Eniek had op school een opdracht voor “social studies” (ik denk dat maatschappijleer het dichts in de buurt komt) om een plan te maken om een bijdrage te leveren aan een goed doel en het dan ook daarna te gaan doen. Het vluchtelingenuitje naar New York had grote indruk gemaakt, dus Eniek had artsen zonder grenzen uitgezocht als goede doel en om geld in te zamelen had ze bedacht dat klasgenoten uit de art class tekeningen zouden maken over het thema vluchtelingen die dan op school zouden hangen tijdens de winterconcerten om verkocht te worden. Gewoon geld doneren kon natuurlijk ook, dus op de avond zelf een grote pot neergezet, alvast een paar dollars erin gedaan om het goede voorbeeld te geven (afgekeken van de straatartiesten). Haar juf vond haar plan echt geweldig en wij als trotse ouders al helemaal. Alle kunstwerken op 1 na zijn verkocht en over een week kan Eniek dus een kleine $200 aan Artsen zonder Grenzen geven. Superopdracht, afwachten wat voor cijfer ze hiervoor krijgt…

In de winter heeft school ook leuke buitenschoolse activiteiten, o.a. een ski-club. Vijf vrijdagen in januari en februari gaan ze dan naar Mountain Creek, een skigebied ongeveer twee uur ten Westen van hier. Niet iedereen gaat natuurlijk mee, maar ze hebben toch twee bussen vol. Op vrijdag staat bij ons thuis ‘s ochtends dus een heel ‘bijzondere’ schooltas klaar, met helm aan de buitenkant. Ski’s en Snowboard ook mee, dus de auto is vol. Vanaf 7.20 kunnen ze hun ski-spullen in een aparte ruimte zetten en om half vier stapt de hele groep in de bus. Skipassen en maaltijdbonnen op zak, kunnen ze leuk een paar uur skien op de verlichte pistes. Het is en blijft natuurlijk wel Eastcoast skien, dus beide kinderen vinden het maar ijzig. Ernstig verwend met de Westcoast sneeuwcondities natuurlijk. Eniek zei zelfs gisteren tegen me dat het eigenlijk best raar is dat er zoveel kinderen in haar klas skien zo leuk vinden als die skien het enige is dat ze kennen. Nu maar hopen op een paar fikse sneeuwbuien op woensdag of donderdag zodat ze ook een keer echt verse sneeuw hebben en niet alleen maar kunstsneeuw.

Het winterse weer hier is absoluut een beetje van slag. Misschien overal wel een beetje, want ik lees over allemaal sneeuw in Nederland en aan de Westkust hebben ze zulke winterstormen dat zelfs de beroemdste Sequoia ter wereld eronder bezwijkt. Vorige week zaterdag kregen we een mooie sneeuwbui van 10+cm over ons heen, mooie winterse beelden dus. Maar op donderdag was het allemaal weer gesmolten, want toen werd het hier maar liefst 18 graden Celsius! Gelukkig vandaag weer normale temperatuur en een beetje sneeuw, want ja, Bart en m’n vader hebben niet voor niets de sneeuwruim-machine lopen repareren tijdens de Thanksgiving break!

 

Allereerst voor allemaal de allerbeste wensen voor 2017, via deze persoonlijke, onpersoonlijke boodschap wensen wij jullie gezondheid, geluk en genoeg, genoeg vrolijkheid om alle minder vrolijke dingen te overstemmen, genoeg knuffels en liefde, genoeg tevredenheid, genoeg (van) alles . De kinderen moeten op 2 januari al weer naar school, maar verder hebben alle bedrijven hier een vervang-vrije-dag omdat 1 januari op een zondag valt. Pech voor de kinders, rare jongens die onderwijzers… Maar voor mij wat extra tijd om wasjes te draaien en administratie op orde te brengen (ben er nog niet, maar wel een aardig eind op weg).

De laatste vakantiedag in Whistler was een geweldige dag! (ja, ik weet het, het wordt saai) Met blauwe lucht hebben Bart en ik eerst twee uur lang op snowshoes door het bos gewandeld naar “the lost lake”, van de ene wauw in de andere en Bart heeft van de 200+ foto’s een kleine compilatie gemaakt.

De kinderen wilden ook graag nog iets leuks doen, tuben hadden we al gedaan deze week en de rijen spraken ons niet echt aan, maar niet getreurd er zijn genoeg andere activiteiten. Op het oude Olympische plein hebben we een kleine schaatsbaan gebouwd, schaatsen gehuurd en laten zien dat we al veel te lang niet op de schaats gestaan hebben. Gelukkig hadden ze genoeg “stoelen” om op te steunen. Ter mijn verdediging: die stoel had ik maar heel even nodig, hoor! En Bart vind hockey-schaatsen geen echte schaatsen, dus die verschool zich achter het fotograaf-annex-eerste-hulp excuus…

Naast de schaatsbaan hadden ze een enorme hoop sneeuw bij elkaar geschoven om daar een soort slee-fort van te maken. Stijn vond al snel een verdwaald sleetje en kon zich nog even vermaken op een voertuig waar hij zich iets meer op thuis voelde dan op de schaats. Met een mooie zonsondergang die de witte bergtoppen in vuur en vlam zette liepen we naar huis voor onze laatste avondmaaltijd in het appartement: de koelkast leegeten heet dat, haha.

En toen was daar al weer de laatste dag van het jaar, een beetje een rare dag: de wekker om 4 uur ‘s ochtends (of 7 uur als je alvast New Jersey klok aanhoudt), broodjes smeren, koffie zetten, koffers in de auto en de twee uur naar Vancouver Airport rijden. Via Chicago lukte dit keer prima, de hele reis ging voorspoedig, vliegtuig was op beide vluchten verrassend vol, auto opgehaald en om even na tien uur konden we zeggen: home sweet home. Eniek ook blij, want die wilde heel graag gewoon Oud & Nieuw vieren, voor zover dat “gewoon” gaat zonder boodschappen in huis. Wat snackjes bij elkaar gesprokkeld: popcorn, koekjes en chocolade. En via uitzending gemist Claudis de Breij’s conference kijken, niet alle grappen waren even geschikt voor onder de 18, maar je kunt niet vroeg genoeg beginnen met goede tradities. Laatste half uur overschakelen naar de Amerikaanse traditie: op TV kijken naar Times Square hoe daar de bal valt. Fles(je) champagne stond al koud en om 12 uur een toost! Vuurwerk alleen op TV, want zelf afsteken mag in NJ niet en voor het zoeken naar sterretjes in de grote chaos-kast was ik te moe… Volgend jaar beter beloofd. Nu op naar 2017!