Herkansing glijbanen

Vanochtend natuurlijk eerst Bart gefeliciteerd en hem daarna de deur uitgestuurd om broodjes te halen voor zijn eigen ontbijt, want tja, als je de avond van tevoren vergeet om te bestelen, moet je zelf naar de bakker. Maar gelukkig vond hij dat niet erg en de broodjes smaakten heerlijk, net als de eitjes die we ook maar even op moesten maken, want laatste relax ontbijt op laatste vakantiedag in Oostenrijk. 

Het was weer een supermooi-weer-dag, dus gelukkig kon het oorspronkelijke programma gewoon doorgaan. Aangezien we op onze eerste vakantiedag ivm het weer een dichte glijbanen attractie aantroffen op de Wildkogel-baan, namen we vandaag weer hetzelfde gondeltjes omhoog. Met blauwe luchten is het boven nog mooier en de koeien leken ook een stuk vriendelijker. Ook hadden we dit keer aan de 2 Euro munten gedacht om houten balletjes uit een automaat te halen voor de “knikkerbaan” die ze daar gemaakt hadden. Gelukkig is de helling zo afgesteld dat je rustig mee kunt lopen zonder hals-und-bein-bruch kapriolen. En hoe oud je ook bent, spelen met knikkers blijft leuk! 

Na een lekker drankje op het terras met uitzicht op de Gross-Venediger splitsen we kort op. (op veel plekken heb je gelukkig zo’n paal met kijkgaten waar alle bergen uit de omgeving op staan, want ze uit elkaar houden is een kunst apart) Ik wilde graag naar het middenstation lopen via de mooie panoramaweg van de vorige keer en de rest nam liever de gondel. Geschatte wandeltijd 1 uur – dat kan korter dacht ik nog – dus de rest kon boven nog wat extra tijd boven doorbrengen. Supermooi uitzicht weer en na 40 minuten kwamen we elkaar weer tegen bij het middenstation, wat een perfecte timing. Alleen was ik iets bezweter dan de rest. 

Bij de gondel konden we onze matjes huren: een soort tapijtje met een touwtje, je voeten ertegenaan zetten, aan het touwtje een beetje achterover hangen en goed ellebogen en knieen naar binnen houden. Dat was in ieder geval de uitleg… Bart en Eniek waren er behendiger in dan Stijn en ik. Dus wij twee hebben het gehouden bij alleen de blauwe glijbanen (de makkelijkste met het minste aantal bochten), al probeerde ik nog wel vol bravoure de eerste rode om lekker uit de bocht te vliegen en wat lekkere schaafplekken op te lopen. Lange broek en lange mouwen zijn handiger, maar niet als het 25 plus Celsius is. Tussen de glijbanen door moest je naar beneden lopen natuurlijk, maar met 9 glijbanen ging dat voor je gevoel vrij snel. 

Bij de laatste glijbaan stond een grote auto klaar waar je je matje weer in kon leggen en was er ook een restaurant om de lunch te nuttigen. Traditioneel Oostenrijks met verschillende soorten Schnitzel en voor Bart een Rosti gerecht met natuurlijk de nodige glazen Almdudler en Spezi. Weer verzadigd moesten we daarna nog wel een dik uur naar het dorp lopen in de brandende zon, maar proberen de moed en de pas erin te houden, dan kom je vanzelf bij de “nieuwe kerk”. 

Alweer de laatste avond in dit heerlijke appartement, als we serieus geld zouden hebben, dan wisten we het wel, er staan er nog drie te koop, maar voorlopig houden we het maar bij het huren voor een weekje vakantie. Na de maaltijd vast de grootste dingen opgeruimd en ingepakt en lekker afgesloten met een spelletje Ligretto en voor het slapen gaan nog een laatste rondje sauna (voor mij dan). Het uitzicht zal ik het meest gaan missen, maar goed om te weten dat de alpen in de zomer minstens zo leuk zijn als in de winter!

Op zoek naar edelstenen

Voor vandaag stond de Smaragd Route op het progamma, Eniek had al gelezen dat er een pad was waar je kans had dat je echte edelstenen kon vinden en ik had gelezen dat het een erg mooie wandeling was, dus dat was een win-win. Maar natuurlijk eerst een ontbijtje met z’n allen nuttigen. De broodjes hingen netjes om acht uur aan de deur, net zoals iedere ochtend (als je niet vergeet te bestellen natuurlijk). De beheerders rijden met een golf karretje alle broodjes tussen 7 en 8 langs alle huisjes. 

Stijn had al aangegeven dat wandelen niet zijn favoriete bezigheid was en dat hij vond dat we ook wel eens een dagje niets konden doen. Met dat laatste argument krijgt bij mij natuurlijk geen gehoor. Echter, het leek mij voor ons aller plezier een goed idee om hem een dagje rust te gunnen. En zo gingen wij met z’n drieen op pad naar het Habachstal om daar in de berm te parkeren omdat het parkeerterrein al helemaal vol was. 

Eniek had meteen al een “aanvaring” met een iets te enthousiaste koe die aan het begin van het pad stond te grazen, van mensen was zij niet echt gediend en met een lief hoog gilletje rende Eniek snel de andere kant op. Even later kwamen we een bordje tegen dat uitlegde dat je de koeien met rust moest laten en het poppetje op het bord leek echt precies op Eniek in zijn reactie, haha. 

Het pad liep bijna de hele tijd langs een supermooie beek en het uitzicht was dus weer adembenemend. Het tempo moest je wel wat omlaag gooien, want de hellingshoek was soms wel 30%. Bart heeft zo’n appje op z’n telefoon en als je je telefoon op de grond legt, geeft het aan welk % helling het is, heel handig in discussies. En ook het rekenwerk over hoeveel graden dat dan is, leidt je even af van het harde werk. Voor iedereen die het wil weten: een helling van 45 graden wordt uitgedrukt als 100%, oftewel bij die hoek leg je evenveel horizontaal af als verticaal qua afstand. Maar het is vakantie, dus de wiskunde stoppen we weer even weg. 

Onderweg waren er genoeg plekjes om even te stoppen en ofwel te genieten van de natuur, even te zitten op de grote rotsen langs het water of zelfs een koud water challenge te doen. Uiteraard won Eniek die 20 seconden haar handen in het ijskoude beekwater kon houden (ter vergelijking ik hield het bij 8 seconden al voor gezien). Na 2 1/2 uur kwamen we boven aan bij Gasthof Alpenrose en aangezien onze magen al flink van zich lieten horen, zochten we eerste en tafeltje voor de lunch. Standaard menu kaart dus de keus valt ofwel op grillworst met pommes of kaiserschmarren. 

Na het eten hadden we de keus: of nog maar een kwartiertje zoeken in de rivier naar heuse edelstenen en met de 2 uur bus terug of op ons gemak boven stenen zoeken en terug lopen. Met de overmoed van een volle maag besloten we tot het laatste. Er lagen wat kleine materialen om het grit en de steentjes uit de rivier wat te zeven en Eniek en Bart hebben dat toch dik drie kwartier volgehouden. Mooie stenen gevonden, maar de beloofde smaragden bleven achterwege, een verhaal dat het leuk doet voor de toeristen, maar ik vraag me af wanneer er voor het laatst echt een smaragd uit dat riviertje is opgevist. 

Tegen drieen aanvaardden we de terugweg naar de auto en dit keer bleven we grotendeels op het wat bredere pad, ook al misten we dan veel van de riviergezichten, het sneed wel wat tijd af en dit keer deden we maar anderhalf uur over dezelfde 7km, afdalen gaat toch harder dan omhoog. Tegen vijf uur waren we weer terug in het appartement en vonden we Stijn nog op precies dezelfde plek als toen we weggingen, het was dat hij gegeten had, anders zou je denken dat hij gewoon aan die stoel zat vastgekleefd. Na 14km wandelen konden we alledrie wel een frisse douche gebruiken en ook leek het de ideale avond om de sauna eens lekker uit te proberen die in het huisje zit. Het lijkt erop dat ik ook daarin de enige ben die er echt lol in heeft, maar goed, meer ruimte voor mij zullen we maar zeggen. 

 

Bolletjestrui e-hulp

De fiets(en) konden we helaas niet meenemen in/op de auto, maar er een huren is natuurlijk altijd een optie. Heel populair hier in de bergen zijn de e-MTBs, oftewel de Mountainbike Stella. Daar had zelfs de hele familie wel oren naar, als we het klimmen iets makkelijker kunnen maken, dan gaan we wel mee. Reserveren is wel een must, maar twee dagen vantevoren konden we nog vier fietsen reserveren. Het weerbericht goed in de gaten houden, eerst was de voorspelling ‘s Ochtends regen, maar bij wakker worden was dat verschoven naar de middag, dan maar weer plannen omgooien en kids wakker maken om meteen na het ontbijt weg te gaan. 

Na een korte uitleg over de verschillende niveaus van ondersteuning – en het effect op de batterij duur – gingen we op weg richting Krimml. Wederom een top toeristische attractie hier in het gebied: een van de grootste watervallen. De fietspaden staan netjes aangegeven met groene vierkante bordjes die je al mooi op tijd ziet aankomen. Gelukkig vermijden ze ook nog eens de grote wegen en ik denk dat de helft van de weg asfalt was, maar de tweede helft ging over onverharde paden door de bossen, langs de riviertjes: heerlijk! Onderweg een aantal keer stoppen om van al dat moois wat foto’s te maken – en ook het achterwerk een pauze te geven, want a. het zadel was hard en b. ik miste mijn fietsbroek wel. 

Bij de waterval aangekomen mochten we niet verder fietsen en zetten we de fietsen op slot om verder te wandelen. Wederom een toeristische attractie met veel mensen en een kassa om binnen te mogen. Onderaan de waterval was een soort klauter-plateau waar je een mooi plaatje kon schieten en tegelijk ook lekker nat kon worden. Stijn was helemaal kleddernat, maar met het zonnetje is dat ook zo weer droog. 

Eniek en ik wilden nog wel even naar boven wandelen om ook van bovenaf de waterval te zien, de heren bleven in het zonnetje lekker opdrogen. Achteraf gezien hadden we nog veel verder kunnen doorlopen naar nog een tweede waterval, maar dat bordje hebben we blijkbaar gemist en we hadden inmiddels ook wel trek. Op het terras een lekker plekje in de schaduw kunnen bemachtigen en heerlijk weer een gevarieerde maaltijd besteld: schnitzel met friet voor Eniek, kaiserschmarren voor de heren en voor mij een lekker strudel met vanille saus. Tactische bestelling van mij, want ik weet dat er altijd over blijft op de andere borden, dus heb ik een drie-gangen lunch. 

Na de lunch wilde ik heel graag de Gerloss Alpenstrasse op met de fiets, een tweede kronkelende alpenpas die ons dal (Salzach tal) verbindt met het Zillertal en uiteraard uitkomt in Gerloss en van waaruit je een mooi uitzicht zou moeten hebben op de waterval. Stijn had in nog meer hoogte meters geen zin, elektrisch of niet, en mocht van ons z’n eigen weg terug naar het appartement vinden. Eniek en Bart wilden wel mee, maar na een paar bochten trok Eniek het ook niet echt meer, te warm en te benauwd, dus die gingen met z’n tweeen ook terug.

En toen was er dus nog maar een gek over, die volop heeft zitten genieten de berg op. Uit principe de elektrische ondersteuning niet voluit gezet, zodat ik ook nog wat werk moest doen en ook omdat ik niet helemaal kon inschatten hoe snel de batterij dan leeg zou gaan. Maar dan nog is het heerlijk om met 18 km/uur de berg op te knallen. Gereden tot de hoogste top (1680m) om daarna weer om te draaien en voorzichtig de afdaling aan te gaan. Geen elektrisch nodig, maar veel remmen, want ik ben geen dare devil, 40-45 km/u max vond ik wel genoeg. Een maal bij de waterval weer terug, nam ik het pad door het bos aan de andere kant van de rivier weer terug naar het dorp, de weg omhoog duurde 53 minuten van waterval tot top, de weg omlaag 59 minuten van top tot appartement, zwaartekracht is de ultieme motor (of rem).

In het appartement even samen koffie gedronken en daarna de fietsen weer naar de verhuur gereden, omdat de wolken toch wel heel donker leken te worden. Net voor de regen waren we weer met de auto terug bij het appartement, ik zeg “goede timing”. Relaxed thuis een eenvoudige maaltijd genoten en ge-ligretto-ed. Allevier waren we het eens: fietsen was superleuk!

De hoogste weg van Oostenrijk

Aangezien het de warmste dag van de week zou worden (zo’n 33C voorspeld), leek het ons een goed idee om a. zo hoog mogelijk de bergen in te gaan en/of b. veel in de airco te zitten. Op de programma top 5 stond sowieso de Grossglockner Hochstrasse, dus dat konden we mooi combineren. De GH is de hoogste weg van Oostenrijk en ook al een aardig oude, een groep visionairs stelde al bijna 100 jaar geleden voor om deze weg aan te leggen, die de provincies Salzburg en Karinthie met elkaar zou verbinden, dwars door de hoogste alpine bergen. Toendertijd werden ze een beetje weggelachen, omdat er nog zo weinig auto’s waren dat het niet echt nodig leek, maar tijdens de depressie van de jaren ’30 leverde het project werkgelegenheid op en kwam de financiering toch rond. In 1935 werd hij geopend, maar de geprojecteerde 130 duizend bezoekers moesten eerst nog even op zich laten wachten, want er kwam een wereldoorlog tussen. Maar dit jaar gaan er toch naar schatting 900 duizend mensen over deze weg. 

Ik heb geen dag-aantallen kunnen ontdekken, maar het was aardig druk op de weg en soms was het gewoon file rijden. Maar vanaf het eerste uitzicht konden we allevier alleen maar “wauw” zeggen. Wat een bergen, nog veel gletschers waar dan riviertjes/watervallen vanaf stromen naar beneden en dat met die blauwe lucht erboven. Gewoon alsof je in een schilderij rondrijdt. 

Onderweg zijn er genoeg stops om er even uit te gaan en even rond te kijken, niet alleen genieten van het uitzicht, maar ook kijken naar alle verschillende bloemen, de schapen/geiten en natuurlijk staan op de sneeuw. Het sneeuwballengevecht ging mij net te ver, was meer ijsballen gooien. Restaurantjes bij de vleet om wat te drinken of te eten en voor de nodige souvenirs. De lunch hadden we gepland op de Edelweiss viewpoint, maar daar stond een verkeersregelaar en een rij auto’s die naar schatting 25-30minuten zou duren om omhoog te kunnen, dan maar lunchen bij een net zo charmant restaurant alwaar we de eerste Kaiserschmarren van dit jaar konden scoren. 

De haarspeldbochten worden netjes geteld en ook de hoogte vermelden ze erbij, dik boven de 2000m tot wel 2500m hoogte loopt de weg. Aan het eind van de weg – als je dus al in Karinthie bent – ligt het Kaiser Franz Josef uitzichtpunt, meest populaire bestemming? Dacht het wel. Eerst moesten we zes rijen dik in de rij staan omdat de parkeerplaatsen vol waren, dat duurde verrassend kort, maar 15 minuten, en toen we daar aankwamen snapte we waarom. Niet alleen had je P1 t/m P4, maar P1 was ook nog eens een enorme parkeergarage tegen de berg aangebouwd van wel vier verdiepingen, de Garden State Plaza zou er bijna jaloers op worden. 

Grote trekpleister bij Kaiser Franz is niet alleen het uizicht op o.a. de Grossglocker en weet ik hoe veel andere 3 km reuzen, maar ook de Pasterze gletscher, de langste gletscher van Oostenrijk. De drukte vermijden was best lastig, maar de grootste meutes wisten we te vermijden en gelukkig was alles buiten. Het oude Gletscher treintje daar waagden we ons niet aan, leuk om te zien, maar met z’n tienen in zo’n karretje gedrukt worden, nee dank je. Na al dit natuurschoon was ons brein aardig verzadigd en sloten we weer bij de meute aan om dezelfde weg terug naar huis te rijden. Met alle files duurde dat ook weer een goed half uur langer en uiteindelijk waren we tegen vijf uur weer thuis, echt een goede dagtrip dus. Geen zin in koken, geen probleem, ook hier kennen ze het fenomeen afhaalpizza. 

wandelen tot je er spierpijn van krijgt

Heel leuk, zo’n vakantie waarin je meer gaat wandelen dan thuis, maar we werden alledrie wakker met spierpijn en een onderwerp rijker, want tja, krijg je nu meer spierpijn van heuvel-op of van heuvel-af. We hebben het erbij gelaten dat je van allebei spierpijn kan krijgen, maar in andere spiergroepen. We laten ons natuurlijk niet kennen door een beetje spierpijn en gaan op dag 2 gewoon weer verder. Dit keer een mooie zonnige dag en we gingen omhoog bij de andere gondelbaan die ons gebied hier rijk is: de Smaragdbaan in Bramberg, een dorp verder van Neukirchen. 

De timing en planning van lunchpauzes hebben we al iets beter ingebouwd, je moet vermijden dat je ook maar iets wilt ondernemen tussen 12 en 1, behalve dan zelf lunchen. Dat hebben we dus bovenop de berg gedaan, heerlijk op het terras buiten met een almdudler erbij. We konden pas om 1 uur naar beneden, dus hadden Eniek en ik nog even tijd om echt omhoog te klauteren naar de Wildkogel, Stijn en Bart vonden het wel prima om in het zonnetje te zitten en te wachten tot we weer beneden kwamen. 

Om 1 uur konden we op pad met onze berg-cart, bovenaan de gondel kreeg je een helm en 10 seconden uitleg (beide remmen tegelijk gebruiken was de enige informatie, onderweg snap je waarom). En dan gewoon het pad volgen naar beneden: 4km haarspeldbochten. Eniek ging voorop en als een echte coureur, helaas kon ik niet echt foto’s maken of filmen, want ik had toch echt beide handen aan het stuur nodig. In de bochten lekker wat grind, dat knarst en glijdt als je door de bocht gaat. M’n horloge zei dat max snelheid bij mij 32 km/u was, maar ik weet zeker dat Eniek (en Bart) een stuk harder gingen. Met een kleine 10 minuten sta je ook weer beneden bij het middenstation, supergaaf en spannend! Eniek wilde graag nog een keer en Bart hoefde ik dat geen twee keer te vragen. Stijn en ik namen vast een drankje op het terras van het restaurant. 

Bart ging met de kids met de gondel naar beneden om daar in het dorpje nog even te shoppen (we waren twee dingen vergeten mee te nemen, het een belangrijker dan het ander: Bart had geen t-shirts meegenomen en spelletjes waren we ook vergeten). Ik had opgezocht dat als ik route 17B gevolgd door route 55 zou volgen dat ik dan met dik anderhalf uur helemaal naar ons appartement kon lopen. Zo gezegd zo gedaan, al was ik blij met het extra water, want de zon is dan toch wel erg warm. De schitterende uitzichten waren zeker de moeite van wat extra zweetdruppeltjes (en spierpijn) waard.

Het thuisrestaurant heeft het beste uitzicht en veel trek na zo’n uitgebreide lunch hadden we toch niet, dus lekker soepje met brood was genoeg. Na het eten het nieuwe spel uitgeprobeerd: ligretto. De regels uit het Duits vertalen ging nog wel, spelen is even wat anders, het is een soort rummicup-chaos met kaarten in plaats van steentjes. Tot ieders vermaak is er ook nog een ping-pong tafel die we onder de carpoort kunnen opzetten en uiteraard hebben we nog netflix vermaak, task master is niet helemaal mijn ding, maar de andere drie zien lachen is ook vermaak.