Een wind-arme dag op zijn tijd is ook een onderdeel van het spel en op dag 5 van de vakantie hadden we er zo een te pakken, maar gelukkig was het wel een mooie zonnige dag en met 25 graden nog net iets beter dan de dagen die erna nog zouden komen… Wel gingen we natuurlijk verkassen: van Lemmer naar Stavoren. Met de windrichting was dat ook nog eens kruisen met windkracht 1, ahum, als je het over langzaam hebt. Goed, nog steeds te snel om mee te zwemmen (voor mij dan), maar minder snel dan een wandeltempo. Genoeg tijd om wat te spelevaren, dus de grote band opgeblazen en achter de boot gehangen. Stijn sprong er meteen in en Eniek en Vincent hielden het op pootje baden vanaf het achterdek. Stijn had al gegrapt dat hij een keer man-overboord wilde oefenen, dus Bart maakte als grap het touw van Stijn z’n band los, zodat hij los van de boot kwam te drijven. Gelach en gegil natuurlijk, maar binnen no time hadden we het touw van de band al weer opgepikt en zat Stijn weer veilig vast aan de boot.

Richting Stavoren moet je ook de nodige ondiepten vermijden (wie kent het verhaal van het vrouwtje van Stavoren niet, in elk verhaal zit waarheid), dus nog meer omvaren zonder wind. Na een paar uur dobberen werd dat ons wat te veel en zetten we geheel tegen onze principes in de motor aan. Zo voeren we rond een uur of drie de buitenhaven van Stavoren binnen, nog een mooi plekje aan de kade lag op ons te wachten. In Stavoren is niet heel veel te doen en zijn er ook weinig winkeltjes, met een bevolking van 950 personen is dat ook niet verwonderlijk, maar charmant blijft het. En een supermarkt hebben ze overal. Als avondeten kibbeling gehaald bij de vis-tent, ook een verplicht nummer natuurlijk als je al die vissersdorpen af gaat. ’s Avonds met z’n allen de zonsondergang bewonderd, die is bij Stavoren eigenlijk altijd mooi.

’s Ochtends de stoute schoenen – of slippers – aangetrokken en om half zeven gaan zwemmen in het IJsselmeer. Van het ene strandje naar het anders een kleine 750 meter en weer terug. Natuurlijk wel met safeswimmer voor zichtbaarheid en als boei bij kramp en Bart zat op een bankje geduldig om mij te wachten. Water was wel een beetje koud nog (19 graden), maar na de eerste 400 meter schrik-ademhaling ging het toch redelijk.

Na het ontbijt koers naar de overkant: Enkhuizen. Wind was weer niet spectaculair, maar toch vier knopen snelheid gemiddeld gehaald en de koers was in 1 keer te bezeilen. Enkhuizen is de thuishaven van ons schip en als we er op tijd aan denken om een plekje te reserveren, mogen we aan de “eigen” steiger gaan liggen, het dichts bij het dorp (en de douches!). Vincent ging na drie dagen meezeilen weer naar huis, super gezellig om hem aan boord te hebben gehad, de boot is groot genoeg voor vijf, zeker met gasten zoals hij. In Enkhuizen is een treinstation – ook de reden dat we hierop mikten en niet op Medemblik – en naar huis was 2 uur en een kwartier, dus ook te doen.

Met de hitte wilden we eigenlijk alleen maar hangen in de schaduw met een boekje en wat drinken, maar ik had gelezen over de open kerken route in de zomer en in kerken is het koel en gelukkig kreeg ik Bart zo ver dat hij met mij meeging. In de Zuiderkerk troffen wij een Engels jongenskoor dat oefende voor een concert, al die hoge stemmetjes, best mooi. In de Westerkerk vooral veel grafstenen op de vloer, met uitleg dat na de Franse revolutie veel van de familiewapens waren weggehakt omdat het als een teken van “bijzonder willen zijn” werd gezien, alleen de “echte” helden mochten hun familiewapens behouden op hun graf. Wat ook opviel: Ook in de 17^e eeuw werden veel mensen al 70+ (of in ieder geval die daar begraven lagen) en vrouwen hielden bij hun huwelijk gewoon hun eigen naam (alleen dat “huisvrouwe van…” bracht natuurlijk de nodige grapjes van Bart naar boven.

In de haven koelde het gelukkig na 9 uur ’s avonds voldoende af om binnen slapen draaglijk te maken, want een airco op een boot is nog niet aanwezig. Verder is dit schip wel voorzien van alle gemakken, hoor, zeker als we aan de walstroom liggen is het net als thuis (bijna).