Monthly Archives: May 2017

Drie avonturen in een week

Aangezien het eerste avontuur op zondagmiddag was en het derde op zondagochtend vond ik dat dat nog steeds binnen 1 week viel… Ik verzuchtte al tegen Bart dat ik te veel dingen heb om over te bloggen en te weinig tijd om de blog daadwerkelijk te schrijven, maar Bart had geen medelijden, want de enige oplossing was gewoon om minder te doen, want dan had ik ook minder om over te schrijven. Nou, dan vind ik mijn oplossing veel beter: gewoon iets minder uitgebreid schrijven en de plaatjes (en videos) het werk laten doen!

bitterbalOp 30 april vierde New York Koningsdag, handiger op een zondag dan op de 27e zelf, maar maakte wel dat mijn versprekingen van Koninginnedag nog erger werden. Het Nederlandse consulaat en de Nederlandse school organiseerden het samen en een klein stukje van de Battery Park Esplanade was omgetoverd tot een echt oranjedorp. Hollandse spelen voor de kleintjes EN de groten. Ik hield het bij een spelletje sjoelen, maar Stijn rende met Tiebe het hele veld over om z’n hele button vol te verzamelen. Eniek vond de spelletjes toch echt te kinderachtig, maar gelukkig was ze voor een stroopwafeltje en een heuse bitterbal wel te porren. Het Wilhelmus kwam er een beetje aarzelend uit bij de groep, maar dat mocht de pret niet drukken en Laura van de Nederlandse school kreeg zowaar een lintje van de koning. Even kort weer wat “hollandse traditie” happen dus.

yankee stadiumOp woensdag had ik met mijn werk een uitje, we hadden een aantal mensen uit London op bezoek en aangezien we dit jaar weer officiele leverancier van het ijs in het Yankee Stadium zijn, mochten we een avondje in een┬áVIP box zitten. Lekker eten erbij en een heuse ijs-bar als toetje. De wedstrijd was nog spannend ook, want er was voorspeld dat de Yankees veel te sterk waren, maar tot de zevende inning stonden ze mooi achter. mantles batEen home-run gezien, dat schijnt ook niet iedere wedstrijd voor te komen. En als klapper op de vuurpijl kwam het team van het Yankee jesse pitchermuseum langs om ons de baseball knuppel van Mickey Mantle te laten zien alsook het shirt van Derek Jeter van een of ander belangrijke wedstrijd. We moesten allemaal handschoenen aan, anders mochten we het niet vasthouden. Er kwam ook nog een “beroemde” speler langs om handtekeningen uit te delen, maar hij had een klein beetje pech, want met zo veel Europeanen wist eigenlijk niemand wie hij was.

start 5boroEn op zondag was het tijd voor mijn lang-geleden ingeschreven fietstocht langs alle vijf de buurten van New York: Manhatten, Bronx, Queens, Brooklyn en Staten Island. Een 40 mijl lange tocht en alle wegen worden voor je afgezet, dat klonk zo leuk. Viel ik ook nog met m’n neus in de boter dat het de 40e keer was dat hij gereden werd. Ik had me ingeschreven als bananen“VIP”, dan mocht je nl. als eerste starten om 7.20 en kreeg je ontbijt voor de de race en ook lunch bij de finish. Om kwart over vijf in de auto met de fiets achterin (Bart z’n auto dus), parkeren bij Houston Street en een klein stukje fietsen naar Canal & 6th om daar te ontbijten en starten. Er hadden zich wel 32 duizend mensen ingeschreven, en zelfs al begon ik dan in de eerste wave, nog steeds reden we met duizenden mensen tegelijk weg. In Manhattan hield ik het aske verrazanotempo nog lekker laag, de wegen zijn niet al te denderend met al die putdeksels en gaten erin. Superleuk om een hele avenue zonder auto’s te hebben en om gewoon door rood te kunnen rijden terwijl de politie de boel in de gaten houdt. Het leukste stukje van de hele toch was waarschijnlijk wel Central Park, dat kwam misschien ook wel omdat de zon daar scheen en omdat het mooi groen was. Bronx deden we maar een heel klein stukje om helm met medailledaarna over de FDR naar de Queensborough brug te rijden. En de FDR is er op de fiets echt niet beter op! Op Queens moesten we even wachten tot het tweede deel van de tocht ook afgesloten was voor verkeer. Konden we mooi een snackje pakken, ze hadden duidelijk genoeg bananen ingeslagen! Weer verder door Queens en over naar Brooklyn, waar we op de snelweg mochten rijden weer, dat is tegen de wind in niet echt een pretje, maar wel grappig om de auto’s op de andere baan naar je te horen toeteren. De Verrazano brug was het laatste stuk, helaas hadden we de onderste laag, niet een mooi uitzicht vanaf het brugdek dus. Maar nog steeds: gaaf om daar te rijden. Aan de andere kant van de brug hadden ze de ferryfinish en het festival met lunch gezet, ook al was dat nog niet helemaal 40 mijl. Na het eten moest je namelijk nog naar de Ferry rijden en pas daar was het 40 mijl. De ferry ging erg soepel, ook al hadden ze lange wachttijden voorspeld. Iedereen nam z’n fiets gewoon mee naar binnen. Op New York kant was het helaas afgelopen met de luxe, daar moest ik mijn weg weer gewoon door het verkeer vinden en moest ik ook weer op de rode stoplichten wachten. Maar netjes bij de parkeergarage m’n fiets weer in de auto gekregen en naar huis gereden. En pas daar begon het te miezeren, dat was mazzel hebben dus.