Author Archives: werff69

Tulpen uit Lisse

Na de mega-blog van zaterdag over zondag vooral een verhaal in beeld. Samen met 4998 andere gelukkigen mochten wij als onderdeel van de testevenementen door de Keukenhof lopen. Je moest van te voren wel een tijdsslot kiezen waarop je binnen mocht komen, zodat ze de drukte een beetje konden spreiden. Hoe vroeger hoe rustiger, dachten wij en dat was ook zo. Om kwart over acht parkeerden wij als 20e auto bij de Keukenhof en het was heerlijk rustig binnen. We waren geen van beide ooit indde Keukenhof geweest en het staat toch in de top 10 van toeristische attracties voor buitenlanders, van China tot aan Chili, uitspreken kunnen ze niet, maar kennen doen ze het wel. Ik had me er nooit zo in verdiept, maar heel vooruitstrevend hadden 20 bollentelers in 1950 het idee om een ‘showroom’ voor hun bollen te maken toegankelijk voor het publiek. En de rest is history zoals ze zeggen.

In niet Corona jaren trekt de Keukenhof toch zo’n 1.5 miljoen bezoekers in 8 weken tijd. Maar nu waren we bijna alleen en dat was lekker. Door het relatief koude voorjaar tot nu toe waren de bollen iets minder ver dan normaal, maar nog steeds was het een schitterend kleurrijk geheel. Nog nooit zoveel verschillende soorten tulpen, narcissen, hyacinten bij elkaar gezien. Gezamenlijk hebben Bart en ik wel zo’n 200 foto’s gemaakt en die heeft Bart mooi samengevoegd in een filmpje. Volgend weekend is de Keukenhof ook nog open, geen idee of er nog kaartjes zijn, maar is echt een aanrader. En voor iedereen die niet kan, het filmpje is een mooie virtuele tour op afstand. 

Drie uitjes in 1 weekend

Toen ik zaterdagochtend tegen Bart zei: “Gezellig, hebben we drie uitjes samen dit weekend!” Was zijn eerste opmerking “Drie? Ik dacht dat we er twee gepland hadden…” Maar ja, een uitje naar de Corona sneltest straat daar begint het weekend natuurlijk mee. Ik had zelf al wel eens een ‘gewone’ Corona test bij de GGD gehad, maar nog nooit een bij de sneltest straat. Ik had nog even de hoop dat dat misschien zo’n spuug-antigeen test zou zijn, maar helaas, ook hier gewoon weer een nasofaryngeale swab met een irritant wattenstaafje. Eerlijkheidshalve, als je weer thuis bent, dan ben je het al bijna weer vergeten, dus het ongemak is maar van korte duur. En dan ook eerlijk is eerlijk, het is echt snel. We moesten naar het Marconiplein voor onze test, maar nog voor we thuis waren hadden we de uitslag al in onze e-mail box zitten: allebei negatief. (Zou ook niet weten waar we het hadden moeten oplopen, want ik heb welgeteld 1 iemand van buiten ons gezin gezien sinds Pasen, maar in theorie kan het natuurlijk en de kinderen gaan allebei iedere weekdag naar de broedplaats die school heet…)

Al een tijd geleden had ik voor op zaterdag een stadswandeling met meeneemlunch geboekt voor Den Haag. Toerist in eigen land en een steuntje in de rug voor de locale horeca.  Voor dit soort uitjes heb je natuurlijk geen Corona test nodig, maar toen ik donderdag bij de fysiotherapeut was, vertelde die me over het ‘nieuwe uitgaan’ dat in april getest wordt met enkele honderden attracties. Zij ging naar de Keukenhof en dat stond bij ons ook al jaren op het lijstje om eindelijk eens een keer naartoe te gaan. Meteen thuis gekeken of er nog kaartjes waren en we hadden mazzel, konden zelfs nog kiezen hoe laat we wilden komen. Al denk ik dat de 8.00-10.00 slot niet de meest populaire was voor op een zondag. De kinderen wilden niet mee, waarschijnlijk om  meer dan een reden, maar de belangrijkste was dat ze allebei zo’n hekel hadden gehad aan hun Corona test, dat dat het niet waard was. Ach, met z’n tweeën is ook gezellig. 

Maar laten we vooral in chronologische volgorde het verhaal vertellen en als de blog te lang wordt, dan wordt dit gewoon de zaterdag-blog (maar dan ga ik niet de titel veranderen). Om half één konden we hartje Den Haag ons lunchpakketje met wandelroute ophalen bij restaurant het Kabinet. Stom toeval dat ik dat op social deal voorbij had zien komen en er zijn vast meer restaurants die dit organiseren. Het weer was niet heel denderend en daarom was het ook niet heel druk bij het ophaalpunt. Op drukke dagen kregen ze wel zo’n 80 mensen, maar vandaag waren het er enkele tientallen. Na een heerlijk kopje koffie gingen we op pad. Natuurlijk zijn we wel vaker in het centrum van Den Haag geweest, maar op zo’n wandelroute kom je toch weer op andere plekjes en ook anders op bekende plekjes. 

De liepen het Lange Voorhout uit naar Hotel Des Indes, bekende naam en op hetzelfde plein als het Escher museum waar ik met Eniek heen ben geweest en de kerstmarkt waar ik twee jaar geleden met m’n moeder was geweest, maar ik had nog nooit echt het Hotel zelf bekeken. De tweede wereldoorlog was een thema dat toch wel vaak terug kwam in de wandeling en ook bij hotel Des Indes werd verteld dat tijden WOII beneden vaak hoge Duitse officieren samen kwamen, die dan niet doorhadden dat op zolder in de duiventil Joodse onderduikers zaten, die allemaal de oorlog hebben overleefd. Heel bijzonder. 

Via de Denneweg (leuke oude huizen en nu een leuk winkelstraatje) en de Mauritskade liepen we weer verder. Aan de rechter kant van het water stonden allemaal grote huizen en blijkbaar was dit water ook de grens tussen ‘het gewone volk’ en de grootgrondbezitters die hier in de 18e en 19e eeuw grote landhuizen neergezet hebben. Zeker rondom plein 1813 stonden daar ook nog een hoop fraaie voorbeelden van. Ik waande me bijna in de tijd van de Bridgertons. Nu zitten er vooral ambassades in. Het grote witte huis aan het plein was blijkbaar het kantoor van Anton Mussert in de tweede wereldoorlog, maar wat zegt het dat nu de ambassade van Pakistan daarin zit? Het monument op plein 1813 is opgericht om de oorlog tegen Napoleon – en onze overwinning – te herdenken, veel referenties aan God en vaderland in beeld en woord. Enorm oude bomen sieren het hele plein, sommigen wel 125 jaar oud. 

Volgende punt op de route was natuurlijk het Vredespaleis, zeer bekend gebouw, maar ik had er nog nooit echt stilgestaan om echt te kijken. Jammer dat je alleen buiten het hek mocht. Hier iets meer toeristen al, want dit is natuurlijk internationaal een heel bekende  plek. Een van de mooiere monumenten vond ik wel de Vlam van de Vrede – The world Peace Flame: in 2004 tekenden 197 landen en regio’s hier het vredesverdrag. Als symbool nam elk land een specifieke steen mee om rondom de vlam neer te leggen. Een heel sterk signaal en symbool natuurlijk, de uitvoering moeten we nog wel wat aan werken met z’n allen… 

Door het Zeeheldenkwartier kwamen we aan bij de Koninklijke stallen waar niet alleen de paarden van de koninklijke familie staan (en dat kon je ook ruiken als je er langs liep), maar ook de Gouden Koets. De Paleistuin is gewoon open en door een heel rustig park kom je dan langs de achterkant van Paleis Noordeinde. Lijkt mij zelf nogal vervelend als je een mooi gebouw hebt met veel ramen en dan constant de gordijnen aan de achterkant dicht moet houden, maar ja. 

Tot deze tijd hadden we het eigenlijk best droog gehouden, maar bij Chinatown begon het toch een beetje te miezeren. We zijn niet van suiker, dus we vervolgden gewoon onze route door de geur van specerijen en Aziatische toko’s. Door de drukke winkelstraten richting de Hofvijfer en de Gevangenenpoort, bekend van de gebroeders de Witt, of liever hun ondergang aldaar. 

Het Binnenhof waren we natuurlijk al vaker geweest, maar de geschiedenis is toch leuk om te lezen. Dat het in de tijd van Graaf Floris IV een jachtslot was bijvoorbeeld: hoeveel kamers kun je nodig hebben? De Ridderzaal kennen we vooral van de troonrede op TV en de fontein is blijkbaar ontworpen door Pierre Cuypers in de 19e eeuw. En dan reizen we duizenden kilometers om onze muntjes in de Trevi fontein te gooien… 

Via de Mauritspoort en het Mauritshuis, langs het torentje (het was zaterdag dus Mark was er niet), terug naar het Kabinet om op te warmen met een kopje thee en daarna terug naar de auto en terug naar huis. Erg leuk om met een routebeschrijving – en wat hulp van google maps als het niet helemaal duidelijk was – een stad in de buurt te verkennen. Ik ga eens kijken of dat op meer plekken kan, volgens mij sowieso in Delft en Dordrecht… 

April…tja, het is weer duidelijk

April is altijd een interessante maand, niet alleen qua weer, want – om haar naam eer aan te doen – heeft april ook dit weekend weer voor de nodige reuring gezorgd, maar ook omdat er altijd weer een hoop leuke dingen op de kalender staan. Om het weer maar als eerste bij de kladden te grijpen. Eerste paasdag: lekker zonnetje! Tweede kerstdag: hagel?!?! windkracht 7?!?!? Ik dacht dat de zonnepanelen van het dak zouden waaien! Sinterklaasliedjes pasten er beter bij dan 1 ei is geen ei… 

De maand wordt traditiegetrouw afgetrapt met wat humor. Zoals onze scheurkalender zei: alles waar je green grappen over mag maken is gevaarlijk. Nou, de actie van Dominos kwam aardig dicht in de buurt: maak geen grapjes over Stijn’s lievelingspizza. Al hadden ze heel coulant er ook een totaal belachelijke pizza bij gezet, zodat het overduidelijk was dat op 29 maart een dikke 1 april grap in alle nationale kranten z’n omloop deed. En Stijn als oud werknemer weet natuurlijk als geen ander dat de nummer 5 populairste pizza nooit van het menu af zou gaan. Op zijn school hadden ze ook een leuke: omdat mondkapjes als spiekbriefjes werden gebruikt, mochten vanaf donderdag alleen nog transparante mondkapjes worden gebruikt, die waren te koop bij de conciërge. Een van zijn vrienden was zelfs speciaal naar school gefietst, hahaha, dan verdien je het om lekker wind tegen te hebben op de heenweg. Langs de web bij onze rotonde hadden een paar grapjurken een wel heel rare interpretatie van 1 april, kikker in je bil: met een trapje maak je het de kikkers wat makkelijker dachten ze…

Tweede keer Pasen in lockdown, dus wederom op wat kleinere schaal dan normaal en onze gebruikelijke familiebrunch was met 5 in plaats van met 10. De andere helft van ons tiental had een zelfde soort ontbijtfoto vanuit Friesland gestuurd. En natuurlijk mocht ook de jaarlijkse paaseierenjacht niet ontbreken. Voor het eerst opgedaan als traditie in de VS in 2008 en daarna eigenlijk altijd een vast nummer gebleven.

Waren we eerst al verbaasd dat de kids het nog wilden toen toen ze tieners werden, nu is het gewoon lachen dat de oudste al mag stemmen, maar nog steeds huppelend met haar paas-mandje door de tuin gaat. Stijn doet iets stoïcijnser, maar vindt het stiekem toch ook wel leuk, al is dat rare gele mandje dat z’n zus hem nog steeds omhangt aandoenlijk. En om niet alleen maar Amerikaans te doen, plakken we er in de avond-uren natuurlijk ook nog een typisch Hollandse gourmet aan vast. Nu kan het apparaat weer even tot kerst naar zolder.

Zomertijd

Het enige goede aan zomertijd is dat het ongeveer samenvalt met het begin van de lente en dus een soort van marker is dat het beter weer gaat worden. Maar verder was het toch de bedoeling dat 2021 het laatste jaar zou zijn dat we in de EU  met de klokken gingen schuiven… In de categorie ander slecht Covid-nieuws dus ook deze tegenvaller, door Covid, Brexit en algehele bureaucratie staat dat besluit van twee jaar geleden dus ook op losse schroeven. Erg jammer, want ik zelf ben wel voorstander van het hele jaar door dezelfde tijd. Of het dan de zomertijd of de wintertijd moet worden, daar kunnen we over (blijven) discussiëren. 

Om de overgang makkelijker te maken krijg je allerlei tips om je wekker al langzaam aan steeds een kwartiertje op te schuiven, dan zou je biologische klok zich makkelijker aanpassen. Niet gedaan, dus we gaan het gewoon op de ouderwetse manier doen, een paar ochtenden suf wakker worden als de wekker om kwart over zes gaat en het voelt als kwart over vijf. Voor het avond ‘probleem’ heb ik wel andere oplossingen. Vaak ga je later naar bed dan normaal omdat je nog niet moe bent. Nou, als je gewoon even een uur gaat fietsen met windkracht zes tegen, dan ben je wel moe genoeg om lekker vroeg te gaan slapen, kan ik je vertellen! 

Een datum-tic

Of je de datum nu op de Europese manier schrijft of de Amerikaanse, het is altijd leuk als de datum een mooie symmetrie of andere betekenis heeft. Ik heb sowieso wel wat met cijfers, noem het een tic als je wilt. In februari hadden we natuurlijk al palindroom-dag gehad: 12 februari oftewel 12022021. Toen ik naar plaatjes zocht voor deze blog, heb ik ook nog iets nieuws geleerd, want blijkbaar was 12 februari nog specialer en was het ook een ambigram. Weer wat geleerd…

Ook in de maand maart weer genoeg leuke data: Afteldag op 4 maart: 4-3-’21. En voor mijn Amerikaanse vrienden die hem niet helemaal snapten, die kunnen op 3 april nog een keer hetzelfde proberen. Afgelopen vrijdag hadden we pyramide-trainingsdag: 1′ 2′ 3′ 2′ 1′.  Voor de mensen die geen trainingsschema’s krijgen van hun coach leg ik het even uit. Je gaat eerst de pyramide op – in dit voorbeeld 1 minuut, 2 minuten, 3 minuten – en dan ga je weer omlaag – 2 minuten, 1 minuut. Dit doen we met zwemmen ook, maar dan met meters, 100 – 200 – 300 – 200 – 100 bijvoorbeeld, maar je kunt natuurlijk van alles verzinnen om het langer of korter te maken. 

En vandaag is de kers op de taart: Pi-dag. Dankjewel Facebook, want dankzij de Facebook memories weet ik dat ik dit jaar voor de zesde keer een Pi-taart bak. In het Nederlands niet zo duidelijk als in de US, want 14.3 is niets, maar 3.14 is natuurlijk Pi. We houden het maar even bij twee decimalen, want alleen in 2015 en 2016 klopte het met vier decimalen. Met mijn mede-cijfer-nerd Nikki nog hartelijk gelachen om de discussie welk jaar nu meer correct was, maar ik vind nog steeds 2016, als je dan al afrond, doe het dan goed!

p.s. Nu we het toch over bakken hebben: ik bak een heel stuk minder in Nederland dan in de US. Of dat komt door de kleinere keuken en kleinere oven – beide waren minimaal dubbel zo groot – of door een ander ritme, ik weet het niet. Goed voor de lijn? Niet echt, genoeg andere verleidingen. Maar ik wilde toch even opscheppen over de taart die Eniek en ik samen voor haar verjaardag hadden gemaakt. Drie lagen vanillecake, gevuld met creme en versierd met fondant. Niet dat hij er lang zo mooi uitzag, want zoiets moet je natuurlijk aansnijden. Hij was ook erg lekker, alleen jammer dat door de Corona bezoekregels mijn lijn dus wel drie stukjes kreeg te verwerken om ‘m op te krijgen, haha. Volgend jaar hopelijk weer een echt feest met bezoek naar dat er taart is.