Na relaxed wennen aan Nederland op Scheveningen verkasten we half augustus naar ons tweede tijdelijke adres: we wonen nu even in een gemeubileerd appartement in New Orleans op Kop van Zuid (niet Louisiana dus). De container met onze spullen is al wel op een schip gezet, maar komt pas ergens in September aan. Voordeel van deze locatie: op steenworp afstand van Katendrecht, ons oude thuis. De kinderen waren we meteen alweer de hele dag “kwijt”: de hort op met oude vriendjes en vriendinnetjes. Grappig om te zien dat na 5 jaar soms de draad weer werd opgepakt waar die was gebleven.

Ik ging op 15 augustus vanuit Rotterdam dus naar Schiphol voor mijn eerste werkdag, de huurauto inruilen voor een (tijdelijke) lease auto en me voorstellen aan alle collega’s die NIET op vakantie waren. Voordeel of nadeel, maar in augustus is het erg rustig op kantoor. Natuurlijk is alles nieuw en anders, maar het helpt als je super leuke nieuwe collega’s hebt. En natuurlijk als de IT goed geregeld is: laptop en telefoon stonden al voor me klaar en het werkte ook allemaal nog! Zal wel even duren voor ik het reizen naar en van onder de knie hebt, want file-rijden is niet echt aan mij besteed…

Voor de kids hebben we meteen een fiets aangeschaft, een Nederlandse scholier kan natuurlijk niet zonder! Bart en ik hebben onze fietsen nog in de container zitten, maar gelukkig heb je tegenwoordig oplossingen genoeg. O-bike app is goedkoper en in principe handiger, maar de fietsen rijden niet fijn. OV fietsen zijn een andere top-uitvinding: op verschillende plekken – o.a. aan het eind van onze pier – staan fietsen die je met je OV chipkaart gewoon kunt lenen. Per dag 3 euro 65, dat wel. Je houdt je kaart voor de lezer, het vakje gaat open en de sleutel die jij mag pakken licht op. Fiets zoeken met hetzelfde nummer en wegrijden maar.

Gezond verstand had ons al verteld dat we wel even moesten oefenen met de kids, sowieso de route naar school, maar na 5 jaar niet of nauwelijks fietsen is ook gewoon het fietsen zelf wel een goede oefening. Veilig verkeer Nederland was het met ons eens, stond later in het AD: “Oproep aan ouders: oefen de fietsroute met je kind“. Bart had het al een keer op donderdag gedaan en op zondag deden we het met z’n vieren nog een keer: over de Erasmus brug, de Coolsingel, langs het Hofplein en Rotterdam Centraal doorsteken naar Blijdorp, met wat stoplichten mazzel en geen wind tegen kan het in 20 minuten, wil je iets minder bezweet op school aankomen, dan doe je het toch lekker in 25, alleen iets eerder weg gaan. Dat de brug in je route niet alleen extra trapwerk is, maar soms ook extra tijd hebben we ook meteen ervaren…

Op maandag moesten alle nieuwe leerlingen alvast naar school, niet zozeer om kennis te maken, maar vooral ook om hun niveau te toetsen voor wiskunde (Eniek), Nederlands (Stijn) en Engels (beide), daar werd hun rooster dan weer op aangepast. Eerste schooldag-foto in de fietsenstalling, Bart en ik gingen beide mee, want we waren ook wel benieuwd naar het eerste ontvangst en ons was ook koffie beloofd. Terwijl de kids aan hun testen zaten te werken, hebben wij nog even prettig gebabbeld met de voorzitter van de PTA (oudervereniging). Dinsdag was al weer een gewone dag, iedereen ging naar school, de klassen zijn niet al te groot en de meeste kinderen spreken wel Nederlands, al krijg je natuurlijk ook verhalen terug van kinderen uit Zuid-Afrika, Filipijnen en Turkije: leuk dus!

 

Op 2 augustus vertrokken we dan toch echt uit Amerika, gelukkig hebben we het te druk (gehad) om er echt te veel nostalgisch bij stil te staan en misschien wel verdrietig te worden. En het helpt natuurlijk ook dat je een hoop leuke dingen hebt om weer naar uit te kijken. Verhuizen in de zomer(vakantie) is in ieder geval een stuk makkelijker wennen dan verhuizen in november (vorige keer terugkomst), dat helpt ook. De vlucht had nog wel even wat voeten in de aarde, want natuurlijk vertrokken wij weer op een dag dat heel de Oostkust in een storm-front zat. Maar gelukkig boekte United ons om naar een mooie rechtstreekse vlucht naar Amsterdam en kwamen we mooi vroeg aan aan op Schiphol, waar mijn vader ons stond op te wachten. De koffers pasten natuurlijk niet in 1 auto, ook al hadden we het heel beschaafd bij 5 koffers gehouden: 1 huurauto en de auto van m’n vader vol koffers richting Scheveningen waar we in het appartement van mijn ouders mochten ‘wennen’ aan Nederland.

De katten hadden in de tussentijd een eigen vlucht, met KLM vanaf JFK naar AMS. Nadat de douane hen had ingeklaard, werden ze keurig thuisbezorgd op Scheveningen. Binnen no time waren ze weer helemaal gewend, geen traumas overgehouden aan de grote reis dus.

Regelen! Dat is wel het werkwoord van de week, want er valt toch een hoop te regelen als je weer wilt hervestigen in Nederland. Eerst zaak om je binnen 5 dagen na aankomst aan te melden bij de gemeente, afspraak hadden we al gemaakt en die verliep soepel, sinds vrijdag zijn we dus weer officieel staatsburger IN Nederland. En drie van de vier hebben zelfs al een Nederlands telefoonnummer.

Huisvesting! Daarna moet je natuurlijk zorgen dat zodra ja meubels aankomen in de container dat je ook een echt eigen dak boven je hoofd hebt, binnen twee dagen onderzoeken of je gaat huren of razendsnel gaat kopen was missie nummer twee. Op vrijdag 8 mogelijke huurwoningen met een makelaar bekeken, was eigenlijk maar eentje echt een optie. Tegelijkertijd op maandag drie koopwoningen bekijken die in ieder geval op funda de moeite waard leken. Twee vielen af door toch tegenvallende ruimtes en de laatste was een droomhuis, maar op een totaal vervelende locatie. Gelukkig wisten we het huurcontract wel rond te krijgen en gaan we nu dus eerst wonen in Berkel terwijl we ons orienteren op een nieuwbouwwoning voor de langere termijn. Eerst gaan we nog een maand in zogeheten ‘corporate housing’ in Rotterdam tot onze meubels ook de oversteek hebben gemaakt.

Vervoer! Niet alleen OV-chipkaarten aanvragen, omdat persoonlijke toch een stuk makkelijker zijn dan die anonieme, maar ook een auto uitzoeken (lease). Via mijn werk keuze uit maar drie merken, maar toch een paar proefritten maken voordat je een beslissing neemt. Afspraak maken en dan gewoon een knoop doorhakken, Renault Megane Estate. Kinderen hebben voor school ook een fiets nodig, dus na een goede tip naar 1-2-Go Biking waar ze alle mogelijke modellen hebben en een kleine indoor route om ze uit te proberen. Voor beide kids dezelfde fiets in een andere kleur gekocht, dat was makkelijk gelukkig. Ze moeten alleen nog thuisbezorgd worden en dan kunnen ze gaan wennen aan het Nederlandse verkeer. Na 5 jaar niet-fietsen heb je natuurlijk een kleine achterstand.

Gezelligheid! Natuurlijk ook tijd maken voor ontmoetingen met familie en vrienden, tussen de bedrijven door. Eniek mocht nog een paar dagen mee op de boot met Magon, Bob en BJorn en Stijn mocht een paar dagen logeren bij Matthijs en Ineke. En dat gaf ons natuurlijk gelegenheid om ook gezellig te buurten en tafelen.

Inburgeren! Verder natuurlijk weer wennen aan de Nederlandse supermarkten, op de fiets naar de Jumbo of lopend naar de Albert Heijn, kan allemaal vanuit het appartement. Statiegeld en plastic tassen meenemen. Lekker filet americain, jong-belegen kaas en hagelslag op bruin brood. Allemaal lekkere dingen die we gemist hebben en binnen een week al weer normaal zijn. Kibbeling met patat, broodje kroket, we moeten maar gauw overgaan op normale maaltijden, want dit is niet goed voor de lijn… Nu de meeste grote regeldingen gedaan zijn en we straks in een ritme gaan met werk en school, zal het allemaal wel weer wat terug naar normaal gaan zijn.

Dat ik al weken geen tijd had om te bloggen, was misschien al opgevallen. Voor menigeen kwam het echter als verrassing dat dat kwam omdat we binnen twee maanden een verhuizing terug naar Nederland probeerden op te zetten. Ach, soms moet je het roer even 180 graden omgooien en dan alle zeilen bij zetten. Op 31 Mei zei ik “ja” tegen een nieuwe werkgever en nieuwe baan en op 2 augustus vlogen we al weer terug naar Nederland. Wat kun je in twee maanden tijd allemaal doen?  Hier een korte samenvatting.

Scholen en kinderen: niet alleen liep het schooljaar hier op z’n eind, we moesten ook snel een Internationale school voor de kids vinden. Bijna allemaal hebben ze een wachtlijst, alleen bij Rotterdam kregen we het goede nieuws dat ze net aan het uitbreiden waren met nieuwe lokalen en klassen, wel wat verder weg van Amsterdam dan gehoopt, maar dan moet moeders maar de auto in (of de trein). Afscheid nemen van Cresskill Middle & High School was nog tot daar aan toe, maar afscheid nemen van al je vrienden en vriendinnen was zwaarder. Stijn koos ervoor om 1-op-1 met een aantal vrienden heel ‘gewoon’ te doen, Eniek wilde graag een feest geven voor zoveel mogelijk meiden. Door de vakantie haalden we net de 20 meiden niet en de regen gooide een bbq in het water, maar dat mocht de pret niet drukken: lang leve een grote Amerikaanse basement, daar pasten ze allemaal in!

Huizen en verhuizen: dan moest er natuurlijk ook nog een huis te koop gezet worden in Cresskill, zelfde makelaar benaderd van wie wij het ook gekocht hebben en binnen vier dagen stond er een bord in de tuin en nog geen week later hadden we het eerste bod al binnen. Over een huis verkopen in Amerika kunnen we inmiddels een klein college geven, daar zal ik jullie niet mee vervelen, het duurt een korte en een lange en is erg zenuwslopend, maar eind goed al goed, onderhandelingen op vakantie afgerond en als het goed gaat zitten de kopers op dit moment bij de notaris in New Jersey om de papieren te tekenen en tekent onze advocaat met ons volmacht. Verhuizers regelen weten we inmiddels ook hoe dat gaat: twee offertes aanvragen, data prikken waarop ze komen inpakken – data meervoud, want ze hebben minimaal twee dagen nodig om alles in karton te pakken en daarna in een container te laden. De piano, het grote schilderij en de TV worden zelfs in een houten krat verpakt om te zorgen dat er echt niets gebeurd op de woeste zee. Hoe lang de container onderweg is, dat moeten we nog afwachten, nog niet eens bevestiging gehad dat hij al op een schip zit…

Logeren: Het inpakken begon al op vrijdag 28 juli en vanaf dat moment konden we dus ook niet meer in ons eigen huis slapen… Gelukkig helpen Nederlanders in het buitenland elkaar eigenlijk altijd wel uit de brand: Itske en Bart die 6 straten ten westen van ons in Cresskill wonen, boden ons hun logeerkamer(s) aan. De kinderen maakten van de gelegenheid gebruik om zoveel mogelijk sleep-overs te regelen met vriendjes en vriendinnetjes. Eniek had er zelfs 3 achter elkaar en sliep eigenlijk alleen de laatste nacht bij Itske en Bart. In die laatste dagen natuurlijk ook de nodige etentjes, al heb ik het dit keer bijzonder klein gehouden (geen feest als bij ons afscheid in Nederland in 2012), maar gezelligheid met kleine groepjes. Een avond met Einav, Nir, Siobhan en John in de tuin, een Nederlands avondje met Itske, Bart, Elma en Menno (met echte bitterballen!) en als laatste avond een etentje met ons vieren langs de Hudson om nog een keer van het uitzicht te genieten.

Gekkenwerk: Aangezien we onze vakantie al in Januari geboekt hadden, stond die ook nog gewoon lekker pal middenin gepland eind juni. Toch gewoon gaan dus, maar de trouwe lezers hebben vast gemerkt dat ik de vakantie-blogs niet eens heb afgemaakt, zoveel te regelen. Als je nu toch nieuwsgierig bent naar Palm Desert, kom dan vooral eens foto’s kijken als de container waar alles in zit is aangekomen. Ik kwam er toen ik tijd had achter dat ik te weinig plaatjes heb op mijn inmiddels nieuwe iPhone om het verhaal kleur bij te zetten… Ook al geboekt in november vorig jaar: de New York Triathlon en daar had ik tot en  met eind mei toch ook echt heel hard voor getraind, dus ook die heb ik gewoon gedaan op zondag 16 juli, Bart was mijn persoonlijke fotograaf, maar ook die foto’s zitten in de container. De website biedt uitkomst en dit is het leukste plaatje van mij en mijn collega Javier voor de start. Was nog best tevreden met mijn tijd ook, vergelijkbaar met die van vorig jaar. Volgend jaar zal ik ‘m wel niet nog een keer doen… Weekend na de triathlon ook nog even een giga-moving-sale erin gegooid, konden natuurlijk niets op 110V meenemen en ook een aantal meubelstukken, speelgoed, een heleboel boeken en wat overige huisraad wilden we van de hand doen. Zaterdag gekkenwerk en op zondag wat restverkoop en toen waren we bijna alles kwijt. De auto’s zelf verkopen hebben we vanaf gezien, naar de dealer brengen, je ogen dicht doen en niet meer omkijken, auto’s zijn de slechtste investeringen die je kunt doen, dat weet je van te voren, wel jammer van die 325pk convertible en die bijna gloednieuwe BMW, ach, hoort er allemaal bij.

En als laatste natuurlijk het afsluiten: niet alleen het inleveren van al je sleutels en dan de deur achter je legen huis dicht trekken, maar ook het inleveren van je computer en je telefoon op je werk en het afscheid nemen van al je collega’s, je buren en je “thuis” voor vijf jaar… Niet makkelijk, maar gelukkig biedt het opbouwen van een nieuw avontuur afleiding, daarover meer in de volgende blog (cliff-hanger).