Voor elke week twee uitroeptekens! Want zo voelt het wel, hoor. Stijn hebben we op zondag voor vier weken naar kamp gebracht. Ja, zo gaat dat hier, de kinderen hebben minimaal tien weken zomervakantie en dan moet je als ouders toch wat. Niets een weekje zeilkamp, samen nog even drie weken op vakantie en dan is de vakantie al weer bijna om. Nee, hier heb je dan nog 6 weken over als je dat schema aanhoudt, nog afgezien van het feit dat ik de eerste Amerikaan nog tegen moet komen die 75-100% van z’n vakantiedagen achter elkaar in de zomervakantie opneemt… Kwamen we er in voorgaande jaren nog mee weg dat ze gewoon naar een “dag-kamp” gingen, nee, dit jaar moest en zou het een “sleep-away” camp zijn. Zeker in deze regio heel erg gebruikelijk. Sommige kinderen gaan wel zeven weken achter elkaar op kamp! Ja, want achter elkaar hebben we het dan over. In Stijn’s periode van vier weken zit welgeteld 1 ouder-bezoekdag op de zaterdag in week 3 en verder helemaal niets. Je kunt je kind post sturen en als hij zelf brieven terug wil schrijven, dan mag dat. Eh…even wennen aan het idee, maar als je de verhalen hoort van anderen en je leest de recensies over de kampen, dan ben je toch al weer makkelijker over te halen.

Stijn had al heel snel Lohikan uitgezocht, vorig jaar al op het oog toen we naar zo’n beurs gingen, maar toen waren wij daar nog niet aan toe (mentaal en financieel), dit jaar beter voorbereid op allebei de fronten. Lohikan is zo’n echt ouderwets kampterrein: midden in de bossen van Pennsylvania, houten cabins met elk 8-10 kids en een leider (studenten leeftijd). Een eigen meertje (niet Lake Como maar zo heet het plaatsje wel) met allerlei water-vermaak, eigen basketbal, volleybal, tennisbanen, trampolines, trapezes, skate-banen, zwembad, houtbewerking, knutselwerkplaats en allerlei extra workshops zoals geo-caching, paardrijden, quad rijden, paintballen, waterskien, te veel om op te noemen (wel 65 activiteiten om uit te kiezen).

Zondagochtend dus vroeg weg, na een laatste ontbijtje met z’n vieren met bagels in oranje-shirt  (jaja, dat was ook op zondag). Om kwart voor elf sloten wij na 2 1/2 uur rijden netjes aan in de file van andere ouders die hun kinderen kwamen wegbrengen (je kon ook met bussen). Geduld is een schone zaak, als er zo’n 450-500 kinderen komen om allemaal in te checken, dan kan het nog wel eens druk zijn. Stijn’s cabin nummer is 1D en daar ontmoetten we zijn ene counselor: Josiah (call me Joe, mate, een Aussie dus), zijn andere counselor zat bij de inschrijving, die kwam uit Florida. De eerste jongens zaten al op hun bedden, kleren uitgepakt in de kast met drie planken die ieder kind kreeg toebedeeld. Stijn koos een onderbed, vlak bij de deur. Hij mocht ook nog kiezen welk symbool op de klusjeslijst hij wilde (en dus ook wel klusje hij als eerste wilde doen de volgende ochtend), want ja, zo’n cabin moet je wel netjes houden met z’n allen.

Na het uitpakken gingen we naar de centrale sporthal om daar de rest van de registratie te doen: medische check (ben je niet ziek), luizencheck (lang leve de buzz-cut!), geld op de camp-bank zetten voor als ze een uitje hebben, t-shirt ophalen en dat was het dan al weer. Ze krijgen allemaal een camp shirt, want als er dan een uitje is, dan is dat lekker makkelijk herkennen. Toen pas viel ons ook op dat het wel een grappig kamp-jaar is. Het kamp is nl. in 1957 opgericht en op het t-shirt stond ook LVII, want dit jaar is ook het 57e kamp-jaar.
Weer teruggelopen met Stijn naar zijn cabin, alwaar het wachten was op de rest van de jongens. Ons was verteld: maak het afscheid kort en zoals Stijn zei: ga nu maar. Met al die andere kinderen erbij krijg je dan een high five en een vuist, geen knuffel natuurlijk, dat was wel even slikken, maar als je ziet met hoeveel positieve anticipatie hij daar zit, dan ga je met een gerust hart weg. After all, duizenden kinderen doen dit al jaren lang, moet goed gaan, toch?

Stijn halen we dus pas op 26 juli weer op, al gaat Bart wel op 19 juli nog een keer naar de ouder-bezoekdag. Eniek heeft een ander kamp uitgezocht, met andere data en die mogen we dus volgende week zondag brengen en op 19 juli halen. Bart rijdt dus twee keer 2 1/2 uur naar het Westen en ik rijd twee keer 3 uur naar het noord-oosten op 19 juli, niet echt goed voor het milieu, maar ja, laten we dan daar ook maar even Amerikaans in zijn (en rijden naar Zuid-Frankrijk met je caravan is tenslotte ook niet CO2 neutraal…).

p.s. Als ouders kun je iedere dag foto’s van het kamp van die dag bekijken, de eerste dag geen mazzel, geen Stijn te zien, maar je begrijpt, wij kijken iedere avond deze komende vier weken! En houden jullie op de hoogte als we iets zien of horen!