Sinterklaas heeft inmiddels het estafette-stokje overgegeven aan de kerstman, maar desalniettemin toch nog een blog over onze eerste op-Nederlandse-bodem-Sinterklaas, de afgelopen vijf jaar manmoedig geprobeerd om deze traditie er bij onze kinderen goed in te houden. Lootjes trekken kon dit keer weer met de hele Friese kant van de familie en iedereen moest dus hard aan de slag met een surprise en een gedicht. Eniek was al super-vroeg begonnen met plannen, maar bij de rest van ons was het allemaal wat meer last-minute werk. Gelukkig kon ik een dagje “thuiswerken” goed gebruiken om de naaimachine van boven te halen terwijl niemand het zag. Bart werkte in de garage en Stijn vond het niet erg dat de hele familie wist wie hij had. Met vier surprises richting Friesland, waar de pepernoten en choco-muizen al klaar stonden. Alle 9 surprises bij elkaar zag het er toch indrukwekkend uit! Voor wie zou nu toch dat Danoontje zijn??? Nog weer zo’n traditie: om uit te pakken moet er eerst gesjoeld worden. Met zes stenen zoveel mogelijk punten scoren en degene met de meeste punten mag een kadootje pakken. Zo ben je zelfs met “maar” negen toch een hele middag bezig, wel een heel gezellige. Aansluitend nog een lekkere kop zelfgemaakte erwtensoep zoals alleen Beppe dat kan.

Schoenen mochten ook gezet worden, maar voor Sint is er wel 1 regel: als je iets in de schoen wilt, moet er wel een liedje gezongen worden! Dat werd ook trouw gedaan, twee keer per week, de ene keer iets kleins van chocola, de andere keer een klein kadootje, die traditie zit er al zo lang in, dat geef je gewoon door aan je eigen kinderen (of in ieder geval kan ik me herinneren dat wij vroeger ook op woensdag en zaterdag onze schoen mochten zetten). Zelfs op de sportschool mocht ik mijn schoen zetten, natuurlijk wel eentje uitgezocht die ik niet nodig had, zodat hij een week kon blijven staan, mijn paarse zeilschoenen waren prima stappers daarvoor.

Natuurlijk ook tijd voor andere leuke dingen, zo zijn we lekker wezen lunchen boven op de Euromast met Fred en Joke. Het was wel een beetje fris om lang buiten te zijn, maar toch een rondje gemaakt natuurlijk. Onze tafel stond ook aan het raam, maar helaas met uitzicht richting stad en niet richting ons oude huis, volgende keer specifiek een tafel vragen, maar het was er absoluut niet minder gezellig door! Ook nog wat cultuur in de maand november: Bart en ik zijn samen naar de finale van het jaarlijkse Camaretten festival geweest, veel gelachen. Sanne Wallis de Vries – de ‘prof’ van de avond – is niet echt mijn favoriet, maar twee van de drie finalisten maakten dat meer dan goed. De kinderen hadden een dagje vrij van school, dus ik had ook een vrije middag genomen, konden we mooi naar de bioscoop dacht ik, maar wordt het dan maar eens over een film…niet dus. Ik met Eniek naar Wonder (over een jongen met een aangeboren gezichtsafwijking) en Stijn met een vriendje naar de nieuwe Thor film (die had ik ook wel willen zien, met Chris Hemsworth als eye-candy).

Qua sportieve prestaties stond deze maand in het teken van de Bruggenloop, hele week rustig aan gedaan om goed uitgerust te zijn voor de 15km lange tocht met veel stijgen en dalen erin. Weerbericht was al dagen niet echt zonnig, stond sneeuw voor zondag op het program, maar ja, altijd even afwachten. Zaterdagavond zag het weerbericht er vooral guur uit, met ‘s ochtends wat sneeuw die later in regen over zou gaan. Beetje regen zijn we niet bang voor. Op zondag begon de sneeuw een paar uur later dan voorspeld en zag het er niet heel ernstig uit, tot het rond een uur of 12 echt hard begon te sneeuwen. Net toen ik zelf definitief besloot dat het echt niet leuk was om in zoveel sneeuw te lopen, lastte de organisatie het evenement ook af. Maar…ik ben niet voor 1 gat te vangen, dus even op m’n tanden gebeten en 15 km hardgelopen op de loopband bij anytime fitness, lekker met snowboots aan daarheen gelopen natuurlijk. M’n nummer heb ik gegeven aan iemand die iets beter bestand is tegen de kou…