Jaar twaalf van het event, jaar twee voor Einav en mij. Vorig jaar zo goed bevallen, dit jaar meteen ingeschreven toen de e-mail met vooraankondiging kwam: Solstice Yoga op Times Square. Op de langste dag van het jaar met zo’n 12 duizend mensen (verspreid over verschillende sessies) yoga doen midden op Times Square (voor de kenners: bij de grote licht-vlag van de US Army recruit post).

Einav en ik waren met mijn cabrio al lekker op tijd de stad in gereden, zodat we via een Starbucks rustig naar 44th street konden lopen. Daar kregen we net als vorig jaar weer een matje en een tasje met foldertjes, een yoga tijdschrift en water, cocoswater, een luna bar en andere samples. Aanschuiven in de rijen en foto-tijd! Want tijdens de yoga-les heb je de keus: of je doet echt mee of je laat je afleiden en maakt foto’s. Wij hebben allebei gekozen voor de eerste optie. De yoga-docent was een hele rustige, het ging vooral om de ademhaling en de poses waren dus niet heel moeilijk, maar het ritme was rustgevend. Zoals Einav later zei: je weet nooit wat het niveau is en met zoveel mensen wil je geen blessures riskeren. En aan het eind van de les als je ligt en dan omhoog kijkt, dan komen ook de klanken van bussen, politie en mensen massa weer binnen, maar zie jij nog gewoon de blauwe lucht en hoge gebouwen. Hoe vaak kun je nu midden op Times Square op je rug liggen kijken naar de lucht?

Na de laatste Ohm rolden wij ons matje weer op, liepen naar het restaurant om ons daar in het toilet even om te kleden in een jurkje, want ja, je gaat niet elke dag uit eten met twee knappe mannen. Nir en Bart zaten al aan de bar, die waren ook met z’n tweeen de stad in gereden. We hadden bij een hip Peruviaans restaurant gereserveerd: Pio Pio. Mooi modern interieur, heel niet-Amerikaans. En het eten was heerlijk: natuurlijk cerviche vooraf en als hoofdgerecht kip, platanen, avocado-salade, hot dog patatten en natuurlijk rijst en bonen. Ons over laten halen (koste niet veel moeite) tot een dessert sample plate om met z’n vieren te delen. Rollend gingen we weer naar buiten, heerlijk even wandelen door Hell’s Kitchen naar de parkeergarage. Op momenten zoals deze denk ik altijd: dit moeten we veel en veel vaker doen!