Dag twee in de sneeuw, nu alles gevallen is en het zonnetje schijnt kan het grote genieten beginnen. Mooie witte plaatjes, blauwe lucht en de wegen zijn ‘s nachts voor het grootste deel geschoven. Ook bij ons waren de straten geschoven (ik hoorde ze om een uur of 1 langs komen). Zondagochtend is sportdag, hardlopen in de sneeuw is niet helemaal mijn ding, maar naar de sportschool is ook lekker, kan ik eerst even zwemmen en daarna nog fietsen/lopen. Ik dacht lekker lui uit de garage te rijden, met m’n schone auto, ik had tenslotte winterbanden! Maar al snel strandde ik op het richeltje sneeuw dat de schuiver aan het einde van onze oprit had gedeponeerd. Tja, en dan merk je dat four wheel drive toch handiger is, met mijn achter-aangedreven two-wheel kon ik niet voor- of achteruit. En de deur zat klem tegen de muur sneeuw, dus wat doe je dan? Dan bel je eerst je man uit bed met de domme vraag: wat nu? Want toen ik uit m’n auto gekropen was, kon ik dat zelf ook wel gedenken: Eerst de achterwielen uitgraven en dan gewoon wegrijden. Maar galant als Bart is, was hij uit bed gekomen, had z’n skibroek aan en was klaar om mij te helpen scheppen. Niet zo galant dat hij niet eerst mijn oncharmante exit uit de auto op film had vastgelegd, tot groot vermaak van de kinderen later op de ochtend…

De kinderen hadden allebei hun huiswerk af en ‘mochten’ dus lekker naar buiten. Eniek ging met twee vriendinnen sleeën in Tenafly en Stijn maakte eerst met Bart een sneeuwpop en ging daarna sleeën bij St Therese (de kerk en katholieke school, die hebben ook een mooie heuvel).

De sneeuw smelt hard in het zonnetje en morgenmiddag gaat de temperatuur ook boven nul, dus ik vrees dat het witte feest van kort duur is. De postbode moet uitkijken, niet alleen voor gladde paden, maar ook voor alle ijspegels die van de dakgoot komen vallen. Ons thermisch lek op het dak bij de voordeur heeft ook weer een aantal heel mooie gemaakt.