Nee, niet op de klippen, die discussie hadden wij ook, maar kliffen zijn grote rotsen die ‘boven’ het water staan en klippen zijn die lelijke joekels die ‘in’ het water staan, waar je lelijk op stuk kunt lopen. Op de kliffen lopen was alleen maar mooi – niet te dicht bij de rand komen uiteraard.
De reisgids deelt de Algarve in vier delen in, het meest westelijke deel stond op dag 2 op het programma, verder west kan niet, want Cabo de São Vicente is het meest linksonderpunt van Portugal. Om het zo te timen dat we daar met zonsondergang zouden zijn was best een kunst. Maar stop 1 van de dag werd Ponta da Piedade – erosie heeft hier van de kustlijn 1 groot kunstwerk gemaakt, gele en roestbruine kliffen met uitstekende rotsen en bogen. Mooiste vanaf het water, maar ook als je eroverheen loopt bijna niet te evenaren schoonheid.
Even ten Noorden ligt het stadje Lagos, niet te verwarren met z’n naamgenoot enkele duizenden kilometers naar het zuiden in Nigeria. Alweer zo’n sfeervol stadje met allemaal kleine kruipdoor-sluipdoor straatjes vol caféetjes en winkeltjes. Ook hier weer een oud fort en oude 16e eeuwse muren.
Op het centrale dorpsplein staat een beeld van koning Sebastiaan die schijnbaar eind 16e eeuw een poging waagde om de Moren in Noord-Afrika te bekeren, met zo’n 18 duizend soldaten wegvoer en naar verluid slechts terugkwam met 100 man. Oef. Om de sfeer niet nog grilliger te maken, de andere grote trekpleister van de stad was dicht op zondag: het douanekantoor was vroeger een markt, met de twijfelachtige eer om in 1444 de allereerste slavenmarkt te houden van Europa. 300 jaar later was Portugal wel het eerste land in Europa dat de slavernij weer afschafte rond 1750.
Niet alleen hebben we heerlijk geluncht op een terrasje buiten met live muziek van een celliste, daarna ook nog genoten van een gitarist met een superzwoel stemgeluid die muziek speelde waar je niet bij stil kon staan. Een aantal toeristen filmden niet alleen de muzikant, maar ook wij werden op video vastgelegd. Van de aardige Ierse Alan het filmpje gekregen en ook een uitnodiging om eens langs te komen in zijn Ierse AirBnB. Volgende vakantie?
Na Lagos reden we door naar Sagres, een ander stadje langs de kust met een oud fort. Naar verluid vestigde prins Hendrik de Zeevaarder daar in 1443 een zeevaartschool. Het gebouw is nu vooral museum en de omgeving eromheen biedt veel informatie en uitzicht op de natuur en vogels die daar voorkomen. De golven die tegen de rotsen slaan zijn hypnotiserend, we kunnen er wel uren naar kijken.
Onderweg naar Cabo de São Vicente nog gestopt voor wat drinken en wat te eten en om de tijd te vullen nog een extra stop gemaakt bij Praia do Telheiro, een ruig strand met supermooie rode rotsen, dan voel je je echt aan het eind van de wereld met niemand om je heen.
Ons op tijd genesteld op de kliffen bij de vuurtoren om van de zonsondergang te genieten. De vuurtoren doet het helaas niet meer, schijnbaar was deze vroeger van wel 100km ver te zien. De zonsondergang was de moeite van het wachten en verkleumen in de wind meer dan waard en ik heb ook mijn gebruikelijke time-lapse video weer kunnen maken. Wat een topdag!