Ook op vakantie regent het wel eens, da’s niet erg, dan pas je gewoon je activiteiten wat aan. En zeker in dit bosrijke gebied is regen alleen maar goed. We willen geen herhaling van Jasper! Overal staan de waarschuwingen over brandgevaar en open vuur is verboden, de meeste mensen houden zich er goed aan, want we zien eigenlijk geen mensen roken (of misschien zijn de Canadezen wel gewoon gezonder). Nu regent het niet zo hard dat het echt zoden aan de dijk zet, alles wordt wel nat, maar het is nu ook weer geen waterplasfestijn. Het niveau brandgevaar in het dorp gaat wel van ‘extreme’ naar ‘high’, da’s in ieder geval iets.
We maken er gewoon een rustige ochtend van, ik maak een lekker ontbijt met eieren, spek en bagels en tussen de buien door doen we wat boodschapjes met paraplu die we kunnen lenen bij de receptie, en boeken we onze activiteit voor woensdag in het dorp (cliffhanger). Bart hangt de halve ochtend met Avis aan de telefoon, want op de credit card verscheen opeens een ‘no show fee’, wat toch wel raar is als je gewoon een auto hier in de garage van het hotel hebt staan. Na wat speurwerk komen we erachter dat de auto die wij mee hebben op naam staan van een van den H…, blijkbaar zijn alle namen met van der/van den hetzelfde en heeft de meneer achter de balie een fout gemaakt. Nu vragen wij ons af of deze meneer van den H… in onze auto rijdt en hetzelfde probleem heeft. Het is blijkbaar niet makkelijk te herstelen, want alle locale Avis kantoren zijn losse entiteiten en dit probleem moet je oplossen via Avis hoofdkantoor, maar goed, het probleem is aangekaart en ze zeggen 5 werkdagen nodig te hebben om het op te lossen. We gaan het zien, gelukkig gaan we pas op 14 augustus terug.
We hebben geen van allen echt zin in een museum en na een vroege lunch besluiten we dat als we de wandelingen kort houden, dat het risico op nat worden een stuk kleiner is. Binnen een half uur rijden heb ik twee watervallen gevonden die max 10 minuten wandelen vanaf de parkeerplaats zijn, de eerste is Alexander Falls in de Callaghan Valley. Door de Olympische spelen loopt er nu een mooie weg naartoe, als je even verder door zou rijden, dan heb je daar het biathlon theater en de skischans. Voor die tijd moest je vanaf de snelweg de 10 km naar de waterval hiken, boffen wij even. Een spectaculair stukje natuurgeweld: 43 meter hoog en op z’n breedste punt 12 meter breed. We zijn op 1 auto na de enige die ervan staan te genieten, da’s dan een voordeel en daar trotseren we graag wat miezer voor.
De tweede waterval is maar een paar kilometer verder: Brandywine Falls, qua hoogte nog spectaculairder met z’n 70 meter vrije val. Mooi ingesloten door de rotswanden. In het park mag je alleen op de paden lopen en je mag ook niet naar beneden hiken om de waterval van onderen te bekijken, te veel erosie en gevaar voor vallende gesteente; maar we volgen wel twee mooie kleine paadjes. Het eerste naar het uitzichtpunt over Daisy Lake en daarna nog een tweede, met iets meer uitdagend klauterwerk, naar het zwemmeertje. Het weer is er ook niet naar, maar wel een goede reminder dat ik op dit soort wandelingen eigenlijk gewoon standaard m’n zwemspullen mee moet nemen.
Terug in het dorp gaan Eniek en ik op zoek naar bear spray, hier in Whistler valt het nog wel mee, omdat er a. geen grizzly beren zijn en b. omdat de beren zo gewend zijn aan veel mensen, maar als we verder gaan reizen dan moet je de beren toch echt wel serieuzer nemen en dan voelt het wel fijn als je op je wandelingen zo’n enorme bus peperspray 2.0 mee hebt. Het feit dat Christian tijdens de bear tour zo’n bus in zijn coffee cup holder had staan, zegt toch wel dat het verstandig is. Hopelijk hoeven we hem niet te gebruiken.
Na het avondeten gaan Stijn en ik naar Merlin’s bar om een heuse Marvel pub quiz mee te doen. Al sinds hij een jaar of zes is zijn wij samen naar alle Marvel films geweest, dus toen we de flyer zagen, hadden we daar natuurlijk wel oren naar. Eniek en Bart zijn iets gematigder in hun Marvel liefde en een drukke pub is meer iets voor extraverten, dus die blijven thuis. En zo zitten moeder en zoon dus tussen de groepen jongeren in de bar aan de cocktail. De beste team naam kreeg 5 extra punten, maar onze America’s Ass legde het daarin af tegen bijvoorbeeld namen als We are Groot en Iron Man’s Rusty Balls. Qua punten stonden wij echter vanaf ronde 1 aan kop. Op het laatst werd het nog wel spannend, want de laatste ronde was plaatjes en dus geen feitjes of geluidsfragmenten, maar uiteindelijk wonnen we alsnog met 1 punt voorsprong. Wat een superleuke avond!
