Na twee keer een week bezoek in huis, is het wel heel stil als je bezoek dan weer weg gaat. Daarnaast ook erg jammer dat ik nu zelf weer alle avonden mag gaan koken (knipoog naar m’n moeder en Magon), de luxe is weer voorbij. Sinds een paar weken hoef ik in ieder geval voor twee avonden niet na te denken over wat er op tafel komt. Na een steeds terugkerende klaagzang van twee tieners dat mijn koken erg saai en voorspelbaar werd, ben ik ook overstag gegaan voor Hello Fresh. Blue Apron al eens een keer uitgeprobeerd (in 2014), maar dat was me te veel werk en voor de kinderen te veel uitdaging. Hello Fresh heeft een “family-menu”, dat leek een beter plan. Na een week of drie kan ik zeggen: veel kip en sperziebonen, net iets minder werk dan Blue Apron, maar meer werk dan als je je eigen vertrouwde maaltijden maakt. Ik geef het nog een paar weken…
De herfst is hier nu ook echt goed losgebarsten. Twee dagen zelfs echt Hollands wind®en gehad. Nu liggen er dus net zo veel bladeren op de grond als er aan het verkleuren zijn aan de bomen. Beide bomen bij ons zijn nog meer groen dan geel/rood/bruin, dus wij kunnen het bladeren blazen nog even achterwege laten. De buren moeten vol aan de slag!
Ons huis ziet er dankzij Magon wel echt “oktober” uit, een beetje herfst en een beetje Halloween. Had ze allemaal op de fiets gehaald, dat moet een mooi gezicht geweest zijn, op de fiets met twee chrysanten in pot: 1 in de fietstas en 1 onder de arm. Dat kunnen zie hier niet, zo fietsen!
Onze kinderen kregen wel dankzij Magon het fiets-virus weer te pakken, dus toen we op vrijdag ons “laatste avondmaal” traditioneel bij de FarmHouse gingen afsluiten, wilden ze allebei perse op de fiets. Lichtjes opzoeken en gewoon gaan. Eniek heeft duidelijk een nieuwe fiets nodig, die roze met mandje voorop van de lagere school is zowel fysiek als thematisch te klein. Maar ja, vind hier maar eens een mooie opoefiets of Gazelle…
Sinds Magon hier in de VS is aangekomen (donderdag), heeft de herfst de zomer in de kop. Iedere dag mooie blauwe lucht en de temperatuur bleef maar oplopen. De afgelopen drie dagen hebben we overdag een dikke 25 graden Celsius aangetikt. Beetje vreemd om tussen de herfstkleuren in je korte broek te lopen, maar we gaan niet klagen, want lekker buiten zitten met je kopje koffie is het ideale vakantiegevoel natuurlijk. Dat alleen Magon vakantie heeft en wij allemaal gewoon school en werk, dat gunnen we haar.
Magon kwam op Stijn z’n verjaardag aan, op de 13e wordt je maar 1 keer 13, dus een beetje extra bezoek om het feest wat groter te maken, was altijd welkom. Op school vonden ze vooral de huiswerk maken een mooi kado was. Gelukkig had hij ‘s ochtends al z’n verjaardagskado gekregen van ons: twee kaartjes 
voor Gavin DeGraw. In Juni had hij al een foto naar mij gestuurd van het concert, een stille hint dat hij er graag heen wilde. Vooral de boot een beetje afhouden, dan vergeet hij het al wel weer. De verrassing was dus des te groter en ook de blijdschap. Al vond Eniek het maar “stom” (tienerwoord voor onhandig misschien) dat we kaartjes gekocht hadden voor een dinsdagavond. Tja, als dat de enige avond is, dan maar even een dagje minder goed je ogen open kunnen houden op school. Bart is vanavond dus met Stijn de hort op, 1 filmpje stond al op facebook, Magon en ik houden het hier thuis goed in de gaten.
Op zondag renden Magon en ik weer mee met de jaarlijkse Cresskill 5k. Dit jaar had ik me aangemeld als vrijwilliger, vooral de registratie voor m’n rekening genomen. Op zaterdagochtend eerst al de helft van de nummers uitgedeeld aan mensen die apart naar de bank wilden komen om hun t-shirt alvast op te halen. En op zondagochtend om zeven uur alles klaar zetten voor bij de race zelf, de andere helft inclusief alle mensen die op de dag zelf nog kwamen inschrijven. Met een kleine 300 lopers van start. Een heerlijke ochtend, dus vooral lekker genieten van het lopen. Opgelopen met Erin, een oude bekende, lekker kletsen, een leek wel een trainingsrondje… ‘s Avonds zorgde Magon dat alles thuis op rolletjes liep en konden Bart en ik gaan dansen in Whippany, we hadden al zo lang niet gedanst, ahum!
Maar laat ik toch vooral vertellen over de geweldige tijd die Bart en ik hebben in San Francisco. Het doel is natuurlijk Boogie by the Bay 2016, een 3 1/2 dagen durend dansfestijn. Maar door er een dagje vooraan vast te plakken, kunnen we ook nog even de toerist uithangen. Woensdagochtend gingen de kids naar school en wij naar het vl
iegveld. Met het tijdsverschil heb je de hele middag nog voor je liggen als je landt. Koffers snel in ons hotel op Lombard Street gezet en de stad in. Je moet je wandelschoenen wel meenemen bij een bezoek aan deze stad, het heeft namelijk nog meer heuvels dan Rome! Natuurlijk met een ingenieur getrouwd, dus meten is 
weten en de steilste helling die we op de foto hebben was dik 22% helling. Maar te voet zie je wel veel meer. Eerst naar de waterkant gelopen, brug een beetje heiig, op Ghiradelli Square chocola proeven en kopen 
en natuurlijk is Fisherman’s Wharf een must see. Konden we meteen de souvenirs alvast kopen om mee naar huis te nemen. De F Street Car is onderdeel van het rijdend museum, net als de Cable Car. Bij de laatste was de rij alleen 100+meter lang, dus met de oude tram naar de Ferry Building, ijsje halen bij een van de vele culinaire tentjes. We zagen Coit Tower liggen en dat leek een leuke tussenstop op weg naar het hotel. Dik 400 treden later konden we lichtelijk buiten adem van het uitzicht genieten. Teruglopen naar het hotel maakte ons rondje van 15km compleet. Al heel wat bekende sites gehad dus op dag 1.
Dag 2 stond in het teken van de Segway Tour, zo’n ding is verslavend en zo leuk, dat we nu in elke stad wel even kijken of ze een tour hebben. Ontbijt bij een leuk Frans bakkertje vlak bij het hotel. En alweer een blauwe lucht dag, dus met 
een omweg naar de Segway gelopen. Eerste stop de Palace of Fine Arts, gebouwd voor de World Fair van 1915. De Segway gids Katie vond dat we als groep wel klaar waren voor het echte heuvelwerk en we gingen met 
haar dus ook omhoog naar Coit Tower, via Fisherman’s Wharf terug omhoog om als laatste Lombard Street naar beneden te rijden, dat is het kromste straatje van de US, een stukje met allemaal haarspeldbochten en een van de meest gefotografeerde plekjes op de Golden Gate na natuurlijk.
Op internet gezocht naar de lekkerste hamburgers, naar dat restaurant gelopen, bleek het net opgehouden te zijn, boehoe, maar geluk bij een ongeluk, echt lekkerste Ahi Tuna in tijden gehad bij Aix Bistro, de buurman en Bart had toch z’n hamburger.
Verkassen naar het Hyatt bij het vliegveld voor de eerste avond Boogie by the Bay, het schema voor de volgende dag maakte onze keus voor nog een dagje stad makkelijk, stond niet veel op het programma tot een uur of 7 
‘s avonds. Dag 3 met de trein vanaf het vliegveld naar de stad, de B.A.R.T.: Bay Area Rapid Transit. Vanuit de taxi hadden we een supermoderne Kerk gezien, die we wel van dichtbij (en binnen) wilden bekijken. Uitstappen bij Civic Center, midden in het historisch district. Ontbijten bij een 
Deense bakker dit keer, nog geen Starbucks gedaan! Lopend langs het mooie City Hall gekomen en de opera/muziek complexen. De kerk was net zo indrukwekkend van binnen als van buiten, gigantisch 
grote ruimte met hele open hoeken. Moderne glas-on-lood ramen en een kruis in het plafond. Naar de Cable Car halte op California Street gelopen, ook al zo’n toeristische must-see. Helemaal naar de Ferry building gereden, daar even zitten. Met de F Street Car andere richting uit naar Fisherman’s Wharf om 
daar aan het water gezeten de echte luchtshow te bekijken. Niet alleen de Blue Angels nog een keer, maar ook het Breitling Jet team uit Europa met 7 straaljagers, een F22 straaljager – de raptor – en een rode dubbeldekker 
stuntvlieger. Als uitsmijter kwam ook nog een United Boeing 747 laag langs vliegen. Terug naar Embarcadero om daar een hapje te eten tussen alle jonge dertigers die met grote kannen bier op het terras hun weekend begonnen en daarna terug met de trein naar het vliegveld. Even een uurtje benen omhoog en daarna lekker de hele avond gedanst. Toeristische deel van dit bijzonder lange weekend achter de rug, nu nog twee dagen swingen om ons op te verheugen! Voor meer plaatjes, klik 
Als je een betrokken dochter hebt, die op school ook nog eens global issues als vak heeft, dan krijg je niet alleen bij het ontbijt al vragen te horen zoals “wie wil er praten over nuclear weapons” (eh… niet om half acht ‘s ochtends graag), maar wordt je ook regelmatig gewezen op filmpjes over de vluchtelingencrisis in het Middellandse Zee gebied (zie hieronder, 30 minuten waarschuwing). Nu ze op op high school zit, maken ze 
ook meer excursies naar musea en andere tentoonstellingen. Op woensdag gingen alle kinderen die global issues hebben – en mee mochten van hun ouders – naar New York city naar de tijdelijke interactieve tentoonstelling “
water, je paspoort, kleding, foto’s en nog zo wat dingen. Daarna ga je met een groepje in een rubberboot zitten om te voelen hoe dat is. En dan heb je met 15-20 studenten per boot altijd nog meer ruimte in zo’n zelfde boot dan met 75 vluchtelingen! Ook is er een 360-panorama-film over hoe het in een vluchtelingenkamp eraan toe gaat. Een paar verhalen van Eniek gehoord en een van de leraren had wat foto’s op twitter gezet, maar ze waren flink onder de indruk en zijn al aan het plannen hoe ze een inzamelactie kunnen opzetten voor MSF. Leuk dat school ook de minder leuke onderwerpen niet schuwt!