur de stad in om te sightsee-en, hoogtepunten van de stad: de Elevador de Santa Justa – een ijzeren lift uit 1902 die nog steeds werkt en je voor 5 Euro mee naar boven neemt. Adembenemend uitzicht en grote voordeel: je kunt een stuk klimmen overslaan. Ook de Arco de Rua Augusta (triomf-boog) die de stad verbindt met een groot plein (Praco do Commercio) en de 25 April brug (een soort Golden Gate Bridge) waren erg de moeite waard. Voor een paar euro ontbijt gekocht bij zo’n typisch kioskje bij het park en heerlijk op een bankje opgegeten om daarna de koffers op te halen en met Uber naar het vliegveld te gaan.
Bart ging met ons mee als persoonlijke verslaglegger en fotograaf en natuurlijk voor de gezelligheid. Op vrijdag lekker op tijd in de auto en om half drie waren Bart en ik al in Hamburg, konden we mooi vast verkennen wat er allemaal te doen was en waar we ons startnummer moesten ophalen. De expo waar je 
normaal gesproken van alles voor de sport kan kopen viel een beetje tegen, waren niet eens zo heel veel merken/standjes, maar toch altijd leuk om te dromen van zo’n nieuwe fiets van 7000+Euro… Alwin had vanuit Denemarken iets meer file (vakantie) en kwam dus pas tegen half negen aan in het hotel. Gezellig met z’n drietjes pizza gegeten langs de Alster (de grote rivier/het binnenmeer in Hamburg).
kistje voor de spullen ernaast, om het toch zo netjes mogelijk te houden. ‘s Middags kon je in een apart stukje Alster het water vast proberen en ik wilde wel voelen hoe koud het was zonder wetsuit. De afweging is altijd: geen wetsuit is sneller in transitie, maar kouder en je hebt ook minder “drijfkracht” om het zwemmen wat lichter te maken. Het water was niet superkoud, maar toch gekozen voor met wetsuit, beetje meer energie-sparend zwemmen (was het idee).
Aan het eind van de middag konden we ook nog de professionals in actie zien, die deden ook de sprint afstanden en op de tribune hadden we mooi zicht op de transitiezone en konden we de race volgen via grote televisieschermen. Echt gigantisch snel zijn de pro’s en het was een geweldig spannende race. Super leuk om een keer van zo dichtbij mee te maken. De dames kwamen begin avond ook nog in actie, maar dan zou het pasta-laden wel erg laat worden, dus toch maar gekozen voor eerst eten. Alwin en ik een lekker bord pasta voor de nodige koolhydraten. Na het eten konden we nog net de finish van de dames zien. In het hotel banden oppompen en alles klaar zetten voor de volgende dag om daarna een onrustige nacht te hebben (toch wel een beetje spannend…).
maar konden we mooi het startproces bekijken. In waves van 170 man kreeg je eerst een korte warming up en daarna ging je allemaal het water in om te wachten op het 
startschot. Alwin startte tien minuten voor mij om 8:40, daarna was ik aan de beurt. Vrij minuutjes watertrappen in het water en daarna hup – los! Ook al is het water breed, met zoveel mensen zit je toch gauw op een kluitje en 
krijg je nogal eens een slag met een arm op je hoofd of een trap van een been. Maar waarschijnlijk heb ik die zelf ook uitgedeeld. Lekker in je zwemritme komen duurt wel even en 1500m is niet weinig. Onder twee bruggen door en dan omkeren tegen de zon in. Laatste bruggetje onderdoor naar de zwem-exit, daar was het een versmalling en werd het dus pas 
echt druk. Gelukkig stonden er vrijwilligers om je uit het water te helpen. Tijdens het lopen je wetsuit vast tot op je middel uittrekken in de hoop dat het wat tijd scheelt, maar op transitie heb ik nog een hoop te winnen! Je moet ook zo’n 800m-1km lopen voor jeuberhaupt bij j
zetten. Eerst al een stuk warmlopen om transitie weer uit te komen (het heeft voor- en nadelen om een plek dicht bij de fietsexit te hebben) en daarna beginnen aan mijn – door blessures en gebrek aan traning – minst goede onderdeel: het lopen. Inmiddels brandde de zon ook al aardig, maar gelukkig hadden ze om de 2.5km een waterstation om wat te drinken. Zo rond de 6km kreeg ik het wel even zwaar, maar gewoon 1 voet voor de andere zetten, de finish zal gehaald worden! Meer strompelend dan elegant hardlopend 
richting de finish alwaar de presentator me een hart onder riem kwam steken door het publiek te vragen me aan te moedigen en een stukje met me mee te lopen. Misschien ben ik ook nog uitgezonden 
op de ZDF or ARD, want er stond een grote dikke camera te filmen. Over de finish m’n medaille omgehangen gekregen: 3u10, sneller dan mijn streeftijd van 3u20, dus mag zeker niet klagen. Daarna richting centrale plein om Bart en daarna ook Alwin weer te ontmoeten. Medailles kon 
je daar laten graveren met je naam en tijd, altijd leuk voor later als je echt geen flauw idee meer hebt hoe je gefinisht bent. Alwin had zijn race ontzettend goed gedaan! Z’n zwemmen weliswaar een stuk langzamer dan ik, maar fietsen ietsje sneller en hardlopen nog net niet twee keer zo snel, haha, hij zoefde over die baan heen en kreeg links en rechts high fives aangeboden. Zeer moe maar voldaan onze spullen ophalen en terug naar het hotel om even te douchen. Koffie, lunch en napraten en toen zat het weekend er al weer op. Alwin en ik zijn al bezig met bedenken wat ons volgende evenement moet gaan worden, ITU tri is zeker een aanrader!
de meubels hebben ook wat meer ruimte om te ademen in de ruimte. Enige puntje dat nog moest: het buitengebeuren. 
De oprit werd al snel aangelegd, maar daarna duurde het even voor ze ook aan de tuin gingen beginnen. Er zijn ook wat probleempjes met riet dat de gemeente niet goed heeft opgeruimd, maar uiteindelijk zijn we wel vorige week begonnen met het onkruid eruit gooien en af te graven. Hoeveel er nog moet worden afgegraven, daarover beraden zich de experts… Een mooi onderwerp voor een volgende blog dus! Onze eerste appelboom, gekregen van Matthijs en Ineke, staat nu dus even tijdelijk in de voortuin te wachten op z’n echte plekje in de achtertuin…
