Waar sommige mensen hun citytrips afstemmen op marathons, doen wij dat met westcoast swing events. We zijn dit weekend in Stockholm voor Uptown Swing. Van vrijdagavond tot en met zondag aan 1 stuk dansen, workshops volgen en af en toe meedoen aan een wedstrijd. Door er een echt lang weekend van te maken, houden we ook tijd over om de stad te bekijken.
Het hotel van het event ligt even ten Noorden van de stad: Upplands Väsby. Maar met het openbaar vervoer ben je met een klein uur in hartje Stockholm: de bus stopt voor de deur en bij Rotebro station stappen we dan op forenzentrein 40 of 41. Je kunt gewoon inchecken met je betaalpas of telefoon en het systeem is eigenlijk super: je krijgt bij inchecken 75 minuten om elke vorm van openbaar vervoer te pakken: bus, tram, trein en zelfs de ferry.
Die ferries komt je nog vaker tegen dan je denkt ook, want Stockholm is een en al water. Officieel is de stad zelf op 14 eilande gebouwd, maar het hele gebied dat ze de Stockholm archipelago noemen bestaat uit meer dan 30.000 eilandjes. Het echte Polynesië dus (πολύ = veel, νῆσος = eiland, vele eilanden).
Op donderdag hadden we een relaxte vlucht vanaf Schiphol, om half twee liepen we met onze koffer het vliegveld uit. Uit gemak namen we een taxi naar het hotel. We hadden toen het OV systeem nog niet goed genoeg in de smiezen, maar voor de terugweg weten we beter (scheelt een factor 10 in de kosten). De kamer was al klaar, maar meer dan het droppen van de bagage deden we er niet: meteen op pad.
Een lekkere lunch bij de ICA gescoord (de Albert Heijn van Zweden) en buiten opgegeten. Overal staan picknick bankjes, heel relaxed. Daarna met de bus en trein naar Stockholm om vanaf centraal station de nabijgelegen oude stad te verkennen. Daar heb je naast een heleboel mooie oude gebouwen ook het Nobel (prijs) museum. Duizenden verhalen over de verschillende nobelprijswinnaars, super interessant, maar wel erg veel.
Gelukkig was er ook nog iets om “uit te puffen”: een echte Ice Bar. Voor wie nog nooit geweest is, een echte aanrader, wel een beetje fris, maar daar krijg je dan ook een lekkere winterponcho voor én handschoenen om je glas mee vast te houden, want ook dat is gemaakt van ijs. De ijssculpturen waren allemaal in het teken van de verhalen van Odin, Thor en de Scandinavische mythologie. Uiteraard wat fotootjes naar Stijn gestuurd – mijn Marvel buddy.
Vrijdagochtend na een lekker ontbijtje (mét Zweedse gehaktballetjes… geen grapje!) nog een keer naar de stad. Nu naar de haven gelopen om daar op een Stromma rondvaartboot een rondje Stockholm te varen om alles ook vanaf het water eens te bekijken. Dan hoor je veel feitjes over de stad, ik probeer niet eens om alles te onthouden, maar heb vooral genoten van al het groen, de kleine rode huisjes, de vele strandjes en het varen.
Voor de middag hadden we het museumdistrict op het programma staan, de keuze tussen moderne tijd (Astrid Lindgren of Abba) en oude tijd werd toch gewonnen door de laatste: scheepvaart won het van Pipi Langkous. Het Vasa museum is het meest bezochte museum van Stockholm (wisten we niet vantevoren), het is speciaal gebouwd om ‘s werelds enige volledig intact bewaarde 17e eeuwse oorlogsschip heen.
Het schip zonk in 1628 nog geen kilometer nadat hij te water was gelaten: foutje in de berekeningen van het tegengewicht. Door de speciale bodem en het brakke water kon het schip 333 jaar later zeer goed bewaard uit het water worden gehaald. De filmpjes waren indrukwekkend, hele stukken van het zeil, de kleding van de bemanning, alles was nog bewaard gebleven. Echt een aanrader – en de airco was ook niet vervelend, want het was ook in Stockholm lekker warm.
Enfin, op woensdag vertrokken wij vanuit Stavoren om koers te zetten richting Workum. Een kort stukjes, maar ze hadden weer weinig wind voorspeld, dus dat was een veilig stuk én we hadden Workum al heel lang niet aangedaan vanaf het IJsselmeer. Tot onze grote verbazing stond er gewoon lekker wind en dus dachten wij nog even eerst echt te gaan zeilen voor we naar Workom voor de wind zouden gaan. Maar niets zo veranderlijk als de wind, want we hadden nog geen half uur gezeild of hij zakte af naar de voorspelde 1-2. Snel bijgedraaid en gauw naar Workum, al werd ook dat relatief met zo weinig wind. 
Aan de buitenzijde van de sluis zijn een paar aanlegsteigers en vakkundig parkeerde Bart ons jachtje parallel in een gaatje waar we precies in konden. Na de lunch gingen we de stad in, vanwege de hitte maakten we iedere kilometer wandelen wel een drinkpauze om even met een koud glas drinken af te koelen. Ook het Jopie Huisman museum met airco was een welkome bezigheid. 
Toen moest ik mijn lichaamsbeweging toch elders vandaan halen. We waren een fietswinkel met verhuur gepasseerd en ze hadden zowaar nog een oude gazelle voor me staan, die mocht ik voor een nacht wel mee en hem de volgende ochtend weer inleveren. Huurprijs? 5 euro! Dat het nog bestaat deze service. Kon ik na het eten nog even een lekker rondje fietsen naar Hindeloopen om daar de op-de-kop-boerderij nog eens te bekijken. De dag afgesloten op het strand van Workum met een mooie zonsondergang. 
Enfin, de laatste dag behoeft geen eigen blog. Na een lekker ontbijtje buiten zijn we op donderdag zijn we naar Enkhuizen gezeild, het waaide ook nog best lekker. De boot schoongemaakt, nog een keer aan boord eten en vrijdagochtend kwam Stijn ons weer ophalen. Een heerlijke twee weken op het water waren weer voorbijgevlogen. 
Laatste drie dagen zeilen zijn alweer aangebroken, wat een timing van de wind om er de brui aan te geven… Maar we mogen niet klagen met een strakblauwe lucht en vooral in de ochtend nog best een redelijke wind. Maar als je dan nog 3 dagen hebt, moet je wel tactisch gaan nadenken waar je dan heen gaat. Zo veel mogelijk vermijden om havens te herhalen, dan heb je vanuit Enkhuizen toch nog steeds heel wat opties. We kiezen voor koers Stavoren. Met zuid-oost 2-3 best een saaie koers, de fok te loevert houden is nog enigzins een afleiding op het water. 
We hadden al van tevoren gebeld of er een plekje was en kregen nummer 1020 aan de E steiger. Toen we aankwamen gingen de vorige ‘bewoners’ net weg en konden we er mooi insteken. Vertrouwde haven en nog bekender stadje, google maps hebben we hier niet nodig om een boodschappen rondje te doen. De oranjekoek is dan wel supermarkt, maar wel van de bakker in Oudemirdum en lekker. 
Het water in de haven is superhelder en toen de buren de zwemtrap lieten zakken voor een frissen duik, kon ik natuurlijk niet achterblijven. Afstand naar de overkant 70 meter, dus eigenlijk een prima zwembad. Lekker bij de potvis gegeten met zicht op de mooie lucht en daarna kon ik het natuurlijk niet laten om toch nog weer even naar de binnenhaven terug te lopen voor de zonsondergang. Kwam ik ook nog twee jonge ondernemers tegen die hun eigen ijskar hadden gekocht. Met bijna 22 duizend stappen, had ik wel een toetje verdiend. 
De ochtend begon mooi (en vroeg), de zon kwam net op en in dat licht lag het kasteel er nog mooier bij. Ik wilde de echte zonsopgang op de foto vastleggen, maar daarvoor moest ik eerst de bocht klaren richting Huizen. Een stuk wandelpad nieuwe waterlinie over de dijk heen. Ook geen verkeerd pad om te lopen. Helaas was de bocht nog niet ver genoeg om de zon echt te zien, dus ben ik tussen de boerderijen in weer teruggelopen naar Muiden. 
Inmiddels was Bart ook wakker en na een ontbijtje hesen wij ons in de zeilbroeken, want de banken waren nat van de regen (en er was ook regen voorspeld). De wind was lekker stevig 4 uit het zuid-westen, Volendam was dus goed te bezeilen. Even voorbij Pampus gingen ook de regenjassen aan, want die voorspelde buien kwamen inderdaad ook over ons heen. We rondden mooi de vuurtoren van Marken richting Volendam. Om na korte tijd daar alweer onze nieuwe aartsvijand fonteinkruid tegen te komen. Gatsiedarrie! Voor de niet watersporters: fonteinkruid gaat aan je kiel en schroef hangen en daarmee ligt de boot niet meer lekker in het water en heb je zelfs op de motor heel weinig te zeggen. 
Ander plan: laten we dan maar wat meer noordelijk mikken en zo snel mogelijk het ondiepe Markermeer verruilen voor het IJsselmeer. Wel weer een langere vaardag, maar dat geeft alleen maar aan hoe erg we dat fonteinkruid zat zijn. Bij de sluis van Enkhuizen was veel wind, dus goed de lijnen vastleggen zodra je in de sluis ligt. Ging niet helemaal in 1 keer goed, maar gelukkig is Bart niet voor 1 gat te vangen en kan hij mijn onhandigheid weer compenseren. We waren vandaag met z’n tweetjes, dus best spannend om dan met veel wind aan te leggen. 
Dichterbij het opstappunt voor het zwemevenement Rondje om Pampus kon je niet liggen, voor mij was het zondag 4 minuten lopen op mijn slippers met m’n zwemtas naar de veerboot. Gerda en Huib stonden daar ook al in de rij, maar die moesten iets eerder op om vanuit Pijnacker-Nootdorp om kwart over acht bij de veerpont te staan. Met z’n drieën hadden we ons ingeschreven voor wave 6 van Rondje om Pampus. 
De overtocht naar Pampus duurde ruim een half uur, voldoende tij om onze wetsuits aan te trekken en rustig naar de steiger te lopen waar we met z’n drieën tegelijk het water in sprongen om te beginnen aan het eerste rondje – rechtsom met de klok mee het eiland rond.
Daar waar het gisteren bloedmooi weer was met weinig wind, was het vandaag iets onstuimiger, halverwege het zwemmen kregen we zelfs een forse bui over ons heen. Nat van boven en van onderen dus. Wind stak ook op, Bart keek mee vanaf de boot en volgens Windy was het precies toen wij in het water gingen 5 bf. Daar waren de golven ook echt naar. Gelukkig waren er voldoende gele boeien om je te orienteren en meer dan voldoende kayaks en reddingsboten om het parcours om je toch veilig te voelen. Maar een pittig zwemmetje was het zeker. 
Je moest voor 10:45 aan ronde 3 zijn begonnen, anders werd je er na 2 rondjes uit gedirigeerd. Huib was de enige van ons drie die de drie rondjes ook daadwerkelijk uit kon zwemmen, zowel Gerda als ik werden na het tweede rondje naar de finish gestuurd. En daar waren we eigenlijk niet eens echt rouwig om! Superleuk en bijzonder goed georganiseerd evenement. Volgend jaar voor de drie rondjes? 
Kopje koffie op het eiland en daarna met de veerboot weer terug naar Muiden. Daar stonden Bart, Eniek en Nino al naar ons te zwaaien vanaf te boot. Na een snelle boterham waren we klaar voor avontuur 2 van deze dag: met z’n vieren een rondje Muiderslot. Je bent niet voor niets buren. 
Met een audiotour het hele kasteel rondgetourd, bijzonder interessante geschiedenis van arme graaf Floris V die werd gedood op z’n 42e door rancuneuze edelen tot aan P.C.Hooft die er z’n meesterwerken schreef en diezelfde moordenaar van Floris verheerlijkte met een toneelstuk. Ook tijdens het bezoek aan het kasteel af en toe een flinke bui, maar gelukkig konden we schuilen en bleven we droog. 
Rond een uur of 5 kwam ook Stijn naar Muiden en gingen we gezellig richting Ome Ko, een restaurant/bruine kroeg die blijkbaar al 200 jaar daar bij de sluis in Muiden zit. Het eten was heerlijk, de meubels hadden iets te veel bruine-kroeg-gehalte, maar de bediening was top. Na het eten Eniek, Nino en Stijn en al het wasgoed dat we niet meer nodig hebben, naar de auto gebracht. Voor Nino zit de vakantie er weer op, Eniek heeft een afspraak in Rotterdam maandagmiddag, maar komt ‘s avonds weer terug aan boord met dank aan taxibedrijf ‘klein broer’.