We hebben nu al een aantal dagen van die wolkenfronten die over het water onheilspellend op ons af komen, ze komen altijd gepaard met een hoop wind en een hoop hemelwater. Soms ziet het er gewoon eng uit, die kronkelende donkergrijze tot zelfs zwarte wolken die over je heen trekken. Vandaag schoot me een goede naam te binnen: Armageddon wolken, niets cumulus ultra, nee, de bokkige ruiters ontbreken, maar voor de rest…

De dagen zijn niet alleen maar grijs met regen, hoor: vanochtend begonnen we met een stralend blauwe lucht en zowaar ook nog wind. Stijn ontwikkelt zich ook al tot een echte zeiler en heeft het grootzeil eerst gehesen (tot de helft, daarna mocht papa het overnemen) en daarna de hele fok zelf uitgetrokken. We moesten wel even kruisen om het hoekje bij Lemmer om te kunnen, maar richting Lelystad was het verder een redelijk makkelijke koers, halve wind (Bart comment wel als ik dit fout heb). Je haalt dan al gauw de 6-7 knopen. En daar kan geen motortje tegenop! Wel zorgen dat je de roeiers ontwijkt, de voorrangsregels worden aan boord goed geoefend, want in principe wijkt spier voor zeil, behalve als ze in de vaargeul varen, die gaat altijd voor. De kinderen hebben op de zeilschool er een liedje over geleerd, maar voor mij nog steeds moeilijk om mee te zingen.

Helaas konden de zonnebrillen al snel weer worden opgeborgen, de regenjassen ervoor in de plaats gepakt. Ze moeten toch echt de ruitenwisser op de tent zetten, door het raam zie je weinig, er bovenuit kijken is de enige optie. En ik ben natuurlijk mooi-weer schipper, als het zo regent mag Bart achter het roer…

Met de laatste bui verdween echter ook de wind. Toen de snelheid van de boot terug dreigde te lopen tot minder dan 1 knoop, ging toch het motortje maar aan. De Garmin gaf mooi de verwachte aankomsttijd in Lelystad aan, we hadden rond half vier afgesproken en ja, dan kan 5 uur natuurlijk echt niet. Met het motortje konden we een mooi tempo aanhouden. Er is dan weinig te doen, dus Stijn en ik gingen voorop zitten, lekker genieten van het uitzicht, de wolken en de vogels om ons heen. Om even na drieen waren we bij de eerste sluis, toen stak de wind natuurlijk weer op, lekker timing! Maar we hadden wel weer mazzel dat we meteen naar binnen konden varen in de open sluis. Stijn hielp alweer goed mee en bemande de achterste tros, losgooien is nog even wennen, maar voor een eerste keer ging het heel erg goed.

Uit de sluis zagen we meteen al het Batavia schip liggen, alleen nog maar het hoekje om motoren naar de Batavia-haven. Een redelijk nieuwe passanten haven, waar we nog niet eerder geweest waren. Het waaide nog steeds fors en we liggen het liefs aan hogerwal, het aanvaren ging heel soepel, maar het afspringen iets minder (de steiger was wel erg laag en als je ‘m dan niet meteen om een bolder hebt, dan heb je op een gegeven moment een lang touw in je hand met de boot een heel eind uit de kant. Gelukkig ben ik getrouwd met een goed zeeman, met beleid trok Bart de boot weer naar de kant. Phew, was ik toch even bang dat de boot met twee kinderen erop weggeblazen zou worden. Maar even een spring erbij (een derde landvast midden op de boot ter aanvulling van voor- en achter-landvast) en het ligt een stuk comfortabeler.

Mooi op tijd, want om vier uur kwamen Joek, Rene en Niels al aangereden, zij zagen ons voor we hen zagen in de auto. Aan boord eerst een kopje koffie/thee en daarna met ‘n allen even de omgeving verkennen. Elke zondag is er een klein marktje met allerlei etenskraampjes en knutsel-kramen. De lang-gezochte EZ-Looper op de kop kunnen tikken bij een loom-kraam. Gedroogd fruit ingeslagen, tjonge, wat een heerlijkheid, zelfs gedroogd starfruit had hij. Eniek het rare concept uitgelegd dat drop en snoep minder dan een euro per 100 gram kost, maar gezond gedroogd fruit minmaal het dubbele, haha, rare wereld. Ook nog even Batavia-stad in gewandeld, niet echt rust en tijd om uitgebreid te winkelen, maar leuk om even doorheen te lopen en een paar winkeltjes in en uit te gaan. Daarna het klapstuk op de avond: met z’n zevenen gezellig uit eten bij een restaurantje in de haven. Voor ons allemaal echt Hollandse gerechten: Bart sateh, Eniek kipsateh, Stijn poffertjes en voor mij een heerlijk mosselpannetje met dikke Hollandse frieten. Ging veel te snel zo’n gezellig avondje, laatste knuffel en lang nazwaaien. De avond mooi afgesloten met een heerlijke wandeling langs het water, genietend van de zonsondergang (die we meestal niet kunnen zien ivm de bewolking…). We genieten maar van elk beetje zonneschijn dat ons gegund is deze vakantie!

Ja, dat feitje kregen we deze week ook nog eens om onze oren, alsof we dat nog niet gemerkt hadden! 21 augustus is blijkbaar al het begin van de herfst, niet 21 september… Vrijdag was met recht de minst zomerse dag van de vakantie te noemen. Het regende zo hard, dat we gewoon beneden gingen zitten, behalve Bart dan, want er moest toch iemand de boel een beetje in de gaten houden. Beneden zitten kon gelukkig, want de koers van Enkhuizen naar Lemmer was bijzonder rustig: voor de wind. Nou ja, het begin was rustig, maar hoe meer we aan lagerwal kwamen, hoe meer de golven ons lieten rollen in het bootje. En als je voor de wind gaat, dan merk je toch al niet hoe hard de wind is, want we hadden we 30 knopen wind (da’s een mooie windkracht 7!). Teveel golven = misselijk beneden, dus dan maar liever bovenop. Eniek was al een tijdje boven, want die vond het zielig voor Bart en nu kon ze zelf ook nog even sturen. Mijn titel als eerste stuurman heb ik al doorgegeven aan Eniek, want die is een prima stuurvrouw. Voor deze vakantie nogmaals lang leve de regenbroeken en regenkleding en nog meer lang leve de kachel aan boord om alles droog te krijgen! En warm, want de absolute temperatuur is al niet warm, maar met natte handen en voeten is het bijna koud!

Lemmer is alweer zo’n oud stadje, karakteristiek is de sluis die je ziet als je vanaf het water aankomt, supermooi plaatje, regen of zonneschijn. Met de regenjassen ook even door het stadje gelopen, shoppen en chocola, DE remedie tegen de blues. Alleen wat nieuwe loom-bandjes gekocht en boodschappen gedaan. Met drie mensen die loomen gaat het hard met de voorraad. Lang leve de action, ook al zijn het neppers, 59cent per zakje. Tegen zonsondergang werd het toch nog droog, een lekkere avondwandeling langs het water gemaakt, goed voor mijn 10 duizend plus stappen per dag en levert weer een hoop mooie plaatjes op.

Zaterdag zou een mooiere dag worden, de familie Bouma zou aan boord komen, dus dat leek een goed idee. Stijn deed eerste boodschappen, helemaal verguld dat hij met vijf euro een heel brood, ham EN ook nog leverkaas voor op brood kon kopen, “mam, de Jumbo is zo goedkoop!” Haha, verpest door het Amerikaanse prijspeil zullen we maar zeggen, ook al kun je van de prijs van leverkaas natuurlijk nooit wat zeggen… De dag begon goed, met strak blauwe lucht. Maar gelukkig hadden de Bouma’s regenpakken mee, want bij het eerste kopje koffie, nog aan de wal begon het al te regenen. Buienradar zei slechts een buitje, en toen het om half elf weer droog werd, konden we gaan varen. Duurde even voor we echt wind hadden, maar daarna kwam de wind met grote porties. De lucht die erbij hoorde zag er redelijk onheilspellend uit, grote rollen zwarte wolken, blijkbaar een waarschuwingslucht voor alle watersporters volgens Piet Paulusma, voor de zekerheid maar een rifje erin gezet, heel handig zoveel sterke mannen aan boord om de lieren te bedienen. Bart hoefde echt alleen maar commando’s te geven, de rest werd wel gedaan door de 7 koppige bemanning. Urk gingen we net niet meer halen, dan zou het wel heel laat worden, en terug moesten we, de auto stond immers in Lemmer. Boterhammetje smeren voor de wind gaat prima, je bent alleen een stuk langer aan het smeren met acht hongerige monden dan met vier! Maar zelfs als we het uitschuifplateau niet meer gebruiken, dan kun je prima met acht op de boot zitten.

In Lemmer een lekker ijsje eten en nog wat boodschapjes doen, gezellig op de boot eten met een typische Hollandse mix aan zaterdagavond eten: kibbeling voor de ene helft en broodjes shoarma voor de andere helft. En tja, dan komt er toch echt een eind aan een leuke dag samenzijn en voorlopig ook weer even voor het samenzijn, in Juli en augustus hebben we ons hart weer kunnen ophalen en nu kunnen we er wel weer een jaartje tegen (we zullen wel moeten)…

De eerste week blijven we maar even op het IJsselmeer, dan gaan we tweede week wel het Markermeer op, hebben we besloten. Da’s deze week dus makkelijk voor de Friese kant om langs te komen, de Gelderse kant komt dan in week 2 meer aan z’n trekken en wie nog in de Hollanden woont, is ook van harte welkom, hoor, want volgende week komen Lelystad, Muiden, Volendam en/of Hoorn aan de beurt.

Derde zeiltocht vetrok vanuit Medemblik, een flink eind varen, 32 km, maar met ruime wind is dat echt een makkie, dat zeilen naar Makkum. Komen we ook “nieuw land” tegen, want voor de kust bij Medemblik ligt nu een vogelrust-gebied. We kunnen ons niet herinneren dat dat er ‘vroeger’ ook was. Maar het doet zijn naam in ieder geval eer aan, want er zitten een hoop vogels, dat levert ook weer mooie plaatjes op. Het weer was nog steeds typisch Hollands, maar wat een mooie luchten levert dat toch op. Vanaf het water kun je de buien echt mooi zien voorbij trekken. Tussen de buien ook nog genoeg zon om een beetje te verbranden. UIteraard alleen in het gezicht, want echt warm is het niet. Het is zelfs koud te noemen, we hoorden op de radio zelfs dat we de koudste 19 augustus in 90 jaar hadden gehad. Ach, warme trui erbij en komt allemaal weer goed. Lang leve de kachel aan boord!

In Makkum eerste stop natuurlijk de bakker: oranjekoek halen! Een paar jaar geleden deden we met de motorboot 11 Friese plaatsen aan en deden we een oranjekoek test, de lekkerste kwam uit Balk, gevolgd door Appelscha, maar deze beide plaatsten gaan we met dit jacht niet aandoen. De oranjekoek van Makkum mag er ook wezen, hoor! Beppe kwam nog even aan boord, een klein uurtje rijden is nog goed te doen, en voor ons erg gezellig. Met z’n allen een wandelingetje maken om te besluiten wat te eten, tja, dilemma, als iedereen wat anders wil, Eniek mocht dit keer kiezen: ku lu Yuk (of hoe je het dan ook maar schrijft), de rest van de Chinese rijsttafel werd ook wel gegeten, maar die balletjes hebben we nog niet gevonden in Amerika, hmmm. In de regen weer afscheid genomen van Beppe, heerlijk slapen na zo’n lange dag op het water.

De volgende ochtend was ik natuurlijk weer de eerste die op pad was, boodschappen doen is ook een leuk wandelingetje, verse broodjes bij de bakker en de rest van de boodschappen bij de Jumbo. Spierballen kweken met tassen sjouwen en zeilen heisen deze vakantie. Even voor tienen voeren we de haven van Makkum al weer uit. Een mooie windkracht vier, maar wel een beetje verkeerde richting, dat betekent kruisen. De kinderen zitten wisselend boven en beneden, het is natuurlijk ook leuk om via de raampjes te kijken of we al “onder water gaan”, dan moet je alleen wel heel erg schuin gaan, een goede hoge koers en windkracht vijf dus. De afsluitdijk vanaf het water bekijken en dan hup overstag, 90 graden de andere kant op richting Enkhuizen. 35 km kruisend is langer, zeker als de wind wat wisselvallig is, alles gezien van 1 t/m 5, dus een dagje met zes hele uren zeilen.

Enkhuizen is de thuishaven van ons schip, ook een voordeel, dan hebben we een mooi plekje waar we gratis kunnen liggen. Drukke haven, maar ja, wat wil je, een van de mooiste uitvalsbases aan het meer, je hebt toegang tot alles in IJssel- en Markermeer! Aan boord eten en daarna de dromedaris op de foto zetten voor m’n inmiddels dagelijkse facebook quiz “waar o waar zijn we vandaag”. Dus vooral niet verraden waar we morgen naar toe gaan.

Bart had ‘m in december al uitgezocht: Yvette, de nieuwste Bavaria 36 in de vloot van Windkracht 5. Nieuwe boot meeste gadgets, nieuwste zeilen, was het idee. En dat was ook zo. Bijna een beetje te veel gadgets, want de mooie nieuwe Garmin in de stuurkolom met auto-piloot op zowel koers als wind is geweldig, ook de boiler voor warm water als we aan walstroom liggen is heerlijk, maar de TV aan boord had niet echt gehoeven, zeilvakantie moet zonder TV, of zijn we nu ouderwets? Zo ouderwets zijn we ook niet, want iPads zijn wel toegestaan, zelfs tijdens het varen.

Eerste dag waren we nog maar met z’n tweetjes, de boot op halen in Enkhuizen, de kinderen waren nog in Friesland bij Bob en Magon, die de kinderen naar ons zouden brengen mits we de Friese kant zeilend nog konden bereiken op dezelfde dag. Weersvoorspelling was een dag eerder nog dreigend, storm met stoten tot windkracht 8. Maar gelukkig voor ons had Piet het een beetje overdreven, waaide wel flink, windkracht 6 met vlagen 7. Helaas had Piet het wat buien betreft wel bij het juiste eind, droog kwamen we dus niet over. Lang leve de investering in goede zeilkleding. Als je niet te veel beneden in de kajuit kwam, dan was het prima zeilweer. Beneden hoef je alleen te zijn om op de kaart te kijken en dingen vast te zetten die je bij het vertrek vergeten bent op te bergen (ahum!), maar als het water dan zo ruw is, word ik beneden dek altijd misselijk tot en met…

Met windkracht 6 ben je in no time aan de overkant, twee uurtjes zeilen en toen lagen we al in de kom bij het vrouwtje van Stavoren. Sms-je naar de Bouma’s waar we lagen en dan even dorp verkennen. Aaarg, leuk als je mensen uitnodigt voor het eten, maar als de supermarkt verhuisd is en de meeste snackbars zijn dicht omdat het maandag is en omdat het Noorden van Nederland alweer aan het werk en naar school is, dan is het toch even zweten. Maar gelukkig, de meest toeristische snackbar was nog open, met de lekkerste verse friet die we in lange tijd gegeten hebben, helemaal mooi. De kids had Bart al 2 1/2 week niet gezien, ik al een dikke week niet, dus dat was fijn om die weer bij ons te hebben. En natuurlijk gezellig om nog even met z’n achten samen te eten.

Dinsdag zag het weer er al niet beter uit, windrichting was zelfs een beetje verkeerd gedraaid, alhoewel, wat heet verkeerd, want een paar slagjes maken over het water is natuurlijk ook leuk, anders verleer je het overstag gaan nog, dat is ook niet de bedoeling. Eniek heeft met haar zeilervaring een hoop kennis al in huis en is een heuse aanwinst bij het varen. Stijn vind het rustiger om beneden te blijven met z’n iPad, mag ook van ons, voor iedereen moet het vakantie blijven. Supermooie luchten op weg naar Medemblik en lekker veel wind, 5 met af en toe wat 6. Na vier uur zeilen waren we al in Medemblik. Op ons lievelingsplekje vlak voor de brug aan de kade gaan liggen. Voordeel van zeilen in augustus: het is overal rustig waar we tot nu toe komen. Tussen de buien door boodschappen doen, kwartetten en aan boord gegeten. Nederlandse macaroni, Stijn’s lievelingseten, en niet onbelangrijk een prima gerecht om op twee pitten te maken!

Mijn oorspronkelijke plan was om twee weken in Nederland te werken maar uiteindelijk moest ik zo vaak in Londen zijn dat het beter twee weken werken in Engeland kon heten. Gelukkig toch nog een maandag, donderdag en vrijdag op het kantoor in Rotterdam erin kunnen krijgen, da’s toch wel heel leuk als vanouds. Kinderen waren onder de pannen, al volledige beblogd, dus geen geheimen meer op dat vlak.

De eerste week was ik met mijn nieuwe global team in Brighton, aan de Engelse kust. Het weer werkte goed mee, de luchten waren blauw, temperatuur echt lekker. Natuurlijk niet de verwachting dat we daar echt van konden genieten, we moesten ten slotte werken… Maar gelukkig, de organisatie had ook medelijden met ons, dus een ochtend gingen we met z’n allen ontbijten aan het strand en daarna of kayakken of paddleboarden op zee. Dat paddleboarden wilde ik in Hawaii al uitproberen, dus die keus was makkelijk. Het paddleboarden zelf een stuk  minder, staan wilde niet echt lukken, maar op de knieen wilde het ook goed. Rest van de week wel veel achter gesloten deuren binnen gezeten, maar absoluut geen klacht van mijn kant, we kregen best veel vrije tijd om buiten te wandelen.

Weekendje Beppe en Friesland ertussenin, waarna ik naar mijn vaste slaapadres in Nederland van deze weken ging: gezellig bij Matthijs, Ineke, Myrthe en Jytte. Hollandse kost en echte gezelligheid, wat wil een mens nog meer? Nou, wat dacht je van een tochtje achterop de motor? Of van een gezellig spelletje? Hardlopen met mijn hardloopmaatje door de polder? Fietsen op fietspaden en dijken? Allemaal mogelijk!

Op zaterdag zaten twee weken Nederland er al weer op en kwam mijn ander maatje, mijn levensmaatje, aan op Schiphol. Ophalen is zoveel leuker dan met de trein komen. Precies op tijd stond ik bij Aankomsthal 1, zag ‘m al staan bij de bagageband, hoera! Kopje koffie en op de terugweg naar Nieuwerkerk kwamen we langs Zoetermeer, konden we mooi een bezoekje brengen aan mijn oma van 96, die doet het nog goed voor haar leeftijd, maar ze wordt er niet jonger op, dus eigenlijk geen gelegenheid voorbij laten gaan, je weet nooit…

Met z’n zessen gezellig bbq-en en daarna een fietstocht met z’n allen maken om te proberen die mooie Hollandse wolken op de foto te zetten maar die wilden iets minder meewerken dan de avonden ervoor, nog steeds mooi, maar de fotoprijs gaan we er niet mee halen.

Zondagochtend gezellig ontbijten en daarna gingen Bart en ik met z’n tweetjes nog even laatste dingen regelen voor de vakantie – vooral een data-bundel voor onze iPad was belangrijk, haha. De regen maakte Rotterdam er niet gezelliger op, dan maar een paar uurtjes zoet brengen in Pathe: Lucy, met Morgan Freeman en Scarlett Johansson, echt zo’n verhaal dat je helemaal meetrekt. Nog 1 nachtje slapen en dan begint de echte vakantie, boot ophalen in Enkhuizen, daar gaan we natuurlijk uitgebreid nog over bloggen!