Laatste drie dagen zeilen zijn alweer aangebroken, wat een timing van de wind om er de brui aan te geven… Maar we mogen niet klagen met een strakblauwe lucht en vooral in de ochtend nog best een redelijke wind. Maar als je dan nog 3 dagen hebt, moet je wel tactisch gaan nadenken waar je dan heen gaat. Zo veel mogelijk vermijden om havens te herhalen, dan heb je vanuit Enkhuizen toch nog steeds heel wat opties. We kiezen voor koers Stavoren. Met zuid-oost 2-3 best een saaie koers, de fok te loevert houden is nog enigzins een afleiding op het water.
We hadden al van tevoren gebeld of er een plekje was en kregen nummer 1020 aan de E steiger. Toen we aankwamen gingen de vorige ‘bewoners’ net weg en konden we er mooi insteken. Vertrouwde haven en nog bekender stadje, google maps hebben we hier niet nodig om een boodschappen rondje te doen. De oranjekoek is dan wel supermarkt, maar wel van de bakker in Oudemirdum en lekker.
Het water in de haven is superhelder en toen de buren de zwemtrap lieten zakken voor een frissen duik, kon ik natuurlijk niet achterblijven. Afstand naar de overkant 70 meter, dus eigenlijk een prima zwembad. Lekker bij de potvis gegeten met zicht op de mooie lucht en daarna kon ik het natuurlijk niet laten om toch nog weer even naar de binnenhaven terug te lopen voor de zonsondergang. Kwam ik ook nog twee jonge ondernemers tegen die hun eigen ijskar hadden gekocht. Met bijna 22 duizend stappen, had ik wel een toetje verdiend.
De ochtend begon mooi (en vroeg), de zon kwam net op en in dat licht lag het kasteel er nog mooier bij. Ik wilde de echte zonsopgang op de foto vastleggen, maar daarvoor moest ik eerst de bocht klaren richting Huizen. Een stuk wandelpad nieuwe waterlinie over de dijk heen. Ook geen verkeerd pad om te lopen. Helaas was de bocht nog niet ver genoeg om de zon echt te zien, dus ben ik tussen de boerderijen in weer teruggelopen naar Muiden. 
Inmiddels was Bart ook wakker en na een ontbijtje hesen wij ons in de zeilbroeken, want de banken waren nat van de regen (en er was ook regen voorspeld). De wind was lekker stevig 4 uit het zuid-westen, Volendam was dus goed te bezeilen. Even voorbij Pampus gingen ook de regenjassen aan, want die voorspelde buien kwamen inderdaad ook over ons heen. We rondden mooi de vuurtoren van Marken richting Volendam. Om na korte tijd daar alweer onze nieuwe aartsvijand fonteinkruid tegen te komen. Gatsiedarrie! Voor de niet watersporters: fonteinkruid gaat aan je kiel en schroef hangen en daarmee ligt de boot niet meer lekker in het water en heb je zelfs op de motor heel weinig te zeggen. 
Ander plan: laten we dan maar wat meer noordelijk mikken en zo snel mogelijk het ondiepe Markermeer verruilen voor het IJsselmeer. Wel weer een langere vaardag, maar dat geeft alleen maar aan hoe erg we dat fonteinkruid zat zijn. Bij de sluis van Enkhuizen was veel wind, dus goed de lijnen vastleggen zodra je in de sluis ligt. Ging niet helemaal in 1 keer goed, maar gelukkig is Bart niet voor 1 gat te vangen en kan hij mijn onhandigheid weer compenseren. We waren vandaag met z’n tweetjes, dus best spannend om dan met veel wind aan te leggen. 
Dichterbij het opstappunt voor het zwemevenement Rondje om Pampus kon je niet liggen, voor mij was het zondag 4 minuten lopen op mijn slippers met m’n zwemtas naar de veerboot. Gerda en Huib stonden daar ook al in de rij, maar die moesten iets eerder op om vanuit Pijnacker-Nootdorp om kwart over acht bij de veerpont te staan. Met z’n drieën hadden we ons ingeschreven voor wave 6 van Rondje om Pampus. 
De overtocht naar Pampus duurde ruim een half uur, voldoende tij om onze wetsuits aan te trekken en rustig naar de steiger te lopen waar we met z’n drieën tegelijk het water in sprongen om te beginnen aan het eerste rondje – rechtsom met de klok mee het eiland rond.
Daar waar het gisteren bloedmooi weer was met weinig wind, was het vandaag iets onstuimiger, halverwege het zwemmen kregen we zelfs een forse bui over ons heen. Nat van boven en van onderen dus. Wind stak ook op, Bart keek mee vanaf de boot en volgens Windy was het precies toen wij in het water gingen 5 bf. Daar waren de golven ook echt naar. Gelukkig waren er voldoende gele boeien om je te orienteren en meer dan voldoende kayaks en reddingsboten om het parcours om je toch veilig te voelen. Maar een pittig zwemmetje was het zeker. 
Je moest voor 10:45 aan ronde 3 zijn begonnen, anders werd je er na 2 rondjes uit gedirigeerd. Huib was de enige van ons drie die de drie rondjes ook daadwerkelijk uit kon zwemmen, zowel Gerda als ik werden na het tweede rondje naar de finish gestuurd. En daar waren we eigenlijk niet eens echt rouwig om! Superleuk en bijzonder goed georganiseerd evenement. Volgend jaar voor de drie rondjes? 
Kopje koffie op het eiland en daarna met de veerboot weer terug naar Muiden. Daar stonden Bart, Eniek en Nino al naar ons te zwaaien vanaf te boot. Na een snelle boterham waren we klaar voor avontuur 2 van deze dag: met z’n vieren een rondje Muiderslot. Je bent niet voor niets buren. 
Met een audiotour het hele kasteel rondgetourd, bijzonder interessante geschiedenis van arme graaf Floris V die werd gedood op z’n 42e door rancuneuze edelen tot aan P.C.Hooft die er z’n meesterwerken schreef en diezelfde moordenaar van Floris verheerlijkte met een toneelstuk. Ook tijdens het bezoek aan het kasteel af en toe een flinke bui, maar gelukkig konden we schuilen en bleven we droog. 
Rond een uur of 5 kwam ook Stijn naar Muiden en gingen we gezellig richting Ome Ko, een restaurant/bruine kroeg die blijkbaar al 200 jaar daar bij de sluis in Muiden zit. Het eten was heerlijk, de meubels hadden iets te veel bruine-kroeg-gehalte, maar de bediening was top. Na het eten Eniek, Nino en Stijn en al het wasgoed dat we niet meer nodig hebben, naar de auto gebracht. Voor Nino zit de vakantie er weer op, Eniek heeft een afspraak in Rotterdam maandagmiddag, maar komt ‘s avonds weer terug aan boord met dank aan taxibedrijf ‘klein broer’. 
Gelukkig voor ons was de wind weer wat toegenomen tot een kleine 3, want anders was de tocht naar Muiden bijna niet haalbaar geweest. Zeilend wel te verstaan en voor 30+km motoren hebben we geen zeilboot gehuurd. Waarom persé Muiden, zul je je afvragen? Omdat ik me daar had ingeschreven voor het rondje Pampus: 1x per jaar organiseren ze daar een een openwaterzwemtocht rondom het eiland Pampus. 
Helaas was het wel een kruisende koers, wind die wisselde van zuid-west naar west-zuid-west. Hoe westerlijker hoe beter voor de koers naar Muiden, maar dan moet je wel opletten als de wind schift, want voor je het weet ga je dan te ver de verkeerde kant op. Heel goed opgemerkt door stuurman Nino dat we meer richting Enkhuizen aan het zeilen waren dan richting Muiden, snel overstag en in ieder geval 1 slag goed richting zuid kunnen maken. 
Gelukkig hadden we bijzonder mooi weer met veel zon en een lekkere temperatuur van 24C, kon het water weer een beetje opwarmen om boven de 20C uit te komen. Wel rustig varen, de kapitein kon zelfs een dutje doen.
Onderweg kom je langs het vuurtorentje van Marken en op een gegeven moment heb je Pampus in zicht en weet je dat je er bijna bent. Met windkracht 3 is de tocht erg lang, maar na dik zes uur voeren we toch de vaargeul bij Muiden binnen.
We hadden al gebeld naar de jachthaven die het dichtst bij de veerboot van Pampus lag om een plekje te reserveren. En Bart voer ons vakkundig box 25 in. Een mooie kleine haven, niet koninklijk, maar wél veel dichter bij het Muiderslot. De Albert Heijn was wel weer een mooi eindje lopen, maar konden we mooi de oude sluis naar de Vecht bewonderen en langs de oude trekvaart naar de super voor het avondeten. 
Een dag weinig wind, dat is balen, maar dit was al langer aangekondigd dus we hadden erop gepland: ‘s ochtends eerst shoppen in Batavia stad en daarna desnoods motorend naar de Markerwadden. Daar waren we natuurlijk met m’n vader al geweest eerder deze vakantie, maar Eniek en Nino wilden het ‘nieuwe land’ ook graag zien en het een tweede keer aandoen is echt geen straf. 
In Batavia stad vooral voor buiten het een en ander weten te scoren bij Tenson, Northface en de Sketcher. Na een uurtje of 2 waren we echt wel helemaal uitgeshopt en was het ook mooi lunchtijd. Na een relaxte lunch richting Markerwadden, dat stukje oversteek was maar 8 1/2 km en dat was maar goed ook. Met 2 knopen wind – tegenwind wel te verstaan – was zeilen kansloos en zijn we zeer tegen onze principes in op de motor overgestoken. 
De haven was beduidend drukker dan een week eerder, langs de steigers mochten maximaal 2 boten naast elkaar, dus voor de tweede keer deze vakantie werd het een dubbel-lig-nacht. Van onze Duitse buren hebben we verder geen last gehad, behalve dat we ons verbaasden dat ze met zo’n mooie (eigen) boot zo slecht konden varen… 
Toen we een koud drankje gingen drinken op het terras, hoorden we opeens een bekende stem: lag Pieter hier ook gewoon met z’n boot. Wat een toeval! En om het toeval nog groter te maken: Casper lag er ook. Nou ja, zomaar een mini-reünie van Let’s Swing vrienden.