De laatste twee zeildagen hadden nog geen verslag gehad, maar het smakelijke verhaal achter de titel wil ik jullie toch niet onthouden (en mezelf ook niet, want als ik dit over tien jaar nog eens teruglees kan ik er misschien hartelijk(er) om lachen). Het kan zijn dat voor een aantal dit de eerste blog is die ze zien, want in de tussentijd zijn we er ook achter gekomen dat het automatisch mailen bij een nieuwe blog al twee jaar niet meer werkt, oeps… maar gelukkig kon Bart het weer herstellen.
Enfin, op woensdag vertrokken wij vanuit Stavoren om koers te zetten richting Workum. Een kort stukjes, maar ze hadden weer weinig wind voorspeld, dus dat was een veilig stuk én we hadden Workum al heel lang niet aangedaan vanaf het IJsselmeer. Tot onze grote verbazing stond er gewoon lekker wind en dus dachten wij nog even eerst echt te gaan zeilen voor we naar Workom voor de wind zouden gaan. Maar niets zo veranderlijk als de wind, want we hadden nog geen half uur gezeild of hij zakte af naar de voorspelde 1-2. Snel bijgedraaid en gauw naar Workum, al werd ook dat relatief met zo weinig wind.
Aan de buitenzijde van de sluis zijn een paar aanlegsteigers en vakkundig parkeerde Bart ons jachtje parallel in een gaatje waar we precies in konden. Na de lunch gingen we de stad in, vanwege de hitte maakten we iedere kilometer wandelen wel een drinkpauze om even met een koud glas drinken af te koelen. Ook het Jopie Huisman museum met airco was een welkome bezigheid.
Weer aan boord zagen we de buurvrouw een lekkere duik in het water nemen. Goed voorbeeld doet goed volgen en de lichten van de sluis waren dubbelrood. Helaas pindakaas, nog geen 300 meter het kanaal ingezwommen of de sluislichten gingen weer op groen en in verband met de indrukwekkende grote schepen die aankwamen ben ik maar weer heel snel omgekeerd.
Toen moest ik mijn lichaamsbeweging toch elders vandaan halen. We waren een fietswinkel met verhuur gepasseerd en ze hadden zowaar nog een oude gazelle voor me staan, die mocht ik voor een nacht wel mee en hem de volgende ochtend weer inleveren. Huurprijs? 5 euro! Dat het nog bestaat deze service. Kon ik na het eten nog even een lekker rondje fietsen naar Hindeloopen om daar de op-de-kop-boerderij nog eens te bekijken. De dag afgesloten op het strand van Workum met een mooie zonsondergang.
Dat je vlak bij het dorp ligt, hebben we geweten, want om 1 uur ‘s. nachts werden we ruw gewekt omdat we opeens kleddernat werden. Oei, regen denk je eerst en je wil je al haasten om alle luiken dicht te doen. En dan hoor je hard lachen en twee kwajongens die hard wegfietsen. O wat een lol om waterballonnen naar binnen te gooien op nietsvermoedende slapende mensen.
Enfin, de laatste dag behoeft geen eigen blog. Na een lekker ontbijtje buiten zijn we op donderdag zijn we naar Enkhuizen gezeild, het waaide ook nog best lekker. De boot schoongemaakt, nog een keer aan boord eten en vrijdagochtend kwam Stijn ons weer ophalen. Een heerlijke twee weken op het water waren weer voorbijgevlogen.
Laatste drie dagen zeilen zijn alweer aangebroken, wat een timing van de wind om er de brui aan te geven… Maar we mogen niet klagen met een strakblauwe lucht en vooral in de ochtend nog best een redelijke wind. Maar als je dan nog 3 dagen hebt, moet je wel tactisch gaan nadenken waar je dan heen gaat. Zo veel mogelijk vermijden om havens te herhalen, dan heb je vanuit Enkhuizen toch nog steeds heel wat opties. We kiezen voor koers Stavoren. Met zuid-oost 2-3 best een saaie koers, de fok te loevert houden is nog enigzins een afleiding op het water. 
We hadden al van tevoren gebeld of er een plekje was en kregen nummer 1020 aan de E steiger. Toen we aankwamen gingen de vorige ‘bewoners’ net weg en konden we er mooi insteken. Vertrouwde haven en nog bekender stadje, google maps hebben we hier niet nodig om een boodschappen rondje te doen. De oranjekoek is dan wel supermarkt, maar wel van de bakker in Oudemirdum en lekker. 
Het water in de haven is superhelder en toen de buren de zwemtrap lieten zakken voor een frissen duik, kon ik natuurlijk niet achterblijven. Afstand naar de overkant 70 meter, dus eigenlijk een prima zwembad. Lekker bij de potvis gegeten met zicht op de mooie lucht en daarna kon ik het natuurlijk niet laten om toch nog weer even naar de binnenhaven terug te lopen voor de zonsondergang. Kwam ik ook nog twee jonge ondernemers tegen die hun eigen ijskar hadden gekocht. Met bijna 22 duizend stappen, had ik wel een toetje verdiend. 
De ochtend begon mooi (en vroeg), de zon kwam net op en in dat licht lag het kasteel er nog mooier bij. Ik wilde de echte zonsopgang op de foto vastleggen, maar daarvoor moest ik eerst de bocht klaren richting Huizen. Een stuk wandelpad nieuwe waterlinie over de dijk heen. Ook geen verkeerd pad om te lopen. Helaas was de bocht nog niet ver genoeg om de zon echt te zien, dus ben ik tussen de boerderijen in weer teruggelopen naar Muiden. 
Inmiddels was Bart ook wakker en na een ontbijtje hesen wij ons in de zeilbroeken, want de banken waren nat van de regen (en er was ook regen voorspeld). De wind was lekker stevig 4 uit het zuid-westen, Volendam was dus goed te bezeilen. Even voorbij Pampus gingen ook de regenjassen aan, want die voorspelde buien kwamen inderdaad ook over ons heen. We rondden mooi de vuurtoren van Marken richting Volendam. Om na korte tijd daar alweer onze nieuwe aartsvijand fonteinkruid tegen te komen. Gatsiedarrie! Voor de niet watersporters: fonteinkruid gaat aan je kiel en schroef hangen en daarmee ligt de boot niet meer lekker in het water en heb je zelfs op de motor heel weinig te zeggen. 
Ander plan: laten we dan maar wat meer noordelijk mikken en zo snel mogelijk het ondiepe Markermeer verruilen voor het IJsselmeer. Wel weer een langere vaardag, maar dat geeft alleen maar aan hoe erg we dat fonteinkruid zat zijn. Bij de sluis van Enkhuizen was veel wind, dus goed de lijnen vastleggen zodra je in de sluis ligt. Ging niet helemaal in 1 keer goed, maar gelukkig is Bart niet voor 1 gat te vangen en kan hij mijn onhandigheid weer compenseren. We waren vandaag met z’n tweetjes, dus best spannend om dan met veel wind aan te leggen. 
Dichterbij het opstappunt voor het zwemevenement Rondje om Pampus kon je niet liggen, voor mij was het zondag 4 minuten lopen op mijn slippers met m’n zwemtas naar de veerboot. Gerda en Huib stonden daar ook al in de rij, maar die moesten iets eerder op om vanuit Pijnacker-Nootdorp om kwart over acht bij de veerpont te staan. Met z’n drieën hadden we ons ingeschreven voor wave 6 van Rondje om Pampus. 
De overtocht naar Pampus duurde ruim een half uur, voldoende tij om onze wetsuits aan te trekken en rustig naar de steiger te lopen waar we met z’n drieën tegelijk het water in sprongen om te beginnen aan het eerste rondje – rechtsom met de klok mee het eiland rond.
Daar waar het gisteren bloedmooi weer was met weinig wind, was het vandaag iets onstuimiger, halverwege het zwemmen kregen we zelfs een forse bui over ons heen. Nat van boven en van onderen dus. Wind stak ook op, Bart keek mee vanaf de boot en volgens Windy was het precies toen wij in het water gingen 5 bf. Daar waren de golven ook echt naar. Gelukkig waren er voldoende gele boeien om je te orienteren en meer dan voldoende kayaks en reddingsboten om het parcours om je toch veilig te voelen. Maar een pittig zwemmetje was het zeker. 
Je moest voor 10:45 aan ronde 3 zijn begonnen, anders werd je er na 2 rondjes uit gedirigeerd. Huib was de enige van ons drie die de drie rondjes ook daadwerkelijk uit kon zwemmen, zowel Gerda als ik werden na het tweede rondje naar de finish gestuurd. En daar waren we eigenlijk niet eens echt rouwig om! Superleuk en bijzonder goed georganiseerd evenement. Volgend jaar voor de drie rondjes? 
Kopje koffie op het eiland en daarna met de veerboot weer terug naar Muiden. Daar stonden Bart, Eniek en Nino al naar ons te zwaaien vanaf te boot. Na een snelle boterham waren we klaar voor avontuur 2 van deze dag: met z’n vieren een rondje Muiderslot. Je bent niet voor niets buren. 
Met een audiotour het hele kasteel rondgetourd, bijzonder interessante geschiedenis van arme graaf Floris V die werd gedood op z’n 42e door rancuneuze edelen tot aan P.C.Hooft die er z’n meesterwerken schreef en diezelfde moordenaar van Floris verheerlijkte met een toneelstuk. Ook tijdens het bezoek aan het kasteel af en toe een flinke bui, maar gelukkig konden we schuilen en bleven we droog. 
Rond een uur of 5 kwam ook Stijn naar Muiden en gingen we gezellig richting Ome Ko, een restaurant/bruine kroeg die blijkbaar al 200 jaar daar bij de sluis in Muiden zit. Het eten was heerlijk, de meubels hadden iets te veel bruine-kroeg-gehalte, maar de bediening was top. Na het eten Eniek, Nino en Stijn en al het wasgoed dat we niet meer nodig hebben, naar de auto gebracht. Voor Nino zit de vakantie er weer op, Eniek heeft een afspraak in Rotterdam maandagmiddag, maar komt ‘s avonds weer terug aan boord met dank aan taxibedrijf ‘klein broer’. 
Gelukkig voor ons was de wind weer wat toegenomen tot een kleine 3, want anders was de tocht naar Muiden bijna niet haalbaar geweest. Zeilend wel te verstaan en voor 30+km motoren hebben we geen zeilboot gehuurd. Waarom persé Muiden, zul je je afvragen? Omdat ik me daar had ingeschreven voor het rondje Pampus: 1x per jaar organiseren ze daar een een openwaterzwemtocht rondom het eiland Pampus. 
Helaas was het wel een kruisende koers, wind die wisselde van zuid-west naar west-zuid-west. Hoe westerlijker hoe beter voor de koers naar Muiden, maar dan moet je wel opletten als de wind schift, want voor je het weet ga je dan te ver de verkeerde kant op. Heel goed opgemerkt door stuurman Nino dat we meer richting Enkhuizen aan het zeilen waren dan richting Muiden, snel overstag en in ieder geval 1 slag goed richting zuid kunnen maken. 
Gelukkig hadden we bijzonder mooi weer met veel zon en een lekkere temperatuur van 24C, kon het water weer een beetje opwarmen om boven de 20C uit te komen. Wel rustig varen, de kapitein kon zelfs een dutje doen.
Onderweg kom je langs het vuurtorentje van Marken en op een gegeven moment heb je Pampus in zicht en weet je dat je er bijna bent. Met windkracht 3 is de tocht erg lang, maar na dik zes uur voeren we toch de vaargeul bij Muiden binnen.
We hadden al gebeld naar de jachthaven die het dichtst bij de veerboot van Pampus lag om een plekje te reserveren. En Bart voer ons vakkundig box 25 in. Een mooie kleine haven, niet koninklijk, maar wél veel dichter bij het Muiderslot. De Albert Heijn was wel weer een mooi eindje lopen, maar konden we mooi de oude sluis naar de Vecht bewonderen en langs de oude trekvaart naar de super voor het avondeten.