Kijk, net als je een blog wilt gaan schrijven over de lente en jullie eerste buiten fietstocht gaat maken, maak je nog eens wat mee. De hele winter had ik op zaterdagochtend met de triatlon club eerst eens een zwemtraining en daarna een spin les. Vanaf April is er alleen nog maar zwemtraining en kan je weer naar buiten om te fietsen. Deze zaterdag zou het mooi weer zijn, dus het voorstel mijn eerste rondje van zo’n 40 km leek me een goed begin. Er zitten heel wat langere tochten in de jaarplanning maar je moet toch ergens beginnen. Met z’n achten vertrokken we na het zwemmen en de koffie via Nootdorp en Zoetermeer naar Zevenhuizen en Ommoord, mooi nog een stukje langs de Rotte en via Berkel weer terug naar Pijnacker. Voor mij was het stevig aanpoten om de groep bij te houden, als je niet gewend bent om aan te haken en in iemand z’n wiel te rijden, dan heb je niet het voordeel van de slipstream maar wel de noodzaak om de snelheid bij te houden. Met snelheden boven de 30 km/h een hele uitdaging… maar het lukte. Als een paard dat de stal ruikt ging ik bij de metro zelfs even voorop. En zelfs al ken ik dat stukje als mijn broekzak, onderschatte ik nog de bocht, vroeg daar een beetje vochtig wegdek en toe en je hebt een valpartij. Niet zachtjes ook, alles deed zeer en enorme bult op mijn hoofd en de groep vond dat ik maar even moest blijven liggen want nek en schouders deden zeer en daar kun je nooit voorzichtig genoeg mee  zijn. Ze belden 112 en Bart die er allebei ongeveer gelijk waren. Alleen de ambulance met sirenes. Een van de buurtbewoners had al een dekentje gebracht want het was nog flink koud. Of het klappertanden van de adrenaline of de kou kwam was niet helemaal te zeggen. Ik was goed bij kennis maar had wel veel pijn, dus de ambulance nam me even mee om alles te checken. Een hele ervaring om op de brancard getild te worden en daarna waren we al snel in het ziekenhuis van Delft. Aangezien mijn lange broek helemaal tot boven vastzat, mochten ze hem van mij wel open knippen, ik wilde toch al een nieuwe. Alles werd even nagelopen maar alleen mijn hoofd in mijn schouder deden echt pijn. Röntgenfoto liet zelfs voor het ongetrainde oog een mooie breuk zien. Bart was er ook al en kon mooi meekijken. Voor mijn hoofd wilden ze een cat scan maken, dus mocht ik weer over op een andere brancard in het apparaat, ook voor het eerst in mijn leven. Voor een gebroken sleutelbeen schrijven ze alleen een mitella en paracetamol voor, die moet je dan een paar weken dragen en dan moet het bot vanzelf weer geheeld zijn. Voor de niet zachtzinnige aanvaring met het asfalt nog een tetanus prik in mijn been en toen mocht ik weer naar huis. Thuis mijn bezorgde fietsgenootjes natuurlijk meteen gerustgesteld, want voor hen was het ook schrikken. De eerste nacht zijn we doorgekomen, al kan ik me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo slecht geslapen heb. Nu vier weken lang mijn ziel in zaligheid gaan bezitten, want voor degene die mij kennen niet sporten is bijna onvoorstelbaar!

PS mijn sport horloge liep gewoon door, dus toen ik op Strava allemaal complimenten kreeg over mijn 4 uur durende fietstocht, heb ik daar toch ook maar even de foto’s gepost.

PS 2 met alleen mijn linkerhand kan ik helemaal niks, Lang leve Bart die nu alle klusjes overneemt en zelfs een dicteer programma op mijn laptop gezet heeft zodat ik deze blog kan schrijven.