Als de kids op de vraag “wat willen jullie deze vakantie allemaal zien?” spontaan “Zeus’ grot” zeggen, dan gaat dat met stip naar nummer 1 op de lijst. Tuurlijk, had ik ze een soort multiple choice lijst gegeven, dus geheel spontaan was het niet, maar toch. Google maps zei dat het 2h20 rijden was, een mooi stuk om uit te proberen of mijn afschrijven van alle attracties die 4 uur rijden zijn, terecht was of misschien toch nog haalbaar…
Er waren twee routes naar de grot toe, onderlangs en bovenlangs, de een tien minuten langzamer dan de ander, dus een rondje leek mij prima haalbaar en dan onderlangs maar eerst, want bovenlangs hadden we al een keer gedaan vanaf het vliegveld. In de reisgids stond dat de weg naar de grot een wirwar van bochtige wegjes was en de reis ernaartoe een heel karwei, maar daar lieten wij ons niet door afschrikken. Veel klimwerk met haarspeldbochten en een dor landschap, op plaatsten zelfs geen boom te zien. In een klein dorpje na zo’n anderhalf uur rijden kregen we ingepeperd hoe afhankelijk we van google maps zijn geworden, want opeens was daar een totale wegafzetten en kon de kaart ons niet helpen, met EDGE op het scherm was zoeken naar een alternatief ook niet makkelijk, maar gelukkig waren en wat handgeschreven bordjes van karton die de omleiding aangaven via zulke smalle weggetjes dat er echt geen tegenligger meer langskon. Streshormonen weer omlaag duwen, want ja, we wilden natuurlijk niet na al dat klimmen weer terug naar huis.
Aangekomen in Psychro werd het duidelijk al toeristischer en stonder er genoeg bordjes met Diktaion Cave. Inmiddels hadden we ook wel trek gekregen, dus besloten we eerst iets te gaan lunchen. Keus genoeg met al die toeristen, ook al krijg je dan alleen maar toeristen maaltijden met dezelfde kwaliteit, wie honger heeft, mag niet klagen. Na de lunch over het pad naar boven gelopen, langs een hele rij ezeltjes die stonden te wachten op toeristen die niet zelf omhoog wilden lopen. Was een kwartiertje, dus prima te doen. De grot had een trappenstelsel waardoor je een rondgang kon maken door de grot, mooi groen belicht en echt wel een mooie grot om te zien. Helaas waren alle artefacten die er van oudsher lagen al lang verhuisd naar het archeologisch museum in Heraklion, maar desalniettemin was het een leuke stop.
We kregen eigenlijk meteen twee attracties in 1, want de grot ligt op de rand van het Lasithi plateau, dat bekend staat om zijn windmolens, vroeger waren het er 10 duizend ouderwetse stenen met houten armen en stoffen doeken, maar tegenwoordig zijn de meest vervangen door metalen contructies en zijn er nog maar een kleine 5000 over. Vanaf de parkeerplaats bij de grot hadden we mooi uitzicht over de vlakte, maar echt indrukwekkend vonden we het niet. Op de terugweg naar beneden kwamen we bij een klein stuk waar nog een paar originele stenen stonden, dat was dan wel weer een leuk gezicht.
De route bovenlangs was duidelijk makkelijker dan de route onderlangs, maar qua tijd scheelde het niet heel veel. We kwamen om half vijf weer terug bij het appartement, al met al een lange dag en meteen besloot ik om alle plannen die ik eventueel nog warm hield weer weg te zetten en op zoek te gaan naar een programma dichter in de buurt. De kids hadden ook genoeg van de lange rit en morgen wordt dus een “thuisblijfdag”.