Deze vakantie hebben we heel erg mazzel gehad met de sneeuw, dus daar zul je mij absoluut niet over horen. Maar helaas merkten we aan twee van onze andere vaste prik ervaringen dat het erg magertjes was dit jaar met de sneeuw. Op Oudjaarsavond is er normaal gesproken altijd de Fire & Ice show, waar ze een enorme ski-helling maken waar instructeurs dan hun springkunsten laten zien. Dit jaar was er niet genoeg sneeuw om de schanshelling te maken, maar ze hadden wel een Fire&Ice feest opgezet met optredens van de inheemse ambassadeurs en een DJ-rapper uit Vancouver. Wij waren daar ook wel voor te porren en gingen om half acht richting het centrale plein bij de Whistler gondel. We waren niet de enigen, tegen acht uur stonden er een paar duizend man tot halverwegen de skihelling. De DJ was in z’n nopjes, z’n grootste publiek ooit, maar toen het vuurwerk was afgelopen, gingen wij samen met de grote massa weer richting appartment. Middernacht Whistler tijd hebben we niet gehaald, maar we hebben iedereen in Nederland wel al om drie uur ‘s middags gelukkig nieuwjaar gewenst en elkaar maar als alternatief of tien uur ‘savonds. 

Op 1 januari hadden we ook een interim dag gepland, alles was al ingeleverd, dus nu konden we echt uitslapen en een keer om negen uur ontbijten. Voor de gelegenheid had ik zowel wafels als pannenkoeken gemaakt (de maple syrop moet ook op ;-)). Daarna rustig de tijd om de gym eens te verkennen (gymschoenen toch niet voor niets meegenomen), een wandeling te maken in de sneeuw, bij Milestones te gaan lunchen én onze eigen versie van het schansspringen te gaan doen: het Coca Cola tube park, dat inmiddels van Bubbly is, want tja, de berg is nu gesponsord door Pepsi en niet meer Coca Cola. Ook daar zagen we dat er minder sneeuw was dan anders, want alleen banen 2, 3 en 4 waren al open, voor de steilere banen was er niet genoeg sneeuw. Ook baan 4 gaat hard genoeg, met m’n horloge een topsnelheid van 50km/u gemeten! 

Deze laatste blog van de vakantie wordt u aangeboden door Vancouver Airport wifi, tien maal beter dan de wifi in het appartement, vandaar ook de ruime hoeveelheid videos. De rit naar het vliegveld verliep voorspoedig en het inchecken ook, voldoende tijd om naar de visjes te kijken en wat te eten & drinken voor we de lange terugvlucht terug ingaan. In Nederland ligt nu ook sneeuw, maar dat hadden jullie echt niet hoeven regelen om onze overgang wat minder abrupt te laten zijn, we gaan zien wat het weer verder brengt. 

De laatste drie ski-dagen zijn ook al weer voorbij, het is nu al 2026 in Nederland als ik dit schrijf, maar wij hebben nog zo’n 8 uur te gaan voor het nieuwe jaar er is. Voor degene die een weddenschap hadden afgesloten of we de laatste 3 ski-dagen zouden doorbrengen op de pistes die we het leukst vonden of op de pistes die we nog niet gedaan hadden, het is meer het laatste geworden dan het eerste.

Het was weergaloos goed weer deze afgelopen drie dagen, blauwe luchten en alle pistes mooi geprepareerd (ok, niet alle pistes, onder de lift nog vooral moguls, lees: avoid at all cost). Dit soort dagen noemen ze hier Bluebirds en dat merk je ook wel direct op aan de wachttijden bij de liften. Maar… als je gewoon met de eerste gondel omhoog gaat, dan heb je daar de eerste 3-4 runs nog geen last van. Daarnaast zit er drie-dubbele bonus aan vast: je hebt de piste bijna voor jezelf en je kunt de ribbels uit de sneeuw skiën, of zoals ze dat hier noemen verse sporen in de ribstof (corduroy) trekken. 

We hebben alle hoge pieken gehad: peak chair, Harmony chair, glacier en 7th heaven, het uitzicht vanaf de top is altijd weer adembenemend. Op 7th heaven hebben we zowel cloud 9 als Hugh’s Heaven kunnen skiën, alletwee hoog op de lijst van favorieten. En daarnaast hebben we alle dalafdalingen kunnen doen. Kortom, we sluiten deze 10 dagen skiën met een voldaan gevoel af. De laatste piste heette heel toepasselijk  Countdown, of je dat nu wilt opvatten als Final countdown van de ski-vakantie of van het oude jaar, toepasselijker kon niet. Altijd afsluiten op een positieve ski-ervaring, dus ondanks het feit dat er nog wel 1 of 2 pistes op mijn altijd te lange wenslijst staan, hebben we de ski’s weer ingeleverd en gaan we ons nu voorbereiden op oud & nieuw. Voor iedereen in Nederland: een weergaloos goed 2026 gewenst! 

Op onze tweede rustdag hielden we niet echt een rustdag, was meer een pauze-van-het-skiën-dag, maar nog wel steeds actief in de sneeuw, we hadden een snowshoe-tour geboekt via de Adventure Group. Uiteraard was het ‘s ochtends wel eerst – een beetje – uitslapen en pas later ontbijten. En was er ook nog knutsel-in-pyjama-tijd: Eniek had bij de supermarkt een kerstset koekjes versieren gezien en die hebben we gezamenlijk versierd. Welliswaar na de kerst, maar we trekken de 12 dagen van kerst gewoon iets later door.

Daarna was het al snel tijd om naar het busstation van Whistler te lopen om daar met een busje naar het basecamp van de Adventure Group bij Cougar Mountain te rijden, een kwartier ten Noorden van Whistler. Het basecamp is de uitvalsbasis van alle sneeuw-avonturen die de Adventure Group organiseerd, maar ziplinen hebben we hier al een keer gedaan en voor snowmobile had iedereen een rijbewijs nodig en snowshoe-en is wel zo mooi met een dikke laag sneeuw. Je kon er ook heerlijk bij het kampvuur zitten en andere activiteiten doen zoals bijl-werpen (klinkt een stuk minder spannend dan axe-throwing). 

Damon en Amy waren onze gidsen en met twee groepjes van 5 – wij en nog 5 Engelsen – gingen we in een snowmobile-ATV verder de bergen in alwaar we onze snowshoes onder bonden voor een twee uur wandelen door het bos. Onderweg kregen we de verschillende boomsoorten aangewezen, de gigantische rode cedar bomen die dik 1000 jaar oud konden worden. De grootste die we zagen was wel 2 meter in doorsnee. Maar boven alles was het gewoon geweldig om door de sneeuw te ploegen, volledige stilte met alleen het gekraak van de sneeuw onder je schoenen of het geklater van de beekjes die we tegenkwamen. Het uitzicht over Soo valley was geweldig, al konden we door de bewolking niet zo ver kijken om alle bergen daarachter te zien. 

Inmiddels zijn we dik over de helft van onze ski-dagen, we hadden de 10 dagen opgedeeld in 4 om erin te komen, 3 om de wat uitdagendere te skiën en die laatste 3 dagen komen nog, die staan waarschijnlijk ofwel in het teken van die-laatste-pistes-die-we-nog-niet-gedaan-hebben (lees: Harmony of 7th Heaven) of gouwe ouwe, zal ook een beetje afhangen van de sneeuw- en weercondities. Maar in ieder geval hebben we die middelste 3 dagen super weer gehad: blauwe luchten, goede sneeuw, wat wil je nog meer. 

De routine zit er al goed in: half zeven sta ik op om koffie, thee en andere ontbijtdingen voor te bereiden, dan kunnen we om kwart voor zeven aan tafel, lekker rustig ontbijten en om half acht eens aankleden en aanstalten maken, om 8 uur richting de lift en dan staan we in het voorste rijtje bij de gondel. Ook bij het ontbijt zijn alle gouwe ouwe al voorbij gekomen: cereal die je in Nederland niet kunt krijgen, pancakes met maple sirop, wafels met het wafelijzer dat je bij de receptie kunt ‘lenen’, eieren en spek. En natuurlijk aangevuld dan wel afgewisseld met bagels uit de toaster met cream cheese, yogurt met ambachtelijke granola, fruit en Tropicana sinaasappelsap. Ja, je moet goed eten voor een dagje op de berg. 

Alle liften waren open en dat brengt dan het dilemma: welke piste willen we eerst doen, bij Stijn en mij stond Highway 86 hoog op het lijstje, in ons geheugen een mooie vlakke blauwe langs de verste rand van het gebied, hij was open en volgens de app gegroomed. Dat eerste klopte deels, dat laatste niet. Volgens Eniek moeten wij het beeld dat we in ons geheugen bewaren bij deze piste iets aanpassen (dit is de gekuisde versie), daar moet ik haar gelijk in geven, maar: we zijn allemaal heelhuids naar beneden gekomen en hebben soms extra lang van het uitzicht staan genieten om te bepalen wat de beste manier naar beneden zou zijn. Voor snowboarders niet de beste route, want dat hij mooi vlak door de bomen was, klopte ook, maar als je niet kunt schaatsen en geen stokken hebt, iets te vlak. 

Ook de dalafdaling was min of meer open, hij was in ieder geval niet meer afgeschermd met een lint en er stond alleen nog maar de waarshuwing ‘vroeg seizoen condities’, dus Bart en ik wilden die op vrijdag samen wel uitproberen. Hij was in principe inderdaad prima te doen, maar je moet wel weten waar de open greppels/slootjes nog liggen. Gelukkig is de sneeuw best zacht en m’n ski’s lang genoeg, dus toen mijn ‘sprongetje’ niet hoog genoeg kwam, zat ik gewoon vast in twee kanten, uitklikken en opnieuw je ski’s aantrekken. Het was leuk zo helemaal naar beneden, maar we doen toch maar weer gewoon de gondel, tot hij echt helemaal bedekt is met een extra meter sneeuw. 

Eerste kerstdag op de ski’s met sneeuw van gisteren en een mooie blauwe lucht, het kan niet beter. En ook niet mis: op eerste kerstdag zijn de meeste Canadezen bezig met kerst vieren en is het relatief rustig op de piste. We waren als 1 van de eersten al in de rij voor de gondel en dus ook boven. Wat een genot om met deze lucht en vergezichten hierboven in de sneeuw te zijn. Drie keer naar Glacier Creek geskied om daarna wat op te warmen met warme choco.

Tegen die tijd was Glacier Express lift ook open, die had begin van de week nog wel eens last van veel wind en slecht zicht boven. Je zit daar echt boven de bomengrens, dus minder beschut (en persoonlijk vind ik tussen de bomen veel leuker skiën). Maar je kunt vanaf Glacier wel Ridge Runner skiën en dat is een super lange, mooie piste weer helemaal naar beneden naar Chrystal lift. Boven gekomen bij Chrystal hut zagen we al snel dat daar lunchen kansloos zou zijn. Dus via een mooie groene route weer terug naar Glacier Creek om daar de Jersey Cream Express omhoog te nemen naar het Rendezvous restaurant. Tegen die tijd hadden we allemaal ook best trek, voor mij tijd dus om echt Canadese Poutine te bestellen.

Na de lunch hadden we net besloten dat we nog 1 lange run zouden doen voor we het voor gezien zouden houden, kwamen we erachter dat Bart z’n snowboard weg was. Er stond nog wel een met hetzelfde design, maar van een andere verhuurder. Verwisseling? We durfden het toch niet aan, dus Bart bleef wachten bij het board en wij gingen verder naar beneden via Sunset Boulevard (zie video). Uiteindelijk bleek het inderdaad dat degene van dat board het verkeerde had meegenomen, maar gelukkig kon Bart zijn eigen board snel weer terugvinden. En hij heeft iets meer durf en nam een andere route, dus bij het midstation van de gondel kwamen we elkaar toch nog tegen. Eind goed, al goed.