marathon verslag

Ik geloof niet dat er veel mensen zo enthousiast zijn over de marathon die een ander loopt, dan ik. Eerste zondag van November is traditiegetrouw de marathon van New York, dit jaar voor het eerst zonder het Hollandse tintje van ING marathon, maar met gelukkig een hoop Nederlanders om dat weer goed te maken. BN’er (Belangrijkste Nederlander) voor mij was natuurlijk Alwin, die voor de tweede keer dit jaar in New York ging lopen. Op vrijdag tijdens het diner bij ons thuis (toepasselijk met pasta) uitgebreid de route bekeken en afgesproken waar ik dan ging staan.

DSC_1500De klok ging van zaterdag op zondag ook bij ons een uurtje terug, bovendien begon de marathon pas om 9.50, dus ik had voldoende tijd om rustig uit te slapen. Maar goed, je wilt niet te laat komen, dus om kwart voor acht zat ik in de auto. Parkeren vlak bij Alwin’s hotel zodat ik hem eventueel nog DSC_1499kon ondersteunen bij het teruglopen naar het hotel. Met de metro naar Brooklyn om daar bij mijl 7 te wachten tot Alwin voorbij kwam snellen. Met een superweertje en een DSC_1505hoop mensen om je heen gaat de tijd snel voorbij. Eerst komen de rolstoel-renners voorbij, daarna de elite vrouwen onder DSC_1518politiebegeleiding en om twintig over tien de elite heren. Die laatsten startten om dezelfde tijd als de eerste lichting “gewone” lopers, waar Alwin ook bij zat. Dus toen begon het spannend te worden. De mobiele app van de marathon dit jaar hadden ze echt verbeterd, net als vorig jaar kon je 10 lopers instellen IMG_0366om te volgen, maar nog leuker was dat je dit jaar je lopers dan kon volgen op de kaart en nog redelijk accuraat ook. Dus je kon prima bijhouden waar ze waren. Bij de 3 mijl lag Alwin goed op schema, dus kon ik uitrekenen hoe lang het nog zou duren tot hij bij mij zou zijn. Maar dan het probleem DSC_1541van het beginstuk: nog heel veel lopers met allemaal hetzelfde tempo, dus ik maar kijken naar een oranje shirtje, maar ja, dat was natuurlijk niet een heel unieke kleur, van elke kleur liepen er wel tig renners. Gelukkig wist Alwin dat IMG_0369ik bij mijl 7 zou staan, maar het was wel een beetje bizar dat hij mijn naam moest roepen en dat ik hem toen nog net op de foto kon zetten. Super! De drie Duitse dames die naast me DSC_1548stonden had ik al geinstrueerd dat als ik ging gillen dat ze dan ook mee moesten roepen “go Alwin!” en dat deden ze dan ook. Alwin was de snelste van de lopers die ik volgde, dus helaas heb ik niet veel andere renners zien lopen, want ik moest na punt 1 weer snel door naar punt 2.

IMG_0371Snel terug naar het metrostation om daar op de gele lijn te stappen. Tjonge, da’s dan even verdwalen als je alleen aan de verkeerde kant van het perron naar beneden kunt, het leek wel een tekenfilm, wel drie keer hetzelfde rondje gelopen in het station voor ik door had waar ik een extra trapje omlaag moest voor de juiste kant van het perron. En ondertussen hoor je boven de grond het gegil van toeschouwers boven alles uit, echt supersfeer. De locale R zou me rechtstreeks naar Lexington en 59 brengen, zo dicht mogelijk bij mijl 16 waar we het volgende punt hadden afgesproken. Maar waar ik geen rekening mee gehouden had: tussen IMG_0372Brooklyn en dat punt zitten in de lokale lijn wel 23 stops! Daar doe je dus al gauw drie kwartier over. Dat zou erom gaan spannen. Op de app kon ik zien dat Alwin iets sneller liep dan zijn schema, oeioeioei. En ja hoor, dan gaat de metro ook nog even stil staan. Deja-vu van de halve marathon. Ik sprintte uit de metro, raakte dit keer geen obstakels en renden naar mijl 16 bij 60e straat en 1st avenue…om daar op mijn app te zien dat Alwin al bij 64th street was. Balen!!! En Alwin onder het rennen natuurlijk maar denken dat hij mij niet gezien had met al die mensen die langs de kant stonden.

DSC_1549Er zat niets anders op dan naar het volgende punt te lopen: bij mijl 25 in central park. Dat viel me nog alleszins mee, geen rijen dik en ik kon ook nog op een hekje zitten. Dan zie je dat op het einde de hoeveelheid renners al aardig uitgedund is, dus ik had goede hoop dat ik Alwin eerder zou zien dan hij DSC_1560mij. Maar eerst had ik nog rustig de tijd om de “time-IMG_0378runners te bekijken”, moet je je voorstellen dat je hele marathon strak in een tempo moet lopen met je bordje van richttijd bij je! Er liep ook een meneer die een soort rolstoel voortduwde, dat zie je wel vaker, dat ze familie mee op sleeptouw nemen, ook al zo iets knaps. Maar natuurlijk ging het mij om Alwin en die zag ik al van verre aankomen, duidelijk vermoeid (ja, duh!) en met een langzamer tempo.

Dat maakte dan weer dat mijn plannetje vast ging lukken, want toen ik hem op de foto had gezet, pakte ik snel de camera in en sprintte ik dwars door het park naar de andere kant om daar vlak voor de finish me tussen de mensen in te wringen om hem daar nog een keer op de foto te zetten. Bij 26 mijl met nog 0.2 te gaan was de concentratie zo groot dat hij me niet meer hoorde. Maar hij had het gehaald, 3 minuten langzamer dan waar hij op gemikt had, maar nog steeds met een supersnelle tijd, petje meer dan af!

Daarna aan mij de taak om naar de andere kant te komen omdat de reunion site bij 65th en 8th IMG_0382avenue was. Maar aangezien alles afgezet was, moest ik eerst weer helemaal teruglopen naar 5th avenue en dan om alles heen weer omhoog aan de andere kant. Hoe lang het zou duren, dat wist ik natuurlijk niet, het kon best lang duren, had Alwin al gezegd. Maar toen hij twee uur na het over de finish komen nog steeds niet bij de letter “V” was, begon ik met DSC_1611toch zorgen te maken dat ik hem gemist had. Z’n telefoon had hij in het hotel gelaten, dus bellen had geen zin en mijn telefoon was inmiddels ook dood. Maar ja, dan maar hopen dat hij bij z’n hotel was. Met de metro naar 23rd street, nam ik toch dit keer de expres die niet op 23 stopte maar me afzette op 14th, ik kan je wel zeggen, heb flink wat kilometers gelopen, geen marathon maar m’n voeten voelde ik wel. IMG_0383Bij het hotel was hij ook niet, en een kopje Starbucks later nog steeds niet, dus toen heb ik maar een briefje geschreven en ben weg gegaan. Op vrijdag had hij al verhalen verteld van elkaar mislopen na marathons omdat je kramp kunt krijgen en dan dus langer onderweg bent en dat bleek dus ook het geval. Toen ik thuis was en nog een keer z’n hotel belde, was hij net op z’n kamer, weer krampvrij en met wat lekker zoute, Amerikaanse soep in z’n maag. Jammer dat we elkaar misgelopen waren, maar wat een dag om hem zo te volgen en al die renners te zien langskomen. Toen ik naar bed ging, kwam de laatste loper nog binnen, een vrouw die de hele marathon met een rollator had uitgelopen, ook weer zo’n prestatie, ik doe het ze niet na.

Volgend jaar wanneer Alwin weer meedoet aan de marathon gaan we beter een plan B afspreken, ik zeg wanneer en niet als, want dat er een volgende komt, dat is wel zeker. De medaille heeft Alwin de volgende dag nog even mooi laten graveren met z’n tijd, echt een supermooie medaille (en nog een zware ook).

3 thoughts on “marathon verslag

  1. Alwin

    Goede vraag! Heb het heel snel koud :-). Bij een temperatuur van 15 graden of lager, vernauwen de bloedvaten in m’n vingers zodanig, dat ik spierwitte vingers en handen (ook tenen) krijg, dus bijna zonder bloedtoevoer. En bij inspanning verergert dat enorm. Fenomeen van Raynaud heet het :-).
    Vandaar de handschoenen, had tot vlak voor de start 2 paar aan, 2 paar sokken aan, en een muts op tot 6 mijl, puur om het goed warm te hebben, want dat is waar je voor moet zorgen. Tot vlak voor de start zag ik eruit alsof ik een expeditie naar de Noordpool ging ondernemen, 2 trainingsbroeken en 4 lagen shirts, dat viel wel enorm op in vergelijking met andere lopers (het was 12 graden), maar die kleding is goed besteed aan het goede doel van de NYC Marathon :-). De handschoenen ‘durfde’ ik echter niet uit te doen 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.