Nog niet eerder in de geschiedenis van de ABES blog voorgekomen dat ik (bijna) twee hele maanden niet geblogd heb. Geen excuus behalve dan: een week na vakantie gingen we verhuizen, daarna lag de blog er een paar weken uit omdat MijnDomein had besloten de software te veranderen en onze blog daarna onbenaderbaar was. Na een paar e-mail acties heen en weer was de blog wel weer bereikbaar, en de laatste paar weken heb ik geen ander excuus dan “het was te mooi weer om te bloggen” en “ik had het druk met reisjes voor m’n werk”. Het weer zal ik niet langer als excuus gebruiken, want het ziet ernaar uit dat er aan het mooie weer voorlopig geen einde lijkt te komen. De mooiste zomer in tijden! Waarschijnlijk probeert moeder Natuur mij te laten zien dat je echt niet in New Jersey hoeft te wonen voor mooie, warme zomers…
Van alle onderwerpen waar ik over zou kunnen bloggen, zal ik maar chronologisch beginnen met onze verhuizing. Na weken klussen – het merendeel door aannemers en een klein beetje door onszelf – was ons huis af genoeg om erin te gaan: keuken af, vloeren en muren gedaan, verduisterende gordijnen in de slaapkamers en zelfs een vlierinkje op zolder. Eniek had een van haar muren met schoolbordkrijt geverfd en wij de hal mooi blauw, gordijnen zelf opgemeten en opgehangen, phew, het paste precies.
We hadden het Pinkster-weekend geprikt om te gaan verhuizen. Op donderdag werd alles ingepakt, letterlijk dan ook alles behalve onze bedden. We konden nauwelijks meer aan tafel zitten om te eten, wat een prima excuus om buiten de deur te gaan eten. Op vrijdag konden de kinderen gewoon naar school en de verhuizers kwamen niet veel later om de vrachtwagen in te pakken. Nog voor het middaguur al naar het nieuwe huis om daar de eerste lading uit te pakken. Ik hield me bezig met de dozen en Bart ging terug naar het oude huis voor lading nummer twee. Inmiddels hebben we dit zo vaak gedaan, dat de routine erin zit qua keuken uitpakken. Om vier uur waren de verhuizers klaar, zaten alle meubels weer in elkaar en waren we genoeg uitgepakt om te kunnen slapen. Een drie-dagen weekend dozen uitpakken verder en op 1 of 2 dozen was alles klaar, dat was prettig.
Het nieuwe huis voelde al meteen als “ons” huis, zo heerlijk veel licht, mooie houten vloeren en 
de meubels hebben ook wat meer ruimte om te ademen in de ruimte. Enige puntje dat nog moest: het buitengebeuren. 
De oprit werd al snel aangelegd, maar daarna duurde het even voor ze ook aan de tuin gingen beginnen. Er zijn ook wat probleempjes met riet dat de gemeente niet goed heeft opgeruimd, maar uiteindelijk zijn we wel vorige week begonnen met het onkruid eruit gooien en af te graven. Hoeveel er nog moet worden afgegraven, daarover beraden zich de experts… Een mooi onderwerp voor een volgende blog dus! Onze eerste appelboom, gekregen van Matthijs en Ineke, staat nu dus even tijdelijk in de voortuin te wachten op z’n echte plekje in de achtertuin…
P.s. voor een nieuw adres, mochten we je vergeten zijn, stuur me even een e-mailtje/sms-je…