Monthly Archives: May 2021

100 duizend stappen

Nee, dit is niet weer een of andere challenge die ik aangegaan ben, maar de gezamenlijke hoeveelheid stappen van vandaag met ons vieren. Matthijs en Ineke hadden ons namelijk uitgenodigd – of uitgedaagd? – om een etappe van het Pieterpad met hen mee te lopen. Zij zijn na jaren weer begonnen om het hele Pieterpad af te lopen en waren inmiddels al bij etappe 15 beland, van Zelhem naar Braamt, in totaal 17km. Nadat ik Bart gerustgesteld had dat er altijd een escape onderweg was in de vorm van een bushalte, werd ook hij enthousiast en zeiden we volmondig ja. 

Vroeg uit de veren, want de weersverwachting was vooral in de ochtend nog mooi. Om 7 uur vertrokken om met twee auto’s eerst naar Braamt te rijden, alwaar we de auto van Ien en Thijs op een parkeerplek achterlieten en toen doorreden naar Zelhem. Dat ritje duurde maar een klein kwartier, lijkt heel kort, toch zouden we er 4 uur over doen om weer terug naar Braamt te lopen. Maar het gaat niet om de snelheid, maar om wat je onderweg allemaal tegenkomt en ziet. 

De eerste uitdaging is al om het begin van het pad te vinden vanaf de parkeerplek, maar een behulpzame man die z’n hond uitliet en waarschijnlijk al menig wandelaar op het juist pad had geholpen wees ons de weg. Vanaf dat moment is het vooral goed opletten op de rood-witte bordjes/streepjes die je onderweg ziet. Ik moet echt zeggen, petje af voor hoe goed het gemarkeerd is allemaal.

De lol van het Pieterpad is dat je zo min mogelijk door de bebouwde kom loopt. Heel soms liepen we op asfalt, maar vaker liepen we op onverharde paadjes. Sommige zelfs zo smal dat we achter elkaar moeste lopen, maar vaak liepen we gezellig twee aan twee: gezellig kletsen en genieten van de natuur. 

De eerste koffiepauze deden we bij kasteel Slangenburg, de coffee to go was gelukkig al om 10 uur open gegaan en uit de Mary Poppins rugzak van Ien kwamen lekkere gevulde koeken om erbij op te peuzelen. Het kasteel leek eerst meer een klein landhuis, maar toen we eromheen geleid werden, zagen we dat het toch wel echt een kasteeltje was, inclusief slotgracht. Weer een van die juweeltjes die Nederland rijk is! En het pad langs al die mooie bloeiende bomen en weilanden vol bloemen was ook al helemaal niet verkeerd natuurlijk. 

Ik zal niet alle punten beschrijven, maar meer samenvattend proberen te vertellen over de jonge veulentjes die we onderweg zagen, de aardappelboeren die hun teelaardappelen aan het uitrijden waren en de vis-trap die bij de sluis ‘de Pol’ in de oude IJssel was aangelegd.

Nee, geen Engelse ‘trap’ maar een echte Hollandse trap om te zorgen dat de vissen ongehinderd langs die sluis konden migreren. Echt weer een ingenieus stukje ecologisch aanlegwerk, zoals je op de foto kunt zien loopt de ‘vis-trap’ gewoon als een lint door het landschap om de sluis heen, met steeds kleine stukjes verval. Op de luchtfoto ziet de zuiveringsinstallatie er wat lelijk uit, maar vanaf de grond zie je daar niets van en is het gewoon een mooi, rustig natuurgebied. 

Vanaf daar werden de paadjes eigenlijk alleen nog maar mooier en liepen we ook door weilanden over het erf van boeren, met wilde bloemen in de berm en enorme velden graan en koolzaad. En toen waren we zomaar opeens weer in Braamt. In goed gezelschap gaat de tijd supersnel voorbij en voor je het weet heb je 4 uur gelopen en 25.000 stappen op je teller staan.

Met de auto van Ien en Thijs weer terug naar Zelhem om daar de dag gezellig af te sluiten op een terrasje met wat drinken en een tosti of uitsmijter. Tegen die tijd begon het wat te druppen en toen we in de auto terug zaten ook echt te hozen. Hadden we het weer in ieder geval goed ingeschat en de dag was in ieder geval eentje met een zonnetje: een superleuke dag! 

Ons nieuwe ijzeren ros

Wie had kunnen bevroeden dat we er zo lang op moesten wachten… maar hij is er! Toen we hem in maart 2020, net voor de eerste lockdown, bestelden wisten we al dat we even moesten wachten, want de verwachte levertijd was toen Q4 2020. Maar door de Corona vertraging kwamen daar wat maanden bij en uiteindelijk had ons ijzeren ros dus de draagtijd van een kameel: 14 maanden… 

Nooit meer tanken was de absolute must, dus 100% elektrisch. Daarnaast hadden we nog een heel wensenlijstje, maar belangrijkste punten waren dat het een hoge(re) instap moest hebben en een beetje leuk rijbereik was ook en plus. Toen we hoorden van de Mustang Mach-E waren we al snel verkocht. Niet dat de auto ook maar in de verste verte lijkt op de wereldberoemde Mustang, maar het paardenlogo heeft voor ons zoveel goede Amerika herinneringen, dat ging bij ons al snel op het lijstje ‘plussen’. Voorgespiegelde maximale rijbereik van 600km was natuurlijk ook niet mis. Hoeveel het in praktijk gaat zijn, gaan we meemaken, maar in ieder geval genoeg om heen en weer naar Friesland te kunnen rijden. 

Voor het eerst dat we een auto gekocht hebben vanaf een plaatje, we waren er zo vroeg bij, de dealers hadden nog niet eens een prototype staan. In september organiseerde Ford wel de go-electric event in Rotterdam, waar ze het eerste proefmodel voor Europa lieten toeren en we ook een proefrit konden maken, dat voldeed 100% aan onze verwachtingen. Dat we zo lang moesten wachten – en uiteindelijk nog langer dan ze ooit hadden verwacht – mocht de pret niet drukken. Natuurlijk hadden we kunnen overstappen op een andere elektrische auto en een paar maanden levertijd kunnen winnen, maar aangezien we hem toch niet voor de belastingkorting/zakelijk kopen (geen 31 december 2020 deadline) EN omdat het veruit de mooiste is in zijn prijsklasse, zijn we als geduldige ouders blijven wachten op onze auto-baby. 

Met zo’n merk als Mustang zit je meteen in een soort van global community. Op het forum lees je verhalen van iedereen die smachtend zit te wachten. Mensen met een direct lijntje naar de fabriek in Mexico die productieschema’s delen, mensen die bijhouden welke schepen waarnaartoe vertrekken. Zelfs mensen die het VIN nummer van jouw nieuwe auto kunnen opzoeken, zodat je exact weet waar je auto op dat moment is in de keten. De eerste berichten vanuit de VS van mensen die hem al in februari kregen, maakten ons wel jaloers, maar de enthousiaste verhalen maakten ook weer dat we er nog meer naar uit keken. 

De route van de MS Immacolata hebben we natuurlijk gevolgd. Toen de auto’s eenmaal op de kade stonden, was er zelfs iemand die luchtfoto’s wist te bemachtigen. Kortom, iedereen leefde mee. De douane en het “klaren” van de auto duurde al met al best lang, maar op het forum zagen we een paar weken geleden de foto voorbijkomen met de eerste oplegger met MachE’s in Nederland. Whoohoo, nu was het echt aftellen. 

En eindelijk kwam daar dan het telefoontje van de dealer dat onze auto bij hen was bezorgd, het rijklaar maken en de laatste updates installeren kostte een kleine week en sinds vandaag (8 mei) zijn wij de trotse eigenaar van de 104e MachE op Nederlandse bodem. Stijn is in het weekend toch al niet zo’n enorme uitslaper, maar vanochtend was hij al om acht uur beneden, want hij wilde mee. Vooral omdat hij beredeneerd had dat hij dan lekker voorin mocht zitten op de eerste rit. Want tja, iemand moest natuurlijk de “oude” auto terug naar huis rijden. Die “oude” auto wordt maandag opgehaald, dus tot die tijd hebben wij heel Amerikaans twee auto’s op de oprit. 

p.s. Stijn en ik hebben haar ook al een naam gegeven: Lola, maar alleen dy-hard Marvel fans zullen de referentie snappen 🙂 

p.s.2. Ook niet onbelangrijk: ze rijdt super! (hahaha, dat gebruiken we nu alleen nog maar als kwaliteitsaanduiding, voor ons geen Super of Euro-95 meer…)