Category Archives: Uncategorized

Voorjaarsvakantie in februari

In mijn herinnering noemden we de krokusvakantie vroeger gewoon voorjaarsvakantie – of Carnavalsvakantie als je onder de rivieren woonde. Waarschijnlijk omdat de meivakantie toen nog gewoon paasvakantie heette. Nu heeft school dus een krokusvakantie en een meivakantie. Maar dit jaar mocht de vrije week in februari met recht weer voorjaarsvakantie heten, wat een mooie week! Heerlijk bij kunnen tanken op alle zonne-uren, blauwe luchten en ontluikend groen. Ok, dat laatste is wat overdreven, het waren vooral de krokussen en narcissen die ontloken. 

Buiten wandelen doen we natuurlijk het hele jaar door, het enige verschil tussen de seizoenen is de jas die je daarbij aan doet. Maar nog niet eerder kan ik me herinneren dat ik in februari buiten gewandeld heb zònder jas aan. Een week eerder gaf de thermometer nog onder het vriespunt aan en nu kwam hij zelfs bijna tot de 20C. Ook in de krant werd natuurlijk veel aandacht besteed aan de “warmste” februari sinds…vul maar in.

Voor het eerste sinds begin december de racefiets weer van de Tacx afgehaald om een lekker rondje met Matthijs te fietsen door het Groene Hart. Korte broek en korte mouwen, het voorjaarsgevoel ten top. Dan merk je toch dat binnen fietsen in de winter z’n functie heeft, want je knalt er dan gewoon een rondje van 80km uit zonder de rest van de dag helemaal stuk te zijn. Echt goddelijk om de zon weer op je lijf en de wind door je haren te voelen – ok, wederom overdreven, want met een helm op wappert er weinig.

Een andere activiteit die leuker wordt door het mooie weer: koud water dippen, het IJsman-fenomeen dat in Corona tijden ongekend populair is geworden. Toen het water voor het buitenzwemen te koud voor ons werd, zijn we – en ik bedoel dan mijn buiten-zwembuddy Martijn en ik – overgestapt op koudwater-dippen. Na een rondje hardlopen het water in duiken zonder wetsuit. Dat scheelt een hoop aan-en-uitkleed-werk in de koude buitenlucht. Als je met tintelende handen en voeten het water uitkomt, dan hoef je je alleen maar lekker warm aan te kleden, kopje warme thee erin en heerlijk nagloeien. Echt een aanrader! De hele winter door dippen was en is nog steeds het doel.

Inmiddels is de watertemperatuur al weer bijna aangenaam te noemen, wederom dankzij het mooi voorjaar. Was het water net voor het winter werd, nog 4 graden, toen we vrijdag het water in doken voor een echte volle-maans-dip, gaf de thermometer al weer 8,5C aan! Voor elke graad blijven we een minuut in het water meestal, dus nu konden we al bijna een echt zwemrondje doen. Serieus praat om over twee weken met wetsuit te proberen…

 

Dag winter, dag blues

Zo vlak voor de sneeuw viel, begonnen de blog-vlinders weer wat te kriebelen. Of het nu kwam doordat moedertje winter me weer even in New Jersey stemming bracht of gewoon omdat er weer wat “normale” dingen om over te bloggen gebeurden, ik weet het niet en het maakt ook niet uit. Je kunt de pen – of in dit geval het toetsenbord – altijd weer oppakken, ook al moet je eerst even een paar keer krassen voor er weer inkt uit komt. 

Heel Nederland heeft kunnen genieten van een mooie witte wereld en vooral natuurlijk van alle dichtgevroren sloten, grachten en meertjes. Goed, de witte sneeuw was al snel een witte glijbaan, wat mijn hardloop rondjes nog weer een tikkie langzamer maakte, maar het mooie van al dat wit maakte dat toch ook weer goed. Nu heb ik in de Runners World gelezen dat gewoon wandelen ook meetelt als een training, als je hetzelfde aantal kilometers aanhoudt, dan mag je best een keer een training uitwisselen. 

Niet dat ik een excuus nodig heb, om te “mogen” wandelen, menig rondje gelopen langs het bevroren polderlandschap deze afgelopen paar dagen… (goed zonder sneeuw deden we dat ook al regelmatig) En natuurlijk heb je nog twee andere disciplines in de triathlon om te trainen. Maar zwembaden zijn dicht en openwater-zwemmen, ach, daar kom ik nog wel een andere keer op terug. Op de fiets even lekker een rondje buiten? Zelfs naar de supermarkt ging beter te voet, want als ik wel op fiets stapte, dan ging ik toch vaak stapvoets door de sneeuw-ijs hopen die op veel fietspaden nog lagen. Voor mijn wekelijkse fietsrondjes had ik echter tijdens de vorige lock-down al een Tacx aangeschaft, dus ook dat stukje training kon gewoon doorgaan. Geen landschap om me af te leiden, maar als bonus Netflix series kunnen kijken is ook niet verkeerd. 

Zo’n winterlandschap met ijs geeft een hoop meer leven en gezelligheid op straat, iedereen ‘speelt’ lekker buiten. Het water achter ons huis was erg populair en we konden meegenieten van ouders die hun kids leerden schaatsen achter plastic stoelen, maar ook werd er zo af en toe een heus spelletje ijs hockey gespeeld. Vanuit de studeerkamer hadden we niet alleen mooi uitzicht, maar konden we ook meegenieten van alle geluiden van pret.

Je hebt natuurlijk niet voor niets een winterlandschap met ijs, dan moet je ook op het ijs staan. Genoeg natuurijs om ons heen hier in de polder, dus ver weg hoefden we niet voor een mooi stukje ijs. Vooral Eniek en Bart hebben zich uitstekend vermaakt, toevallig ook de enige twee in huis met een paar schaatsen in hun bezit. Stijn en ik moesten het gewoon op onze schoenen doen, want wij waren te laat dan wel te eigenwijs geweest om schaatsen aan te schaffen toen het nog kon. Gelukkig kregen we zo af en toe een lift op de stoel die mee ging om lekker lui langs de kant je schaatsen aan te kunnen trekken zonder koude billen.  

Nu hebben we al weer een dag lang regen en temperaturen vet boven nul en is meer dan de helft van de sneeuw al weer weg. Nog een paar dagen en de winter van 2021 is weer een herinnering voor in de boeken en zijn we allemaal weer bezig met de lente van 2021. Op naar de dubbele-cijfer temperaturen van volgende week! 

p.s. Knap he, bijna gelukt om helemaal tot het eind van deze blog het woord Corona niet 1 keer te gebruiken….

Aquatilus-week

Zo aan het eind van onze (school)vakantie plakken we er nog een weekje weg-in-eigen-land in: een weekje varen in Friesland met de Aquatilus. Op zaterdag konden we Lars en Sofie aflossen en ook Bob en Magon nog even zien voor de laatste uitleg over de upgrades van de boot. Handig zo’n neef die HTS doet, want er zitten allemaal nieuwe knopjes op het dashboard en de electriciteit aan boord is vijf-sterren geworden. Al heel lang geleden dat we op de boot zijn geweest met z’n allen, maar oh wat heerlijk vertrouwd nog weer!

Vanuit Leeuwarden wilden we niet te lang op het kanaal varen, maar ook niet meteen heel ver varen, dus doken we via Warten de Alde Feanen in om lekker buiten uit te gaan liggen. Met de puzzeltochen heel vaak daar gevaren, maar toch zijn er ook wat dingen veranderd, zo is de nauwe Saiter iets minder nauw en hebben ze er een nieuw kunstwerk in gebouwd. Vond ik het eerst maar raar dat er een spreuk in het Engels op stond – Friezen zijn meestal iets meer gehecht aan hun eigen taal – bleek bij nader onderzoek dat dit monument staat op een plek waar een Engels vliegtuig is neergestort tijdens de tweede wereldoorlog. In de muur zitten 251 nestgaten voor zwaluwen, voor elk vliegtuig dat opsteeg vanuit Engeland op 4 september 1942 om in Bremen fabrieken te gaan bombarderen een. 12 gaten zijn dicht voor de vliegtuigen die niet terugkeerden, waarvan 1 dus neergestort was in Friesland.  In elk gat zit een een metalen capsule met een boodschap en dat buisje is weer gemaakt van omgesmolten metaal van het vliegtuig. Hoe mooi symbolisch allemaal. Kijk je toch met andere ogen naar.

De eerste nacht waren met met vier – logisch zou je denken – maar andere vier dan verwacht, want Stijn bleef een nachtje langer in Pijnacker en kwam op zondag met de trein naar Akkrum om zich bij Eniek, Nino, Bart en Aske te voegen. Een hele uitdaging met een ingelaste snelbus tussen Zwolle en Meppel en een reis die van deur tot boot bijna vier uur duurde, maar de eerste lunch aan boord met ABENS was een feit. Met vijf moet je ook iedere avond wat meer werk verrichten, want de eettafel moet dan worden omgebouwd tot bed en de overige vier slaapplekken kunnen gewoon blijven liggen. Qua weer hebben we net even wat meer pech, want het is bijna de eerste koude, regenachtige week met Hollands weer sinds begin april, maar…dat drukt de pret absoluut niet en met een motorboot kun je in ieder geval lekker warm en droog binnen zitten tijdens het varen! En tussen de buien door heb je heerlijk zicht op mooie Hollandse luchten.

Ook de tweede nacht blijven we lekker buiten uit liggen bij het Tjeukemeer, op Eniek’s vakantie-wenslijst stond namelijk ook overnachten in een tent en daar heb je een stukje gras voor nodig. Veel meer dan 100meter gras was er verder ook niet, dus hardlopen en fietsen kon ik op mijn buik schrijven, maar gelukkig had ik ‘s ochtends al een stukje gezwommen. Ook het rubberbootje konden we even uitproberen, maar van de plannen om in het snelvaargebied op het Tjeukemeer te gaan varen, kwam niet heel veel, want je werd wel heel erg nat en koud op het meer met de golven en de wind.

Voor de derde nacht was de enige wens dat er een douche moest zijn, want hoe charmant het ook is om je haren te wassen in de afwasteil met warm water uit de fluitketel, er gaat toch niets boven een lekker warme douche. Dus koers naar Lemmer, waar we al even gezien hadden dat de jachthaven de enige optie was, omdat door Covid, de andere douches aan de kade in het dorp waren afgesloten. Lemmer kennen we heel goed, maar meer omdat het vanuit de zeilvakanties echt een mooie stop is. Op het rondje wandelen hebben we zo onze vertrouwde adresjes voor oranjekoek, duumkes en suikerbrood en ook onze favoriete pizzeria had nog wel een plekje voor vijf. De IJswinkel was helaas afgebrand en nog niet open, maar de concurrent die we nu dus uitprobeerden had ook erg lekker ijs.

Frisgedoucht zetten we vanuit Lemmer koers richting Heeg, idee was om weer een dagje buitenuit te gaan liggen, een aantal opties op de kaart al uitgezocht, maar eerst even verkennen, want de storm die voor de nacht was voorspeld wilden we natuurlijk graag in wat beschutting kunnen uitliggen. De eerste twee beweegbare bruggen die we tegenkwamen hadden weer lekker ouderwets een klompje om het bruggeld in te doen, veel van de bruggen zijn tegenwoordig automatisch bediend en dus geen bruggeld meer. Dat heeft ook z’n voordeel, want als echte Hollanders klagen we natuurlijk wel graag over de 3 Euro die we er dan in moeten doen. Na Sloten kwamen we door Woudsend en daar legden we even aan om te gaan lunchen, varend kan ook, maar liggend is wel zo lekker rustig en we hebben de tijd aan onszelf.

Op de Fluessen bij Heeg gingen we eerste de eilandjes verkennen, als dat een beetje een mooi plekje zou zijn, dan bleven we daar liggen. Het grote eiland – het Konijneneiland – had een prima plekje, lekker in de luwte van een grote groep bomen tegen de wind, het voordeel dat dit eiland al in de jaren ’70 is neergelegd, de bomen hebben bijna 50 jaar de tijd gehad om te groeien en het eiland is groot genoeg om dik 3km te kunnen wandelen als je het hele rondje maakt. Met twee extra landvasten als spring moeten we hier de storm wel goed door kunnen komen. 

Op het kaartje hieronder even de route die we tot nu toe hebben afgelegd, de blauwe “pins” zijn steeds een stop: start in Leeuwarden, overnachten in de Alde Feanen, Stijn ophalen in Akkrum, overnachten bij Tjeukemeer, Lemmer en nu midden op de Fluessen. 

Herkansing glijbanen

Vanochtend natuurlijk eerst Bart gefeliciteerd en hem daarna de deur uitgestuurd om broodjes te halen voor zijn eigen ontbijt, want tja, als je de avond van tevoren vergeet om te bestelen, moet je zelf naar de bakker. Maar gelukkig vond hij dat niet erg en de broodjes smaakten heerlijk, net als de eitjes die we ook maar even op moesten maken, want laatste relax ontbijt op laatste vakantiedag in Oostenrijk. 

Het was weer een supermooi-weer-dag, dus gelukkig kon het oorspronkelijke programma gewoon doorgaan. Aangezien we op onze eerste vakantiedag ivm het weer een dichte glijbanen attractie aantroffen op de Wildkogel-baan, namen we vandaag weer hetzelfde gondeltjes omhoog. Met blauwe luchten is het boven nog mooier en de koeien leken ook een stuk vriendelijker. Ook hadden we dit keer aan de 2 Euro munten gedacht om houten balletjes uit een automaat te halen voor de “knikkerbaan” die ze daar gemaakt hadden. Gelukkig is de helling zo afgesteld dat je rustig mee kunt lopen zonder hals-und-bein-bruch kapriolen. En hoe oud je ook bent, spelen met knikkers blijft leuk! 

Na een lekker drankje op het terras met uitzicht op de Gross-Venediger splitsen we kort op. (op veel plekken heb je gelukkig zo’n paal met kijkgaten waar alle bergen uit de omgeving op staan, want ze uit elkaar houden is een kunst apart) Ik wilde graag naar het middenstation lopen via de mooie panoramaweg van de vorige keer en de rest nam liever de gondel. Geschatte wandeltijd 1 uur – dat kan korter dacht ik nog – dus de rest kon boven nog wat extra tijd boven doorbrengen. Supermooi uitzicht weer en na 40 minuten kwamen we elkaar weer tegen bij het middenstation, wat een perfecte timing. Alleen was ik iets bezweter dan de rest. 

Bij de gondel konden we onze matjes huren: een soort tapijtje met een touwtje, je voeten ertegenaan zetten, aan het touwtje een beetje achterover hangen en goed ellebogen en knieen naar binnen houden. Dat was in ieder geval de uitleg… Bart en Eniek waren er behendiger in dan Stijn en ik. Dus wij twee hebben het gehouden bij alleen de blauwe glijbanen (de makkelijkste met het minste aantal bochten), al probeerde ik nog wel vol bravoure de eerste rode om lekker uit de bocht te vliegen en wat lekkere schaafplekken op te lopen. Lange broek en lange mouwen zijn handiger, maar niet als het 25 plus Celsius is. Tussen de glijbanen door moest je naar beneden lopen natuurlijk, maar met 9 glijbanen ging dat voor je gevoel vrij snel. 

Bij de laatste glijbaan stond een grote auto klaar waar je je matje weer in kon leggen en was er ook een restaurant om de lunch te nuttigen. Traditioneel Oostenrijks met verschillende soorten Schnitzel en voor Bart een Rosti gerecht met natuurlijk de nodige glazen Almdudler en Spezi. Weer verzadigd moesten we daarna nog wel een dik uur naar het dorp lopen in de brandende zon, maar proberen de moed en de pas erin te houden, dan kom je vanzelf bij de “nieuwe kerk”. 

Alweer de laatste avond in dit heerlijke appartement, als we serieus geld zouden hebben, dan wisten we het wel, er staan er nog drie te koop, maar voorlopig houden we het maar bij het huren voor een weekje vakantie. Na de maaltijd vast de grootste dingen opgeruimd en ingepakt en lekker afgesloten met een spelletje Ligretto en voor het slapen gaan nog een laatste rondje sauna (voor mij dan). Het uitzicht zal ik het meest gaan missen, maar goed om te weten dat de alpen in de zomer minstens zo leuk zijn als in de winter!

Op zoek naar edelstenen

Voor vandaag stond de Smaragd Route op het progamma, Eniek had al gelezen dat er een pad was waar je kans had dat je echte edelstenen kon vinden en ik had gelezen dat het een erg mooie wandeling was, dus dat was een win-win. Maar natuurlijk eerst een ontbijtje met z’n allen nuttigen. De broodjes hingen netjes om acht uur aan de deur, net zoals iedere ochtend (als je niet vergeet te bestellen natuurlijk). De beheerders rijden met een golf karretje alle broodjes tussen 7 en 8 langs alle huisjes. 

Stijn had al aangegeven dat wandelen niet zijn favoriete bezigheid was en dat hij vond dat we ook wel eens een dagje niets konden doen. Met dat laatste argument krijgt bij mij natuurlijk geen gehoor. Echter, het leek mij voor ons aller plezier een goed idee om hem een dagje rust te gunnen. En zo gingen wij met z’n drieen op pad naar het Habachstal om daar in de berm te parkeren omdat het parkeerterrein al helemaal vol was. 

Eniek had meteen al een “aanvaring” met een iets te enthousiaste koe die aan het begin van het pad stond te grazen, van mensen was zij niet echt gediend en met een lief hoog gilletje rende Eniek snel de andere kant op. Even later kwamen we een bordje tegen dat uitlegde dat je de koeien met rust moest laten en het poppetje op het bord leek echt precies op Eniek in zijn reactie, haha. 

Het pad liep bijna de hele tijd langs een supermooie beek en het uitzicht was dus weer adembenemend. Het tempo moest je wel wat omlaag gooien, want de hellingshoek was soms wel 30%. Bart heeft zo’n appje op z’n telefoon en als je je telefoon op de grond legt, geeft het aan welk % helling het is, heel handig in discussies. En ook het rekenwerk over hoeveel graden dat dan is, leidt je even af van het harde werk. Voor iedereen die het wil weten: een helling van 45 graden wordt uitgedrukt als 100%, oftewel bij die hoek leg je evenveel horizontaal af als verticaal qua afstand. Maar het is vakantie, dus de wiskunde stoppen we weer even weg. 

Onderweg waren er genoeg plekjes om even te stoppen en ofwel te genieten van de natuur, even te zitten op de grote rotsen langs het water of zelfs een koud water challenge te doen. Uiteraard won Eniek die 20 seconden haar handen in het ijskoude beekwater kon houden (ter vergelijking ik hield het bij 8 seconden al voor gezien). Na 2 1/2 uur kwamen we boven aan bij Gasthof Alpenrose en aangezien onze magen al flink van zich lieten horen, zochten we eerste en tafeltje voor de lunch. Standaard menu kaart dus de keus valt ofwel op grillworst met pommes of kaiserschmarren. 

Na het eten hadden we de keus: of nog maar een kwartiertje zoeken in de rivier naar heuse edelstenen en met de 2 uur bus terug of op ons gemak boven stenen zoeken en terug lopen. Met de overmoed van een volle maag besloten we tot het laatste. Er lagen wat kleine materialen om het grit en de steentjes uit de rivier wat te zeven en Eniek en Bart hebben dat toch dik drie kwartier volgehouden. Mooie stenen gevonden, maar de beloofde smaragden bleven achterwege, een verhaal dat het leuk doet voor de toeristen, maar ik vraag me af wanneer er voor het laatst echt een smaragd uit dat riviertje is opgevist. 

Tegen drieen aanvaardden we de terugweg naar de auto en dit keer bleven we grotendeels op het wat bredere pad, ook al misten we dan veel van de riviergezichten, het sneed wel wat tijd af en dit keer deden we maar anderhalf uur over dezelfde 7km, afdalen gaat toch harder dan omhoog. Tegen vijf uur waren we weer terug in het appartement en vonden we Stijn nog op precies dezelfde plek als toen we weggingen, het was dat hij gegeten had, anders zou je denken dat hij gewoon aan die stoel zat vastgekleefd. Na 14km wandelen konden we alledrie wel een frisse douche gebruiken en ook leek het de ideale avond om de sauna eens lekker uit te proberen die in het huisje zit. Het lijkt erop dat ik ook daarin de enige ben die er echt lol in heeft, maar goed, meer ruimte voor mij zullen we maar zeggen.