Dat is het thema van Thanksgiving, maar als ik het dan zo vertaal, moet ik meer aan een lied van Robert Long denken (ja, zo oud ben ik…of ik geef gewoon mijn ouders de schuld van mijn alternatieve muziek-kennis). Het verhaal van Thanksgiving heb ik al zoveel blogs verteld, dus voor de trouwe lezers een herhaling, maar voor de nieuwe lezers toch nog even een kleine uitleg. In heel veel landen hebben ze een “dank-dag”, meestal gekoppeld aan het vieren van en dankbaar zijn voor de oogst. In Amerika komt daar dan ook het verhaal bij van de eerste Pilgrims die gastvrij ontvangen zouden zijn en samen een maal hebben genoten met de indianen (gezien de geschiedenis niet heel waarschijnlijk dat het er echt allemaal zo vredig en gezamenlijk aan toe ging in die tijd). Maar goed, elke derde donderdag van November heeft heel Amerika vrij om samen met familie en vrienden een uitgebreide maaltijd te genieten. Met kerst en pasen doen velen dat nog eens dunnetjes over, maar Thanksgiving is voor alle religies. Traditionele gerechten zijn natuurlijk kalkoen, zoete aardappelen, veel mais en pompoen, herst-producten dus. En voor al dat lekkere eten op tafel zijn we dan dankbaar.
Dankbaar zijn we dan natuurlijk ook voor de mensen aan tafel, dit jaar voor ons een last-minute verrassingsbezoek van mijn vader en met opa aan tafel is natuurlijk helemaal super! Ik had hem min of meer voor de grap verteld dat het dit jaar wel erg stilletjes zou worden zonder mijn gebruikelijke wandelmaatje en prompt boekte die lieverd een vlucht via Zurich. Avontuurlijke reis, want z’n verbinding miste hij door vertraging in Amsterdam en toen mocht hij dus op kosten van Swiss Air een nachtje blijven slapen op het vliegveld. Een dag later op woensdag konden we hem dan toch van het vliegveld halen. Net op tijd om op donderdag de uitgebreide kook-dag mee te maken. Eniek had een van haar beste vriendinnen uitgenodigd en verder was iedereen weg of bij familie, een klein maar fijn gezelschap van zes mensen dus. Uiteraard veel te veel eten gemaakt, maar ook dat hoort erbij. Als je niet nog minsten een dag kunt leven van de restjes dan heb je het niet goed gedaan…
Vrijdag kent iedereen natuurlijk als Black Friday, de dag van de koopjes, tegenwoordig meer en meer een internet-dag, maar ook in de gewone winkels komen nog meer dan genoeg – dus te veel – mensen. Wij hebben ons slechts 1 jaar laten verleiden om te gaan shoppen, dat doen we dus niet meer. In plaats daarvan blijven we 
lekker thuis en doen we de grote klus die alle Amerikanen direct naar Thanksgiving doen: het huis klaarmaken voor kerst! Wees gerust, wij zijn een twee-landen huishouden, dus bij ons is het nog volop sinterklaas, maar die kan best 
met de kerstboom in de kamer bij ons langs komen. Ook de buitenboel werd goed onderhanden genomen, op een zonnige middag maakten de heren eerst all dakgoten blader-vrij en werden de kerstlampjes opgehangen, timer erop en ‘s avonds is ons huis sfeervol in kerststemming.
Zondag was de mooiste dag qua weer en konden m’n vader en ik onze traditionele wandeling gaan doen. We wonen vlak bij het Pallissades Park langs de Hudson en ook al zijn we daar verschillende keren al gaan wandelen er zijn altijd nog weer nieuwe stukjes te verkennen. Dit keer liepen we vanaf 
een uitkijkpost langs de snelweg omlaag langs de kliffen, langs de rivier en dan weer terug omhoog door de bossen. Een mooie wandeling in het zonnetje, lekker sloffen door een dek bladeren en klauteren over rotsen. Twee jaar geleden in de sneeuw, nu zonder jas op een boomstam zitten genieten, November is een rare maand qua weer!
Aan alle leuke weekenden komt te snel een eind, vier dagen vliegen voorbij, op zondagavond ging m’n vader al weer terug naar Nederland, via Zurich en dit keer ging de overstap wel goed. Kort maar krachtig, alle familie-vitamientjes weer aangevuld! #dankbaar
Eniek heeft in het weekend met engelengeduld het traditionele snoephuisje in elkaar gezet, bijzonder mooi gelukt dit jaar: