Maandag was eigenlijk zondag, of in ieder geval een dag met een blauwe lucht en zon, pas tegen het eind van de dag was regen voorspeld, dus dit was dé dag voor een lange wandeling. Seven hanging trails is een van de mooiste wandelingen langs de kust, dus wandelschoenen aan en lekker vroeg op pad. De zon komt hier al om even na 7 uur ‘s ochtends op, het enige nadeel is dat het meeste openbare leven pas vanaf 8 uur begint. Bart had toch een bakkertje gevonden dat al om 7 uur open was en ze hadden zelfs tafeltjes en lekkere koffie om het op te eten. Toen wij om kwart voor negen dus op het parkeerterrein bij praia Marinha aankwamen was het nog bijna leeg: een zestal auto’s. Hoe anders zou het zijn toen we terugkwamen (filerijden en dubbelparkeren). De wandeling zelf is te mooi om te beschrijven, dus vandaar hieronder een diavoorstelling om jullie mee te nemen langs al dit moois. 

De titel van de blog verraadt het al: halverwege bij Benagil hadden we even pauze bij een café en bedachten we het beroemde ‘de heenweg is de terugweg’ en besloten we gezamenlijk dat het voor vandaag wel mooi geweest was. De andere helft bewaren we voor een andere dag en dan benaderen we die gewoon vanuit het eindpunt bij praia de vale de centeanes. Voordeel van deze beslissing: we konden nog lekker bij het zwembad even relaxen voor de bui inderdaad rond een uur of vier uit de hemel kwam vallen.  

De najaarsvakantie naar de zon is inmiddels traditie, het lijkt wel ieder jaar een weekje later te worden, in de evaluatie van dit jaar gaan we even afwegen of de argumenten voor en tegen nog invloed hebben op welke week we volgend jaar gaan prikken. Argument voor is dat het in oktober vaak in Nederland nog zo mooi is, maar argument tegen is dat we nu in Portugal het programma rondom de regendagen aan het plannen zijn. Storm Bruna houdt ons aardig bezig en we moeten dus iedere dag een beetje flexibel zijn qua planning. Mijn ochtendritueel begint normaliter toch al een uur of anderhalf eerder dan dat van Bart, dus het eerste uur kan ik mooi besteden aan uitzoeken waar we heen gaan. 

Maar ik loop te hard van stapel, want dit is pas blog 1 van de vakantie, dus jullie weten nog helemaal niet waar we zitten. Op zaterdagochtend zijn we in alle vroegte weggebracht door Stijn, die echt kampioen is om zo vroeg op te staan om ons weg te brengen na een lange week hard werken. Het vooruitzicht om een hele week onze auto te kunnen rijden, helpt wel, maar nog steeds is alles vóór vijf uur rete-vroeg. Op Rotterdam airport waren we al lang niet geweest, maar het zit een stuk gezelliger in het nieuwe restaurant en de koffie is ook meer dan prima.

Het voordeel van een vroege vlucht is dat je nog de hele dag voor je hebt en we kwamen aan met zon! Het appartement konden we nog lang niet in natuurlijk, dus we gingen eerst een wandeling maken door het natuurpark vlakbij het vliegveld. Vorig jaar zaten we daar vlakbij in een appartement, maar we hadden nooit ver genoeg gewandeld om de flamingo’s te zien die daar ‘wonen’, nu dus beginnen aan de andere kant van de route en met meer succes. (ze waren alleen niet roze, blijkbaar niet genoeg garnalen om te eten). 

Appartement was nog steeds niet klaar, dus we gingen het oude centrum van Albufeira in. De plaats heeft een bepaalde reputatie en er zijn ook inderdaad toeristische straten met bars van gehalte Las Vegas strip, maar het oude stadje is erg charmant, met kleine straatjes veel omhoog-omlaag en natuurlijk uitzicht op zee. Stukje langs het strand gewandeld en een late lunch met kip piri piri met zicht op zee. Wat een heerlijk relaxed begin van de vakantie. 

Waar sommige mensen hun citytrips afstemmen op marathons, doen wij dat met westcoast swing events. We zijn dit weekend in Stockholm voor Uptown Swing. Van vrijdagavond tot en met zondag aan 1 stuk dansen, workshops volgen en af en toe meedoen aan een wedstrijd. Door er een echt lang weekend van te maken, houden we ook tijd over om de stad te bekijken. 

Het hotel van het event ligt even ten Noorden van de stad: Upplands Väsby. Maar met het openbaar vervoer ben je met een klein uur in hartje Stockholm: de bus stopt voor de deur en bij Rotebro station stappen we dan op forenzentrein 40 of 41. Je kunt gewoon inchecken met je betaalpas of telefoon en het systeem is eigenlijk super: je krijgt bij inchecken 75 minuten om elke vorm van openbaar vervoer te pakken: bus, tram, trein en zelfs de ferry. 

Die ferries komt je nog vaker tegen dan je denkt ook, want Stockholm is een en al water. Officieel is de stad zelf op 14 eilande gebouwd, maar het hele gebied dat ze de Stockholm archipelago noemen bestaat uit meer dan 30.000 eilandjes. Het echte Polynesië dus (πολύ = veel, νῆσος = eiland, vele eilanden).

Op donderdag hadden we een relaxte vlucht vanaf Schiphol, om half twee liepen we met onze koffer het vliegveld uit. Uit gemak namen we een taxi naar het hotel. We hadden toen het OV systeem nog niet goed genoeg in de smiezen, maar voor de terugweg weten we beter (scheelt een factor 10 in de kosten). De kamer was al klaar, maar meer dan het droppen van de bagage deden we er niet: meteen op pad. 

Een lekkere lunch bij de ICA gescoord (de Albert Heijn van Zweden) en buiten opgegeten. Overal staan picknick bankjes, heel relaxed. Daarna met de bus en trein naar Stockholm om vanaf centraal station de nabijgelegen oude stad te verkennen. Daar heb je naast een heleboel mooie oude gebouwen ook het Nobel (prijs) museum. Duizenden verhalen over de verschillende nobelprijswinnaars, super interessant, maar wel erg veel. 

Gelukkig was er ook nog iets om “uit te puffen”: een echte Ice Bar. Voor wie nog nooit geweest is, een echte aanrader, wel een beetje fris, maar daar krijg je dan ook een lekkere winterponcho voor én handschoenen om je glas mee vast te houden, want ook dat is gemaakt van ijs. De ijssculpturen waren allemaal in het teken van de verhalen van Odin, Thor en de Scandinavische mythologie. Uiteraard wat fotootjes naar Stijn gestuurd – mijn Marvel buddy. 

Vrijdagochtend na een lekker ontbijtje (mét Zweedse gehaktballetjes… geen grapje!) nog een keer naar de stad. Nu naar de haven gelopen om daar op een Stromma rondvaartboot een rondje Stockholm te varen om alles ook vanaf het water eens te bekijken. Dan hoor je veel feitjes over de stad, ik probeer niet eens om alles te onthouden, maar heb vooral genoten van al het groen, de kleine rode huisjes, de vele strandjes en het varen. 

Voor de middag hadden we het museumdistrict op het programma staan, de keuze tussen moderne tijd (Astrid Lindgren of Abba) en oude tijd werd toch gewonnen door de laatste: scheepvaart won het van Pipi Langkous. Het Vasa museum is het meest bezochte museum van Stockholm (wisten we niet vantevoren), het is speciaal gebouwd om ‘s werelds enige volledig intact bewaarde 17e eeuwse oorlogsschip heen.

Het schip zonk in 1628 nog geen kilometer nadat hij te water was gelaten: foutje in de berekeningen van het tegengewicht. Door de speciale bodem en het brakke water kon het schip 333 jaar later zeer goed bewaard uit het water worden gehaald. De filmpjes waren indrukwekkend, hele stukken van het zeil, de kleding van de bemanning, alles was nog bewaard gebleven. Echt een aanrader – en de airco was ook niet vervelend, want het was ook in Stockholm lekker warm. 

De laatste twee zeildagen hadden nog geen verslag gehad, maar het smakelijke verhaal achter de titel wil ik jullie toch niet onthouden (en mezelf ook niet, want als ik dit over tien jaar nog eens teruglees kan ik er misschien hartelijk(er) om lachen). Het kan zijn dat voor een aantal dit de eerste blog is die ze zien, want in de tussentijd zijn we er ook achter gekomen dat het automatisch mailen bij een nieuwe blog al twee jaar niet meer werkt, oeps… maar gelukkig kon Bart het weer herstellen. 

Enfin, op woensdag vertrokken wij vanuit Stavoren om koers te zetten richting Workum. Een kort stukjes, maar ze hadden weer weinig wind voorspeld, dus dat was een veilig stuk én we hadden Workum al heel lang niet aangedaan vanaf het IJsselmeer. Tot onze grote verbazing stond er gewoon lekker wind en dus dachten wij nog even eerst echt te gaan zeilen voor we naar Workom voor de wind zouden gaan. Maar niets zo veranderlijk als de wind, want we hadden nog geen half uur gezeild of hij zakte af naar de voorspelde 1-2. Snel bijgedraaid en gauw naar Workum, al werd ook dat relatief met zo weinig wind. 

Aan de buitenzijde van de sluis zijn een paar aanlegsteigers en vakkundig parkeerde Bart ons jachtje parallel in een gaatje waar we precies in konden. Na de lunch gingen we de stad in, vanwege de hitte maakten we iedere kilometer wandelen wel een drinkpauze om even met een koud glas drinken af te koelen. Ook het Jopie Huisman museum met airco was een welkome bezigheid. 

Weer aan boord zagen we de buurvrouw een lekkere duik in het water nemen. Goed voorbeeld doet goed volgen en de lichten van de sluis waren dubbelrood. Helaas pindakaas, nog geen 300 meter het kanaal ingezwommen of de sluislichten gingen weer op groen en in verband met de indrukwekkende grote schepen die aankwamen ben ik maar weer heel snel omgekeerd. 

Toen moest ik mijn lichaamsbeweging toch elders vandaan halen. We waren een fietswinkel met verhuur gepasseerd en ze hadden zowaar nog een oude gazelle voor me staan, die mocht ik voor een nacht wel mee en hem de volgende ochtend weer inleveren. Huurprijs? 5 euro! Dat het nog bestaat deze service. Kon ik na het eten nog even een lekker rondje fietsen naar Hindeloopen om daar de op-de-kop-boerderij nog eens te bekijken. De dag afgesloten op het strand van Workum met een mooie zonsondergang. 

Dat je vlak bij het dorp ligt, hebben we geweten, want om 1 uur ‘s. nachts werden we ruw gewekt omdat we opeens kleddernat werden. Oei, regen denk je eerst en je wil je al haasten om alle luiken dicht te doen.  En dan hoor je hard lachen en twee kwajongens die hard wegfietsen. O wat een lol om waterballonnen naar binnen te gooien op nietsvermoedende slapende mensen. 

Enfin, de laatste dag behoeft geen eigen blog. Na een lekker ontbijtje buiten zijn we op donderdag zijn we naar Enkhuizen gezeild, het waaide ook nog best lekker. De boot schoongemaakt, nog een keer aan boord eten en vrijdagochtend kwam Stijn ons weer ophalen. Een heerlijke twee weken op het water waren weer voorbijgevlogen. 

Laatste drie dagen zeilen zijn alweer aangebroken, wat een timing van de wind om er de brui aan te geven… Maar we mogen niet klagen met een strakblauwe lucht en vooral in de ochtend nog best een redelijke wind. Maar als je dan nog 3 dagen hebt, moet je wel tactisch gaan nadenken waar je dan heen gaat. Zo veel mogelijk vermijden om havens te herhalen, dan heb je vanuit Enkhuizen toch nog steeds heel wat opties. We kiezen voor koers Stavoren. Met zuid-oost 2-3 best een saaie koers, de fok te loevert houden is nog enigzins een afleiding op het water. 

We hadden al van tevoren gebeld of er een plekje was en kregen nummer 1020 aan de E steiger. Toen we aankwamen gingen de vorige ‘bewoners’ net weg en konden we er mooi insteken. Vertrouwde haven en nog bekender stadje, google maps hebben we hier niet nodig om een boodschappen rondje te doen. De oranjekoek is dan wel supermarkt, maar wel van de bakker in Oudemirdum en lekker. 

Het water in de haven is superhelder en toen de buren de zwemtrap lieten zakken voor een frissen duik, kon ik natuurlijk niet achterblijven. Afstand naar de overkant 70 meter, dus eigenlijk een prima zwembad. Lekker bij de potvis gegeten met zicht op de mooie lucht en daarna kon ik het natuurlijk niet laten om toch nog weer even naar de binnenhaven terug te lopen voor de zonsondergang. Kwam ik ook nog twee jonge ondernemers tegen die hun eigen ijskar hadden gekocht. Met bijna 22 duizend stappen, had ik wel een toetje verdiend.