Als 1 van de eersten vertrokken we om half negen van ‘t wad, we zouden om 2 uur in Hoorn zijn hadden we met Eniek en Nino afgesproken en met kruisende koers weet je nooit hoe lang het gaat duren. Wat je ook niet weet is hoe je je gaat houden als je benedenwinds met Beaufort 6 gaat zeilen. Dat rifje klinkt heel leuk als het nog theorie is, maar als jij dan achter het roer staat en probeert om jezelf staande te houden in het wind- en golvengeweld, dat is dan toch even momentje hartslag 150 en verhoogde ademhaling. Dan heb ik het over mezelf, want Bart blijft altijd de kalmte zelf, heeft 100% vertrouwen in de boot en vaak ook 100% gelijk daarin.
Maar ik herpakte mezelf al snel weer en gelukkig ging de wind ook al snel naar een ‘gewone’ 5. Al met al ging het rap en wij waren dus al voor 1 uur in Hoorn. Dat voorspelde wisselvallige weer met af en toe een bui was inderdaad waar, maar die paar druppels mochten de pret niet drukken. Het buiswater maakte ons natter (altijd vol bravoure als je weer aan de kant ligt). In Hoorn hadden we een mooi plekje aan de kade van het park, lekker rustig en ook nog wat zon in de kuip.
Even rustig lunchen aan boord en toen konden we Eniek en Nino al opwachten die door de ouders van Nino met de camper werden afgezet bijna recht voor de deur, wat een luxe! Met z’n allen hebben we m’n vader naar het treinstation gebracht en uitgezwaaid. Dan heb ik het over mijn eigen bravoure, maar dat is blijkbaar erfelijk, want hij had zich super gehouden met de vele wind! Een gezellige traditie weer een jaar in ere gehouden, want een bootvakantie zonder dat opa een stukje meegaat, dat zou toch niet hetzelfde zijn.
De start van vakantie met Nino en Eniek erbij gevierd met een gezellig etentje aan de haven bij een lekker bruin eetcafé. Knapperige frietjes en een lekkere bal gehakt, vrolijke Hollandse schlager karaoke in het café aan de overkant, het Hollandse sfeertje is compleet.
Dat zou wat zijn, in 1 keer van Urk naar de Waddeneilanden. Nee, sinds 2019 bestaat er nog een tweede wad en dat ligt net ten westen van Lelystad. Met een lekker windje ‘s ochtends vanaf de Rotterdamse hoek dat zeilen gehezen en richting Lelystad gevaren. De sluisdeuren aldaar stonden al open met het licht op groen, bijna direct na ons gingen de deuren dicht, wat een timing. De linkersluis was alleen pleziervaart en de rechter was voor de beroepsvaart. Wel zo rustig, want die ene keer dat we te dicht achter een vrachtschip zaten en een 360 in de sluis deden was voldoende, haha. 
Een paar keer kruisen en dan kom de haven van het Markerwad al in zicht. Dit zal de derde keer zijn dat we hier komen, de langswal is al bezet, maar er zijn nog boxen genoeg en krijgen zelfs hulp van mensen aan de wal, dus ik hoef niet eens van boord om de boot voor vast te leggen terwijl Bart de palen achter doet. In de haven is plaats voor zo’n 50 bootjes, er zijn wel meer mensen op het eiland, want er gaat ook een veerboot vanaf Lelystad, maar de laatste boot gaat om vijf uur terug en daarna heb je het hele eiland voor jezelf alleen. 
Op het wad maken we natuurlijk een lekker lange wandeling, het is nog schitterend weer. Zoveel verschillende vogels en bloemen, het is een genot om een rondje te lopen. Het zou wel de moeite zijn geweest als we de kaart wat nader hadden bestudeerd, want er staat duidelijk aangegeven dat er doorwaadplaatsen zijn in het Noordelijke pad. Nog even overwogen om de schoenen en sokken uit te trekken, maar het was ook 1 grote glibberpartij, dus dat risico maar niet genomen en gewoon een stuk teruggelopen. Die wandelen van 1 uur werd zo wel anderhalf, maar dat is goed voor de stappen, zullen we maar denken. 
Dat je het zeilen niet echt verleerd (of laat ik in ieder geval over de mannelijke helft van dit duo spreken), blijkt maar weer. Zelfs met een rolgrootzeil dat net even anders werkt, voeren we binnen no time met vol tuig de haven van Enkhuizen uit. Rechtstreeks naar Urk, lekker voor de wind, dan heb je niet door hoe hard het waait. De golven zijn een machtig gezicht en je ‘rolt’ gewoon naar het Oosten. 
In Urk konden we een mooi plekje aan de lange kant krijgen. Kwart over vijf gaf ons nog net even tijd om de winkels te bezoeken en het dorp door te wandelen. Het vissersmonument blijft toch erg indrukwekkend, echt even iets om bij stil te staan. Lekker visje gegeten in de haven en nu zit ik in het zonnetje in de kuip deze blog te schrijven. Vakantie-tradities zijn er om in ere te houden (of nieuw leven in te blazen). 
Deze vakantie hebben we heel erg mazzel gehad met de sneeuw, dus daar zul je mij absoluut niet over horen. Maar helaas merkten we aan twee van onze andere vaste prik ervaringen dat het erg magertjes was dit jaar met de sneeuw. Op Oudjaarsavond is er normaal gesproken altijd de Fire & Ice show, waar ze een enorme ski-helling maken waar instructeurs dan hun springkunsten laten zien. Dit jaar was er niet genoeg sneeuw om de schanshelling te maken, maar ze hadden wel een Fire&Ice feest opgezet met optredens van de inheemse ambassadeurs en een DJ-rapper uit Vancouver. Wij waren daar ook wel voor te porren en gingen om half acht richting het centrale plein bij de Whistler gondel. We waren niet de enigen, tegen acht uur stonden er een paar duizend man tot halverwegen de skihelling. De DJ was in z’n nopjes, z’n grootste publiek ooit, maar toen het vuurwerk was afgelopen, gingen wij samen met de grote massa weer richting appartment. Middernacht Whistler tijd hebben we niet gehaald, maar we hebben iedereen in Nederland wel al om drie uur ‘s middags gelukkig nieuwjaar gewenst en elkaar maar als alternatief of tien uur ‘savonds. 
Op 1 januari hadden we ook een interim dag gepland, alles was al ingeleverd, dus nu konden we echt uitslapen en een keer om negen uur ontbijten. Voor de gelegenheid had ik zowel wafels als pannenkoeken gemaakt (de maple syrop moet ook op ;-)). Daarna rustig de tijd om de gym eens te verkennen (gymschoenen toch niet voor niets meegenomen), een wandeling te maken in de sneeuw, bij Milestones te gaan lunchen én onze eigen versie van het schansspringen te gaan doen: het Coca Cola tube park, dat inmiddels van Bubbly is, want tja, de berg is nu gesponsord door Pepsi en niet meer Coca Cola. Ook daar zagen we dat er minder sneeuw was dan anders, want alleen banen 2, 3 en 4 waren al open, voor de steilere banen was er niet genoeg sneeuw. Ook baan 4 gaat hard genoeg, met m’n horloge een topsnelheid van 50km/u gemeten! 
Deze laatste blog van de vakantie wordt u aangeboden door Vancouver Airport wifi, tien maal beter dan de wifi in het appartement, vandaar ook de ruime hoeveelheid videos. De rit naar het vliegveld verliep voorspoedig en het inchecken ook, voldoende tijd om naar de visjes te kijken en wat te eten & drinken voor we de lange terugvlucht terug ingaan. In Nederland ligt nu ook sneeuw, maar dat hadden jullie echt niet hoeven regelen om onze overgang wat minder abrupt te laten zijn, we gaan zien wat het weer verder brengt. 
De laatste drie ski-dagen zijn ook al weer voorbij, het is nu al 2026 in Nederland als ik dit schrijf, maar wij hebben nog zo’n 8 uur te gaan voor het nieuwe jaar er is. Voor degene die een weddenschap hadden afgesloten of we de laatste 3 ski-dagen zouden doorbrengen op de pistes die we het leukst vonden of op de pistes die we nog niet gedaan hadden, het is meer het laatste geworden dan het eerste.
Het was weergaloos goed weer deze afgelopen drie dagen, blauwe luchten en alle pistes mooi geprepareerd (ok, niet alle pistes, onder de lift nog vooral moguls, lees: avoid at all cost). Dit soort dagen noemen ze hier Bluebirds en dat merk je ook wel direct op aan de wachttijden bij de liften. Maar… als je gewoon met de eerste gondel omhoog gaat, dan heb je daar de eerste 3-4 runs nog geen last van. Daarnaast zit er drie-dubbele bonus aan vast: je hebt de piste bijna voor jezelf en je kunt de ribbels uit de sneeuw skiën, of zoals ze dat hier noemen verse sporen in de ribstof (corduroy) trekken. 
We hebben alle hoge pieken gehad: peak chair, Harmony chair, glacier en 7th heaven, het uitzicht vanaf de top is altijd weer adembenemend. Op 7th heaven hebben we zowel cloud 9 als Hugh’s Heaven kunnen skiën, alletwee hoog op de lijst van favorieten. En daarnaast hebben we alle dalafdalingen kunnen doen. Kortom, we sluiten deze 10 dagen skiën met een voldaan gevoel af. De laatste piste heette heel toepasselijk Countdown, of je dat nu wilt opvatten als Final countdown van de ski-vakantie of van het oude jaar, toepasselijker kon niet. Altijd afsluiten op een positieve ski-ervaring, dus ondanks het feit dat er nog wel 1 of 2 pistes op mijn altijd te lange wenslijst staan, hebben we de ski’s weer ingeleverd en gaan we ons nu voorbereiden op oud & nieuw. Voor iedereen in Nederland: een weergaloos goed 2026 gewenst!