Amerikaans vermaak met 6 kaaskoppen

Mijn ouders zijn niet alleen wereldreizigers, maar ook kampioen kort-maar-krachtig-bezoek, dus als ze dan aanbieden van “we dachten gezellig even langs te komen”, dan zeggen wij natuurlijk geen nee. Jet lag heen en jet lag terug in 4 dagen tijd, moet kunnen als je de 65 gepasseerd bent (sorry mam, als je de mythe van 48 nog langer in stand had willen houden). Voor ons gewoon gezellig. Heel dapper op donderdag met openbaar vervoer vanaf JFK naar Tenafly¬†gereisd, waar wij ze van het busstation konden ophalen na onze normale werk- en schooldag. Lootjes trekken wie er niet mee mocht met ophalen, want er zijn maar vijf zitplekken als er koffers zijn. Stijn bleef het huis bewaken en de deur open houden toen we weer terug waren.

IMG_0517Op vrijdag hadden we natuurlijk nog gewoon school en werk, maar ik wist me wel al vroeg vrij te maken van allerlei meetings en kon dus gezellig even met ze koffie drinken en naar de Barnes & Noble. Op z’n echt Amerikaans werd er op vrijdag niet gekookt, maar namen we ze mee uit voor hamburgers bij ons plaatselijk stamcafe. Op zaterdag waren er natuurlijk eerst FullSizeRender (6)de nodige klusjes en boodschapjes die uit de weg geruimd moesten worden, maar ‘s middags hadden we tijd voor nog een Amerikaans activiteit: volksvermaak nummer 1 – bowlen! Na een potje zonder “vangrails” toch ervoor gekozen om met vangrail te bowlen, dan kon iedereen ook leuk scoren en niet alleen Bart. Zowaar voor het eerst in m’n bowling carriere boven de 100 punten gebowld (en dat kan dan echt niet meer alleen maar door de beugels komen, hoor).

IMG_0522Op zondag de mooiste dag van november qua zonnetje, dus m’n vader en ik hebben onze wandelen-met-thanksgiving gewoon twee weken naar voren getrokken. In de krant had ik een route gelezen die erg de moeite waard leek: storm king mountain, een rondje van twee uur met geweldig uitzicht over de Hudson. Matig uitdagend stond erbij, nou, voor de ongetrainde bos-berg-wandelaar was het meer redelijke uitdagend. Om niet te verdwalen had ik op m’n phone een leuke kaarten-app gedownload, konden we mooi volgen waar we waren. Met alle herfstbladeren op de grond soms erg lastig inschatten waar je je voeten wel en niet neer kon zetten. Ik ben dan ook in een lelijk gat gestapt, maar verder tijdens het wandelen niet veel last van gehad, tot ik bij thuiskomst m’n schoenen uitdeed en m’n hele enkel blauw was. Ach, gaat wel weer over. En het was heerlijk wandelen met een zonnetje, blauwe lucht, tussen de bomen en soms klimmend over wat rotspartijen. En natuurlijk een adembenemend uitzicht op het eind!

FullSizeRender (7)Het weekend afgesloten met etentje bij Hanami, de plaatselijke Japanner, sommige tradities moet je gewoon in stand houden tot er niets meer op het menu staat om uit te proberen, maar het curry-vis-potje dat ik samen met m’n vader deelde was zeer de moeite waard (yeah, nog een visliefhebber in de familie is toch wel fijn). Op maandag was het al weer voorbij. Snel ontbijtje met vader-moeder-dochter nadat de rest naar school/werk was en daarna voor Rene en Joek met OV weer terug naar JFK en voor mij de rest van de werkdag voor de boeg.

Leave a Reply

Your email address will not be published.