In het land van de beren wilden we natuurlijk ook beren zien, maar dan wel veilig. Dus het leek ons een goed idee om eerst eens op een guided bear tour te gaan. Dan kan zo’n gids je uitleggen waar je op moet letten en zo. Om kwart over zeven verzamelden we ons bij het houten huisje onderaan de Blackcomb gondola en samen met twee mannen uit Florida gingen we met gids Christian op zoek naar beren. Niet te voet, want dan is je actieradius natuurlijk veel te klein, maar in een grote 4×4 waar we met z’n allen inpasten. Die 4×4 had je ook echt nodig, want we bleven natuurlijk niet op de gewone weg, maar gingen op de skiroads/skipistes.
Zwarte beren eten met name plantaardig voedsel, als ze de kans krijgen op wat dierlijke eiwitten, dan eten ze die wel, maar ze zin vooral een beetje lui volgens onze gids. Ze zijn wel dol op bessen en die groeien met name aan de rand van de bergweiden. Met z’n allen hobbelden we langs alle bergeweiden op Blackcomb Mountain, speurend naar zwarte, harige vormen. Geweldige vergezichten en groene weiden met bloemen, maar geen beer te zien. De gidsen houden elkaar op de hoogte waar ze de beren vaak zien, dus we gingen ook de Whistler berg op om daar de plekjes af te speuren. Die berg kennen we eigenlijk het beste qua skipistes, dus het was super grappig om nu te rijden waar je normaal skiet.
Helaas ook aan Whistler kan geen geluk met beren. Wel gingen we met z’n allen de auto uit om te kijken naar een berenhol waar beren ‘s winters overnachten. Black bears slapen blijkbaar in holle yellow cedar bomen, dat van die grotten is iets romantisch uit films, aldus de gids. De haren van de vorige bewoner zaten nog aan de boomrand vast, maar (helaas) ‘s zomers geen kans om er een beer te zien, dan slapen ze gewoon buiten. Redelijk klein holletje als je bedenkt dat er aan het begin van de winter een vrouwtjes beer inkruipt en dat die er dan in de lente uitkomt met haar 2 of 3 jonge beertjes. Beren worden alleen maar zwanger als ze genoeg vet hebben opgebouwd, want zonder vet overleef je de winter sowieso al niet, laat staan als je een aantal hongerige kinderen te eten moet geven. De gids vertelde ook dat de beertjes vrij lang nog bij hun moeder drinken, dus vandaar dat ze veel meer tijd hebben om te spelen, want voeding hoeven ze zelf niet echt te zoeken, dan dwalen ze soms wat verder af en dan krijg je dus de beruchte “ongelukken” dat wandelaars per ongeluk tussen moeder en kind in komen te staan. Maar verder heb je van zwarte beren niet veel te vrezen, volgens Christian dan. (De grizzly is een ander verhaal, maar die zitten veel hoger en verderop.)
Aan het eind van onze drie uurs tocht nog steeds geen beer gezien, tja, dat kan gebeuren, staat ook in de kleine lettertjes van de tocht als je hem boekt, dat er geen garanties gegeven kunnen worden. Christian stelt voor om toch nog 1 keer op Blackcomb te gaan kijken, als we het niet erg vinden dat de tour iets langer duurt. Wij geven ook niet zo maar op, dus maken nog een tweede rondje Blackcomb met z’n allen. Ach, helaas laat de natuur zich niet sturen. De mannen uit Florida stellen ons gerust dat wij bij Banff vanuit de gondel zat beren zullen gaan zien. En daar moeten we het voor nu dus maar even mee doen.
We lunchen in ons appartement en zijn dan weer voldoende opgebeurd voor deel 2 van de dag: een pittige bergwandeling langs mooie bloemen bovenop Blackcomb Mountain. Als je van wandelen houdt, kun je hier je hart echt ophalen, de paden zijn allemaal mooi aangegeven en er is keus zat. Voorlopig houden wij het maar even op de blauwe routes, want de zwarte staat bij vermeld dat het a. erg steil is en b. vaak ook met losse stenen en dat bergklimervaring een pré is. Blauw is medium, met steile stukken en soms een klein beetje klauteren, maar uitdagend genoeg voor een eerste wandeling.
De vergezichten en de bloemen die we onderweg zien, zijn adembenemend. Het weer werkt ook goed mee, het is licht bewolkt en af en toe zonnig, maar niet al te heet, prima wandelweer dus. Onderweg kunnen we even afkoelen op een paar verdwaalde sneeuwveldjes. Bart en Eniek houden een mini-sneeuwballengevecht, maar te lang stilstaan in de sneeuw krijg je het toch koud van. We komen langs de 7th Heaven lift, berucht om z’n lange rijen in de winter, maar nu draait hij natuurlijk niet. Alleen een paar wandelaars en een verdwaalde marmot, wat een rust!
Weer terug in het appartement wassen we het stof van ons af met een snelle douche en doen we het de rest van de middag rustig aan. Een eenvoudige pastamaaltijd is het niveau cuisine dat ik nog aankan in de vakantie, we zijn allemaal best moe, al weet ik niet of dat komt door het wandelen of omdat we allemaal nog steeds rond een uur of 4 ‘s ochtends al wakker zijn…