We hebben nu al een aantal dagen van die wolkenfronten die over het water onheilspellend op ons af komen, ze komen altijd gepaard met een hoop wind en een hoop hemelwater. Soms ziet het er gewoon eng uit, die kronkelende donkergrijze tot zelfs zwarte wolken die over je heen trekken. Vandaag schoot me een goede naam te binnen: Armageddon wolken, niets cumulus ultra, nee, de bokkige ruiters ontbreken, maar voor de rest…

De dagen zijn niet alleen maar grijs met regen, hoor: vanochtend begonnen we met een stralend blauwe lucht en zowaar ook nog wind. Stijn ontwikkelt zich ook al tot een echte zeiler en heeft het grootzeil eerst gehesen (tot de helft, daarna mocht papa het overnemen) en daarna de hele fok zelf uitgetrokken. We moesten wel even kruisen om het hoekje bij Lemmer om te kunnen, maar richting Lelystad was het verder een redelijk makkelijke koers, halve wind (Bart comment wel als ik dit fout heb). Je haalt dan al gauw de 6-7 knopen. En daar kan geen motortje tegenop! Wel zorgen dat je de roeiers ontwijkt, de voorrangsregels worden aan boord goed geoefend, want in principe wijkt spier voor zeil, behalve als ze in de vaargeul varen, die gaat altijd voor. De kinderen hebben op de zeilschool er een liedje over geleerd, maar voor mij nog steeds moeilijk om mee te zingen.

Helaas konden de zonnebrillen al snel weer worden opgeborgen, de regenjassen ervoor in de plaats gepakt. Ze moeten toch echt de ruitenwisser op de tent zetten, door het raam zie je weinig, er bovenuit kijken is de enige optie. En ik ben natuurlijk mooi-weer schipper, als het zo regent mag Bart achter het roer…

Met de laatste bui verdween echter ook de wind. Toen de snelheid van de boot terug dreigde te lopen tot minder dan 1 knoop, ging toch het motortje maar aan. De Garmin gaf mooi de verwachte aankomsttijd in Lelystad aan, we hadden rond half vier afgesproken en ja, dan kan 5 uur natuurlijk echt niet. Met het motortje konden we een mooi tempo aanhouden. Er is dan weinig te doen, dus Stijn en ik gingen voorop zitten, lekker genieten van het uitzicht, de wolken en de vogels om ons heen. Om even na drieen waren we bij de eerste sluis, toen stak de wind natuurlijk weer op, lekker timing! Maar we hadden wel weer mazzel dat we meteen naar binnen konden varen in de open sluis. Stijn hielp alweer goed mee en bemande de achterste tros, losgooien is nog even wennen, maar voor een eerste keer ging het heel erg goed.

Uit de sluis zagen we meteen al het Batavia schip liggen, alleen nog maar het hoekje om motoren naar de Batavia-haven. Een redelijk nieuwe passanten haven, waar we nog niet eerder geweest waren. Het waaide nog steeds fors en we liggen het liefs aan hogerwal, het aanvaren ging heel soepel, maar het afspringen iets minder (de steiger was wel erg laag en als je ‘m dan niet meteen om een bolder hebt, dan heb je op een gegeven moment een lang touw in je hand met de boot een heel eind uit de kant. Gelukkig ben ik getrouwd met een goed zeeman, met beleid trok Bart de boot weer naar de kant. Phew, was ik toch even bang dat de boot met twee kinderen erop weggeblazen zou worden. Maar even een spring erbij (een derde landvast midden op de boot ter aanvulling van voor- en achter-landvast) en het ligt een stuk comfortabeler.

Mooi op tijd, want om vier uur kwamen Joek, Rene en Niels al aangereden, zij zagen ons voor we hen zagen in de auto. Aan boord eerst een kopje koffie/thee en daarna met ‘n allen even de omgeving verkennen. Elke zondag is er een klein marktje met allerlei etenskraampjes en knutsel-kramen. De lang-gezochte EZ-Looper op de kop kunnen tikken bij een loom-kraam. Gedroogd fruit ingeslagen, tjonge, wat een heerlijkheid, zelfs gedroogd starfruit had hij. Eniek het rare concept uitgelegd dat drop en snoep minder dan een euro per 100 gram kost, maar gezond gedroogd fruit minmaal het dubbele, haha, rare wereld. Ook nog even Batavia-stad in gewandeld, niet echt rust en tijd om uitgebreid te winkelen, maar leuk om even doorheen te lopen en een paar winkeltjes in en uit te gaan. Daarna het klapstuk op de avond: met z’n zevenen gezellig uit eten bij een restaurantje in de haven. Voor ons allemaal echt Hollandse gerechten: Bart sateh, Eniek kipsateh, Stijn poffertjes en voor mij een heerlijk mosselpannetje met dikke Hollandse frieten. Ging veel te snel zo’n gezellig avondje, laatste knuffel en lang nazwaaien. De avond mooi afgesloten met een heerlijke wandeling langs het water, genietend van de zonsondergang (die we meestal niet kunnen zien ivm de bewolking…). We genieten maar van elk beetje zonneschijn dat ons gegund is deze vakantie!