Wat een heerlijk weer dit paas weekend, een beetje zomer in een lente-omgeving: alles in bloei, overal jonge lammetjes, kuikentjes en vogelgeluiden. Als de lucht blauw is en alles fris groen is Nederland toch op z’n mooist, genieten en handjes dichtknijpen (maar niet te hard met m’n gebroken sleutelbeen). Traditiegetrouw gingen we voor het paasontbijt op zondag naar het Noorden, door de polder waar blijkbaar vele malen meer tulpenbollen staan dan we vorig weekend in de bollenstreek hebben gezien. Met 120 km/uur is fotograferen wel een stuk lastiger. Onderweg stoppen we eigenlijk als het even kan bij de Haje in de polder, om een mooi bloemetje te scoren en een mooi plaspauzemoment. Iets meer tijd genomen, omdat de kinderen met dit mooie weer toch echt het overtrek-bootje wilden proberen.
In Friesland aangekomen heb ik eerst samen met Magon de paaseieren in de achtertuin verstopt zodat de “kinderen” na het ontbijt een ouderwetse eierjacht konden houden. Maar eerst hadden we allemaal flink wat trek opgebouwd en was de rijkelijk gedekte tafel stop nummer 1. Met z’n tienen om de tafel is altijd even passen en meten of lekker knus, het is maar hoe je het ziet. Versgebakken broodjes, warme eitjes, paasbrood en natuurlijk echt Fries suikerbrood; wederom kon ik fysiek niet genoeg eten voor alles wat ik wilde eten, ouderwets smullen. Na het eten vijf mandjes bij elkaar gesprokkeld zodat alles kids de eieren ergens in konden doen. En dan blijkt dat zelfs in de leeftijdscategorie 15-22 er heerlijk gerend en gegild kan worden om de meeste eieren te vinden. Succes gegarandeerd, alleen tip voor de volgende keer: eieren niet te lang van te voren verstoppen als het mooi weer is, er waren een aantal eieren bij die alleen nog maar bij elkaar gehouden werden door het papiertje dat eromheen zat… Om de buit te vieren werd er buiten ook nog even een kaart-tafel gemaakt om lekker ouderwets een potje te kaarten, ultiem relaxed samenzijn. En op de rit terug nogmaals genieten van de tulpenvelden.
Gezondheidsupdate: het gaat steeds een stukje beter, ik doe met lopen nog wel m’n mitella om, dat is rustiger en geeft ook goed een signaal aan de buitenwereld. Ik probeer iedere dag even te wandelen om aan m’n 10 duizend stappen te komen en ook daar kom ik steeds een beetje minder moe van terug. Nog steeds onhandig als je niet kunt doen met twee handen, broeksknopen zijn ondingen, maar ik heb wel ontdekt dat ik met links toch ook een boodschappenlijstje op het bord kan schrijven.