Nog geen mooie plaatjes van verkleurende bomen (komt nog wel), maar wat een verschil met een week geleden toen we nog zuchtten onder 30 graden weer en de airco nog op volle toeren draaide. Indian summer heet dat, nog wel mooie blauwe luchten en warm genoeg om zonder jas buiten te lopen (20 graden) en ‘s nachts lekker koud (10 graden vannacht).

Mooi weer dus voor een lange fietstocht: ik had me ingeschreven voor Escape New York. Je kon verschillende afstanden kiezen, maar ik dacht veilig in het midden te gaan zitten – 50 mijl (80km). Die 100 mijl – century noemen ze zo’n tocht – komt nog wel een keer… Bart had heel lief aangeboden om me met de auto te brengen, we hoefden pas om kwart over acht weg voor een 9 uur start. Sakura park was het startpunt, vlak bij Grant Memorial. Heel relaxte sfeer, kopje koffie en thee met muffins en scones. Ik was in m’n eentje, dus hoefde op niemand te wachten, maar wilde wel graag starten met een groepje. Was m’n eerste fietstocht en de eerste keer dat ik de George Washington over zou fietsen. Alles stond gelukkig ook goed aangegeven met gekleurde pijlen op de weg, maar de zigzag om de brug op te komen, moest je maar net even weten. Een heeeel smal paadje met haarspeldbocht is alles wat je als fietser krijgt als je een van de drukste bruggen van New York wilt oversteken. Ook het pad naast het brugdek was heel smal, zeker voor tweerichtingsverkeer gedeeld met voetgangers. Als Hollandse fietser voelde ik me ernstig tekortgedaan, ook niet heel fijn navigeren en vooral je klikschoenen uit hun mechanisme houden, want je moet nogal eens een voetje aan de grond zetten als je ook nog tegenliggers hebt op zo’n smal pad. Op de heenweg was ik te druk bezig met sturen om te stoppen voor een foto, maar dat heb ik op de terugweg meer dan goedgemaakt.

Aan de New Jersey kant kon ik weer rustig ademhalen, bekend terrein en de versnelling kon er ook wat in. Het groepje van de brug had ik al snel achter me gelaten, zoefzoef door Englewood Cliffs, Tenafly, Cresskill, Demarest, helemaal tot de eerste stop was nog bekend terrein. Je leert ook te vertrouwen op de pijlen, die echt goed waren uitgezet. Om aan te geven dat je moet afslaan zetten ze de pijlen al zo’n honderd meter vantevoren schuin in de richting waar je heen moet en in de bocht wat extra pijlen. Kan niet missen dus. Ja, 1 bocht ben ik bijna voorbijgereden, net even te hard en de pijlen net even te kort op elkaar, maar in de rem en omdraaien, niets aan de hand. Er zaten twee stops in de route, om je waterflessen bij te vullen en ook de maag te vullen. Bijzonder goed voorzien met fruit, koekjes, repen van allerlei merken en zelf-gesmeerde boterhammen met pindakaas of nutella, je hoefde niet hongerig te worden.

Na Piermont – de eerste stop – gingen we onbekend terrein in, wel heel leuk om landelijk New York wat te verkennen. Beangstigend veel bordjes voor Donald Trump in de tuinen, maar daar gaan we het maar niet al te lang over hebben, ik hoop maar dat alle Hillary aanhangers er niet openlijk voor uit durven komen, want anders zie ik het somber in voor de tot in de lengte der dagen blauwe staat… Veel heuveltjes en door dorpen gefietst die ik alleen maar van de kaart kende. Tot ik opeens weer in Closter was, had ik niet door tot ik de bekende Starbucks voorbij fietste. Appeltje – eitje verder qua route en de tweede stop was bij “mijn” fietswinkel in Tenafly. Ook al weer zo goed voorzien, met de schoonste Dixie-toiletten ooit (TMI zeggen de kids dan, too much information, mom).

Terug de brug over naar Sakura Park, je raadt het al, met nog meer eten en drinken. En ook live muziek, lekker in het zonnetje m’n chocomelk opgedronken en m’n sandwich opgegeten. Met Bart had ik afgesproken dat ik even zou kijken hoe ik me voelde, maar na zo’n lekkere lunch voelde ik me wel weer fit genoeg om ook terug naar huis te fietsen. Op de brug bleek dat een fijne beslissing, want het verkeer de stad in stond redelijk vast. Om half twee was ik weer thuis, klaar voor een lekkere douche om al het zout af te spoelen. Want ook al begonnen we met 16 graden en werd het niet warmer dan 21, ik had het flink warm! Netto fietstijd 4 uur 20, afstand 105 kilometer, niet gek voor de eerste zaterdag van de herfst.

Ook de kinderen genieten van het weer, Eniek tennist bijna iedere dag, als het niet met het schoolteam is, dan daagt ze Bart wel uit voor een spelletje. Stijn laat overdag zelfs z’n iPad voor wat-ie is en staat iedere dag wel op de trampoline te springen. Nodigt z’n vrienden uit om met z’n drietjes ook lekker te ‘hangen’, als je op middle school zit, dan nodig je je vrienden niet meer uit om te spelen, nee, dan ‘hang’ je met ze. Hangjongeren dus, of in dit geval springjongeren.

Nee, we hebben het hier niet over geschiedenis op school, Eniek heeft het over de Verlichting, dus een beetje later en Stijn heeft nog steeds US history, dus die zit al helemaal later, maar we hebben het over een leuk weekend uitje: de Renaissance Faire. Alhoewel, dat is net ook even wat later dan de Middeleeuwen. De jonkvrouwen en ridders die rondlopen doen mij echter meer denken aan Koning Arthur en z’n ridders van de ronde tafel.

Vorig jaar groot succes, dus dit jaar op herhaling. Met de auto naar Tuxedo, New York, een klein uur naar het Noorden, midden in de bossen en heuvels. Vorig jaar nog zoeken naar het schema, nu waren we al vertrouwd met de lay-out. In een groot stuk bos lopen honderden acteurs rond die allemaal in oud Engels een lopend toneelstuk opvoeren, met minstreels, doedelzakken en muziek overal is het al snel gezellig. Daarnaast zijn er op verschillende plaatsen allerlei optredens en acts te zien.

Voor een aantal acts kan ik gewoon de blog van vorig jaar aanhalen, zoals de messenwerp act van vader en zoon, zelfs de grapjes waren hetzelfde en toch nog een keer om gelachen. Maar er waren ook genoeg nieuwe acts te bewonderen. Hoogtepunten voor ons waren de glasblaasdemonstratie en het ringsteken/duelleren. De glasblazer/-ster zijn we zelfs twee keer gaan kijken, als je ziet hoe veel werk het is om 1 enkel stuk te blazen, snap je ook meteen waarom een enkel glas zoveel duurder is dan een fabrieksglad: uit een oven van meer dan 1000 graden een stuk glas halen rollen, kleur toevoegen, opwarmen, blazen, bijvormen, verwarmen, nog meer blazen, weer opwarmen, en zo soms nog een paar keer.

Om ons helemaal in de Middeleeuwen te voelen hadden we kaartjes voor eerste rang bij het ringsteken – paardenspektakel. Natuurlijk met een klein toneelspel over rivaliteit tussen de vier ridders, maar voor ons was het vooral leuk om van zo dichtbij de paarden te zien en die mooie houten lansen, eerst voor alleen maar ringen, maar daarna het echte werk op elkaar. Aantal lansen sneuvelden zelfs, of was dat ook gewoon toneelspel (zal wel).

Niet helemaal hetzelfde perfecte weer als vorig jaar, maar schuilen onder een boom voor 1 flinke regenbui draagt alleen maar bij aan de charme van het buitenleven… En daarna gewoon prima dag gehad. Volgend jaar weer?

p.s. Er waren natuurlijk ook allerlei spelletjes: boogschieten, messenwerpen en kop van jut, hier het resultaat van zo vader zo zoon:

Korte update zonder al te veel foto’s, want in alle haast zijn foto’s er helemaal bij in geschoten – om nog maar niet te spreken over het feit dat tieners van tegenwoordig niet meer op de foto willen worden gezet en dat gebruik van foto’s op social media eerst moet worden goedgekeurd…

Na vijf dagen school weet je al bijna niet meer beter dan dat dit het ritme is, altijd grappig. Eerste twee dagen is het nog stressen, want dan heb je niet de juiste schoolspullen gehaald en sta je met 100 andere auto’s bij de winkel om uit ellende maar bij de plaatselijke “kruidvat” je spullen te gaan halen. Heb je niet de juiste papieren ingeleverd van het jaarlijkse doktersbezoek en mogen ze niet mee sporten. Heb je natuurlijk niet de ‘juiste’ snacks voor in de lunchbox in huis gehaald en moet je nog even snel een supermarkt bezoekje extra doen. Maar dat is alleen de eerste twee avonden, daarna appeltje eitje (die gaan ook in de lunchbox!).

Het is wel even anders dan vorig jaar, want we hebben nu geen Gladys meer die de kinderen ophaalt, ze moeten allebei zelf zien thuis te komen. Ook nog een allebei apart, want Eniek heeft 5 dagen per week na school twee uur tennis, als er een wedstrijd is soms nog langer. Stijn vindt het allemaal al lang prima, die heeft nu alle vrijheid tot half zes en doet erg zijn best om helemaal zelfstandig zijn huiswerk onder controle te krijgen. De eerste week hadden de leraren nog enigszins genade, maar nu in week twee barst het geweld los.

Leuke anecdotes van Stijn zijn er al volop, mijn twee favorieten: Geschiedenis leraar vraagt aan iedereen in de klas waar ze het meest naar uitkijken dit schooljaar, zegt meneer heel droog “de laatste schooldag”. Denk niet dat hij hier punten mee gescoord heeft. Later die week vertelt hij aan Bart dat hij echt denkt dat Engels en Science z’n slechtste vakken gaan worden dit jaar. Als Bart dan vraagt of het moeilijker is dan vorig jaar of dat de leraren heel streng zijn, dan is het antwoord doodleuk “nee, maar Engels is het eerste uur en dan ben ik nog niet wakker en science is het laatste uur en dan kan ik alleen maar denken aan naar huis gaan.”

Eniek is vooral heel serieus en geconcentreerd bezig om van een goed begin het halve werk te maken. Ze heeft leuke vakken en leuke leraren, tennis hakt er natuurlijk in en ze zit tot nu toe iedere avond tot laat nog te studeren, maar ze blijft er kalm onder, enige dat er een beetje onder lijdt is vioolspelen, maar dan knijpen we daar maar een beetje een oogje dicht. Tennis is alleen het eerst kwartaal, dat is nog wel te overzien.

Bart, Stijn en ik spelen ook tennis, maar dan gewoon op donderdag avond bij de plaatselijke rec center. Allemaal weer in het gareel en ritme.

Zo’n laatste vakantieweek van de kids vliegt voorbij, zeker als er nog het een en ander te regelen valt. Met jet lag ben je de eerste paar dagen wel extra vroeg wakker, dat levert genoeg tijd op om dingen te doen, zou je zeggen. Op dinsdag had Eniek haar eerste tennistraining, ze gaat dit jaar bij het tennisteam van highschool. Kom je er meteen achter dat je outfit totaal niet past bij wat ieder ander meisje aan heeft. Een sms-je naar je moeder en ‘s avonds meteen shoppen helpt om op woensdag in de juiste outfit op training nummer twee te verschijnen. Ook positief: ze vindt het ontzettend leuk!

Op m’n werk houden ze me ook goed bezig: dag 1 meteen een workshop in de stad, dag 2 kon ik wennen aan onze nieuwe “open ruimte”, agile heet dat, niemand heeft een eigen bureau en ik heb ook afscheid moeten nemen van mijn kantoor. In ruim voor al m’n kastruimte heb ik een kastje gekregen, tegenvaller, het kastje is zelfs kleiner dan de lockers van de kids op school, hilariteit toen ik hen een foto stuurde dus.

Voor de vakantie had ik kaartjes voor Eniek en mij gekocht voor Wicked, een Broadway show waar Eniek al heel lang graag heen wil. Beloning voor het aanhouden van een strak beugel-regime. Om het indoen van de elastiekjes wat te motiveren had ik beloofd dat ik kaartjes zou kopen als ze ervoor kon zorgen dat ze voor de zomer beugelvrij was. En dat was gelukt. Een recht gebit en alles weer mogen eten zou natuurlijk beloning genoeg moeten zijn, maar zo’n musical is dan helemaal top natuurlijk. Wij hadden het alleen zoooo koud met de airco dat ik ook nog maar geinvesteerd heb in een vest bij de fanshop, konden we ophouden met klappertanden en genieten van de show. Een echte aanrader, wat een goede zangeressen die beide heksen en het verhaal is natuurlijk ook herkenbaar met een twist op de Wizard of Oz.

Uitstelgedrag is niet altijd handig, want op donderdag moesten we nog alle schoolbenodigdheden voor de kids gaan regelen, leek ons handig om dat niet in het laatste weekend dat ook nog eens berucht is om z’n uitverkoop en bijbehorend winkelpubliek, te doen. Donderdag na het werk dus met z’n vieren gewapend met twee aparte lijstjes naar de Staples, de betere kantoorbenodigdhedenwinkel. Al redelijk ravage, planken geplunderd, maar we hebben kunnen krijgen wat we nodig hadden. Twee giga-tassen vol met schriften, nieuwe mappen, geodriehoeken, papier, markers, nieuwe vulpotloden, post-its en nog wat kleine dingen die “misten” (soms moet je ook gewoon iets nieuws kopen, dat begint leuker aan het begin van het jaar).

Precies op tijd, want op vrijdag was de laatste dag dat ze op school hun lockers konden inruimen. Ja, je kunt het op de eerste schooldag doen, maar dit is een stuk relaxed-er. Voor Stijn toch al minder relaxed, want hij had z’n halfjaarlijkse afspraak met de tandarts. Gelukkig stress om niets, want geen gaatjes. Phew, na al dat geregel waren we wel toe aan de drie-daags Labor Day Weekend!

Dit keer eens niet te veel hooi op onze (lees mijn) vork genomen en geen plannen gemaakt. Lekker in de tuin zitten met je achterstallige tijdschriften en een krantje. ‘s Avonds genieten van een kopje koffie of thee in de hangstoel, avondrood in Nederland uitgebreid bewonderd, maar ook hier mooie luchten. Tweede lichting wasjes draaien en ze vervolgens alle zeven (!!!) opvouwen is ook geen kleine taak. Stijn een logeerpartij en Eniek nog drie tennis-matches erin gepropt om haar positie op de “ladder” proberen te verbeteren. Iedere dag even naar het zwembad, want dat gaan na Labor Day dicht, hoe mooi het weer ook wordt (en het wordt warm!). Laatste dag sluiten we altijd af met lekkere snacks en Bart was zelfs op tijd na z’n rondje golf om nog even mee te zwemmen.

Morgen echt eerste schooldag, twee strategieën voor het zomerhuiswerk van nabij meegemaakt: Stijn had alles af voor we op vakantie gingen, hij moest het alleen nog weten te vinden (gelukt, lang leven computer saven en opnieuw printen); en Eniek heeft zojuist om half tien haar laatste opdracht afgemaakt en geprint. Verschil in stress-niveau, maar allebei klaar.