Nog geen mooie plaatjes van verkleurende bomen (komt nog wel), maar wat een verschil met een week geleden toen we nog zuchtten onder 30 graden weer en de airco nog op volle toeren draaide. Indian summer heet dat, nog wel mooie blauwe luchten en warm genoeg om zonder jas buiten te lopen (20 graden) en ‘s nachts lekker koud (10 graden vannacht).

Mooi weer dus voor een lange fietstocht: ik had me ingeschreven voor Escape New York. Je kon verschillende afstanden kiezen, maar ik dacht veilig in het midden te gaan zitten – 50 mijl (80km). Die 100 mijl – century noemen ze zo’n tocht – komt nog wel een keer… Bart had heel lief aangeboden om me met de auto te brengen, we hoefden pas om kwart over acht weg voor een 9 uur start. Sakura park was het startpunt, vlak bij Grant Memorial. Heel relaxte sfeer, kopje koffie en thee met muffins en scones. Ik was in m’n eentje, dus hoefde op niemand te wachten, maar wilde wel graag starten met een groepje. Was m’n eerste fietstocht en de eerste keer dat ik de George Washington over zou fietsen. Alles stond gelukkig ook goed aangegeven met gekleurde pijlen op de weg, maar de zigzag om de brug op te komen, moest je maar net even weten. Een heeeel smal paadje met haarspeldbocht is alles wat je als fietser krijgt als je een van de drukste bruggen van New York wilt oversteken. Ook het pad naast het brugdek was heel smal, zeker voor tweerichtingsverkeer gedeeld met voetgangers. Als Hollandse fietser voelde ik me ernstig tekortgedaan, ook niet heel fijn navigeren en vooral je klikschoenen uit hun mechanisme houden, want je moet nogal eens een voetje aan de grond zetten als je ook nog tegenliggers hebt op zo’n smal pad. Op de heenweg was ik te druk bezig met sturen om te stoppen voor een foto, maar dat heb ik op de terugweg meer dan goedgemaakt.

Aan de New Jersey kant kon ik weer rustig ademhalen, bekend terrein en de versnelling kon er ook wat in. Het groepje van de brug had ik al snel achter me gelaten, zoefzoef door Englewood Cliffs, Tenafly, Cresskill, Demarest, helemaal tot de eerste stop was nog bekend terrein. Je leert ook te vertrouwen op de pijlen, die echt goed waren uitgezet. Om aan te geven dat je moet afslaan zetten ze de pijlen al zo’n honderd meter vantevoren schuin in de richting waar je heen moet en in de bocht wat extra pijlen. Kan niet missen dus. Ja, 1 bocht ben ik bijna voorbijgereden, net even te hard en de pijlen net even te kort op elkaar, maar in de rem en omdraaien, niets aan de hand. Er zaten twee stops in de route, om je waterflessen bij te vullen en ook de maag te vullen. Bijzonder goed voorzien met fruit, koekjes, repen van allerlei merken en zelf-gesmeerde boterhammen met pindakaas of nutella, je hoefde niet hongerig te worden.

Na Piermont – de eerste stop – gingen we onbekend terrein in, wel heel leuk om landelijk New York wat te verkennen. Beangstigend veel bordjes voor Donald Trump in de tuinen, maar daar gaan we het maar niet al te lang over hebben, ik hoop maar dat alle Hillary aanhangers er niet openlijk voor uit durven komen, want anders zie ik het somber in voor de tot in de lengte der dagen blauwe staat… Veel heuveltjes en door dorpen gefietst die ik alleen maar van de kaart kende. Tot ik opeens weer in Closter was, had ik niet door tot ik de bekende Starbucks voorbij fietste. Appeltje – eitje verder qua route en de tweede stop was bij “mijn” fietswinkel in Tenafly. Ook al weer zo goed voorzien, met de schoonste Dixie-toiletten ooit (TMI zeggen de kids dan, too much information, mom).

Terug de brug over naar Sakura Park, je raadt het al, met nog meer eten en drinken. En ook live muziek, lekker in het zonnetje m’n chocomelk opgedronken en m’n sandwich opgegeten. Met Bart had ik afgesproken dat ik even zou kijken hoe ik me voelde, maar na zo’n lekkere lunch voelde ik me wel weer fit genoeg om ook terug naar huis te fietsen. Op de brug bleek dat een fijne beslissing, want het verkeer de stad in stond redelijk vast. Om half twee was ik weer thuis, klaar voor een lekkere douche om al het zout af te spoelen. Want ook al begonnen we met 16 graden en werd het niet warmer dan 21, ik had het flink warm! Netto fietstijd 4 uur 20, afstand 105 kilometer, niet gek voor de eerste zaterdag van de herfst.

Ook de kinderen genieten van het weer, Eniek tennist bijna iedere dag, als het niet met het schoolteam is, dan daagt ze Bart wel uit voor een spelletje. Stijn laat overdag zelfs z’n iPad voor wat-ie is en staat iedere dag wel op de trampoline te springen. Nodigt z’n vrienden uit om met z’n drietjes ook lekker te ‘hangen’, als je op middle school zit, dan nodig je je vrienden niet meer uit om te spelen, nee, dan ‘hang’ je met ze. Hangjongeren dus, of in dit geval springjongeren.