Als 1 van de eersten vertrokken we om half negen van ‘t wad, we zouden om 2 uur in Hoorn zijn hadden we met Eniek en Nino afgesproken en met kruisende koers weet je nooit hoe lang het gaat duren. Wat je ook niet weet is hoe je je gaat houden als je benedenwinds met Beaufort 6 gaat zeilen. Dat rifje klinkt heel leuk als het nog theorie is, maar als jij dan achter het roer staat en probeert om jezelf staande te houden in het wind- en golvengeweld, dat is dan toch even momentje hartslag 150 en verhoogde ademhaling. Dan heb ik het over mezelf, want Bart blijft altijd de kalmte zelf, heeft 100% vertrouwen in de boot en vaak ook 100% gelijk daarin. 

Maar ik herpakte mezelf al snel weer en gelukkig ging de wind ook al snel naar een ‘gewone’ 5. Al met al ging het rap en wij waren dus al voor 1 uur in Hoorn. Dat voorspelde wisselvallige weer met af en toe een bui was inderdaad waar, maar die paar druppels mochten de pret niet drukken. Het buiswater maakte ons natter (altijd vol bravoure als je weer aan de kant ligt). In Hoorn hadden we een mooi plekje aan de kade van het park, lekker rustig en ook nog wat zon in de kuip. 

Even rustig lunchen aan boord en toen konden we Eniek en Nino al opwachten die door de ouders van Nino met de camper werden afgezet bijna recht voor de deur, wat een luxe! Met z’n allen hebben we m’n vader naar het treinstation gebracht en uitgezwaaid. Dan heb ik het over mijn eigen bravoure, maar dat is blijkbaar erfelijk, want hij had zich super gehouden met de vele wind! Een gezellige traditie weer een jaar in ere gehouden, want een bootvakantie zonder dat opa een stukje meegaat, dat zou toch niet hetzelfde zijn. 

De start van vakantie met Nino en Eniek erbij gevierd met een gezellig etentje aan de haven bij een lekker bruin eetcafé. Knapperige frietjes en een lekkere bal gehakt, vrolijke Hollandse schlager karaoke in het café aan de overkant, het Hollandse sfeertje is compleet.