Dank voor alle reacties, heel fijn om te weten dat jullie met ons meeleven! Tja, het is wel spannend, maar de tijd gaat ook wel hard, de eerste week kamp is al weer bijna voorbij! Dat had ik van te voren toch niet gedacht. Op dinsdag kregen we eerst al een telefoontje van de kamp-“moeder”, ik zei al: je laat me helemaal schrikken. Zij lachen, want ze belde alleen maar even om te vertellen dat Stijn het zo naar z’n zin had (laat hem zelf dan even, bellen, zegt mijn moeder-emotie, “dank je wel dat je met dat even laat weten”, zegt mijn beleefde ik).

Iedere avond kijken we trouw alle 250-300 foto’s door die ze online zetten, geen Stijn te bekennen, wel een hoop lachende gezichten steeds en iedere avond is er blijkbaar iets waar alle kids bij elkaar komen op het grasveld bij een podium en dan doen groepjes kids een dansje of een stukje. Vanavond was het bingo! Ja, hij leeft nog. Op foto #247 zagen we Stijn. De geld-machine van kamp draait weer op volle toeren, want wil je een foto downloaden mag je betalen, maar als je het echt leuk vindt dan kun je hem ook bestellen op een t-shirt, een poster, een muismat, een mok of een puzzel. Haha, de gierige Hollander gebruikt gewoon print-screen!

Vandaag was er ook al post van Stijn, juichend bij de brievenbus vandaan, jeetje wat attent van die jongen om zijn moeder zo maar een brief te schrijven van kamp! Vol verwachting klopt mijn hart, nu krijg ik eindelijk verhalen te horen over wat hij allemaal doet en of het leuk is. Maar, nee, hoor, niets van dit al, lees zelf maar: