Waar is MIJN juich-pak? Helaas, geen Jumbo hier gezien en in Nederland alleen een maatje Stijn
oranje shirt gekocht bij de Lidl. Maar de oranje-gekte is er niet minder om. Eniek wilde vrijdag uit school al extra snel naar huis om de wedstrijd te kijken. Ze hield mij op mijn werk via sms prima op de hoogte. Niet dat ik dat nodig had, want er waren genoeg Nederlanders die ook aan het streamen of live kijken waren in de koffie-keuken. Maar ja, bij gejuich ernaartoe rennen, dan ben je net te laat. Alleen de herhaling van de geweldige kop-goal van Van Persie gezien. Lang leve Studio Sport die een dikke 10 minuten samenvatting online zet.

Het dames hockey konden we helaas alleen maar via het geschreven woord mee krijgen. En via Facebook natuurlijk, want er zijn in mijn oude hockey-club nog genoeg echte fans die op de tribune zitten en foto’s posten. Helemaal geweldig natuurlijk dat de dames zo’n reeks overwinningen neer weten te zetten.

De heren kon Bart vanochtend wel vinden via een VPN-verbinding en een Nederlandse stream, maar ja, dat was natuurlijk even op de tanden bijten met de nederlaag die nog groter was dan de overwinning op Spanje! Niet vergeten dat het de finale was en dat zilver ook mooi is, maar in topsport is zilver de zuurste plek…

Het schema met de rest van voetbal hangt op de koelkast en we zijn helemaal klaar voor woensdag, moet alleen nog even wat vergaderingen verschuiven, want voor Nederland is de tijd gunstig, maar voor ons is de wedstrijd om 12 uur ‘s midddags op een gewone werkdag…

Ja, ik probeer ook dit keer de standaard titels als “week 2” of “weer thuis” te vermijden, maar dit is wel degelijk een verslagje van de tweede week van mijn tripje London. Na een super-drie-daagse met het hele CMI team, vloog ik donderdagavond nostalgisch vanaf London City Airport naar Rotterdam. Die vlucht heb ik in mijn vorige baan zooo vaak gemaakt, maar nog steeds alles vertrouwd. En een heerlijk vliegveld, want: bereikbaar met de metro, geen wachtrijen, kort van tevoren inchecken. En met het zomerse lange licht ook nog mooi uitzicht bij zowel opstijgen als landen. Al is het Hollandse landschap met al die kassen wel het mooist natuurlijk!

Vrijdag een dagje op kantoor in Rotterdam, bijpraten met veel mensen en natuurlijk ook serieus meeten. Einde dag op de fiets naar de vernieuwde Lidl op de Bergweg. Mijn collega’s hadden verteld dat de broodafdeling van Lidl echt indrukwekkend was en toen had ik gehoopt dat ze zo’n echte afbak-machine hadden, zoals in Duitsland. Maar dat was niet het geval, toch leuk om even naartoe te fietsen op de oranje leenfiets van kantoor.

Met de trein naar Arnhem voor een weekendje bij mijn ouders. Beetje relaxen, een wasje draaien (ja, handbagage only komt met een prijs), even weer terug naar de studententijd dus. Op zaterdag met m’n vader weer een item van de bucket-list gehaald: tandem fietsen. Leek me leuk om naar Doesburg te fietsen en daar te lunchen met Marijke alvorens weer terug te fietsen. Op de kaart opgezocht dat het 25km van m’n ouders naar Doesburg was en het weer was werkelijk schitterend. Eerst de tandem ophalen in Elst en daarna door, via het fiets-auto pontje, ook al zo leuk, naar Doesburg. Viel toch even tegen via de omweg: meer dan 40km! Maar gelukkig kon ik even met een heerlijk broodje kroket bijkomen van de inspanning. Met z’n tweeen op de tandem kun je flink hard fietsen, ik had m’n horloge natuurlijk om en de statistieken zeiden toch zo’n 27-30km/uur als we fietsten. Rond vijf uur waren we weer terug bij de tandem-stop en mocht ik lekker met de auto terug naar Arnhem, kon ik mooi als eerste even douchen en boodschappen doen voor het ontbijt. ‘s Avonds de dag afgesloten met het pannenkoeken huis bij de Posbank, erg gaat toch niets boven Hollandse pannenkoeken met stroop!

Zondag uitgeslapen, echt lang geleden dat ik zo lang geslapen heb, om half tien kwam m’n vader me maar wakker maken, kopje thee op bed, ook al zo’n heerlijk ik-ben-thuis-ritueel. Uitgebreid ontbijt met z’n drieen en daarna gingen m’n moeder en ik naar Rotterdam, wisten nog niet precies wat we gingen doen, want de winkels waren allemaal dicht in verband met Pinksteren. A15 was afgesloten, dus moesten ook nog met een omweg. Eerst maar even lunchen bij Loos in het Scheepvaartkwartier, alweer zo’n mooie dag om buiten te zitten. Lekker zitten kletsen en mensen kijken. Beetje wandelen rondom Erasmusbrug, toch maar niet naar het park, maar in plaats daarvan nog een drankje bij Rotterdam Airport, want het weekend was al voorbij, ik moest weer op het vliegtuig terug naar London.

In London had ik nog drie dagen meeting, op drie locaties. Ik noemde het maar even de Unilever Bermuda triangle van London: maandag in het centrum van London op het global hoofdkantoor, dinsdag in Leatherhead op het UK hoofdkantoor en woensdag in Kingston bij het Unilever conference & learning center. Na afloop van drie dagen in drie locaties is je brein van de kaart verdwenen! Maar het waren drie volle doch nuttige dagen. En ook niet erg om het te combineren met een aantal leuke ontbijt en dinner meetings.

Donderdagochtend weer terug naar huis. Via terminal 5 van British Airways, waar ze zo’n grote business lounge hebben dat ze zelfs first class en business class over twee verdiepingen verdelen. Weer een mooie nieuwe dreamliner als vliegtuig, achteruitvliegen is alleen beetje rare gewaarwording. Mooi in de middag thuis, verwelkomt door twee kinderen en een oppas, Bart kwam gelukkig ook snel. Al had ik voor hem niets meegenomen, alleen voor de kids.

Weer een twee-weekse trip naar het buitenland, maar iedere keer zo’n titel met “week 1” is zo saai. En deze eerst week was er echt een vol verrassingen. We hadden in Londen namelijk drie dagen conference met het global team, inclusief alle bureau partners, wel bijna 80 man in totaal. Van Singapore tot Rotterdam, van Istanbul tot Durban, van Buenos Aires tot aan Englewood Cliffs, een super internationaal gezelschap dus. En het moest natuurlijk een beetje speciaal zijn. Over de inhoud en het werk van overdag zal ik niet al te veel zeggen, ik zal vooral vertellen over de hoogtepunten daarbuiten.

Op zondagavond vertrok ik – met alleen handbagage! – met BA vanuit Newark naar London. Extra service om je zo lang mogelijk te laten slapen op een vlucht van maar net iets meer dan vijf uur: in de lounge op het vliegveld kun je je diner vast nuttigen en je kunt in het vliegtuig aangeven dat je niet gewekt wilt worden voor het ontbijt, maar in plaats daarvan een ontbijt-zakje mee wilt, met daarin een muffin, een beetje fruit en jus d’orange. Super-service dus en met dik 4 1/2 uur slaap komen wij de dag wel door! Ik werd netjes met een taxi opgehaald om naar kantoor te gaan.

We zaten voor de conference in een super-hip hotel in de trendy wijk Shoreditch, ik was met de metro (underground) ernaar toe gegaan vanaf kantoor. Dan kom je langs allerlei trendy winkeltjes, ik wist alleen niet dat donuts hier ook helemaal in zijn, niet de gewone, nee, echt wel een beetje gepimpt! Werd wel in de verleiding gebracht, maar voor het ontbijt had ik het niet nodig, ze hadden een super-de-luxe koffiebar in het hotel en het huisrecept voor de muesli was helaas geheim, maar o-zo lekker! Ik had natuurlijk iedere ochtend telco op mijn kamer voor de meeting begon (want tja, je moet toch je werk nog gewoon doen terwijl je in conferentie zit…), maar met zulke koffie was dat geen straf!

Op dinsdagavond hadden het diner in een grote loods met allemaal “kraampjes” met eten, er was ook een cabaret tussendoor, maar de Britse humor moet ik toch nog wat beter leren begrijpen, gelukkig waren er meer collega’s die er zo over dachten, dus ik het gezellig bij kunnen kletsen met een hoop mensen. En het eten was super. Echt allemaal verschillende kraampjes: een Indiaas kraampje dat dosa’s maakte, een vis-kraampje met oesters en heerlijke calamari (niet op 1 bord natuurlijk), een varken dat al vanaf die ochtend had gesudderd, pizza en hamburgers (niet gehad) en een cupcake-kraam. Jammie! We zien thuis wel weer wat de weegschaal ervan zegt, m’n maag was in ieder geval erg bij…

Op woensdagavond hadden we een officieel gala-diner, de “Oscars” voor projecten zouden worden uitgereikt, op een bijzondere locatie was ons verteld. In mijn kleine koffer had ik een gala-jurk en nette schoenen weten te stoppen, van Einav geleend, een echt mooie zwarte jurk met glitters. Met het hele Amerikaanse team hadden wij als nationale thema “bling” genomen: allemaal gigantische ringen en oorbellen om en zowel de dames als de heren hadden een zonnebril met de vlag op de glazen geprint. We zijn met een groot team (wel 10 man/vrouw), dus dat viel wel op. Toen we uit de bus kwamen, viel onze mond lichtelijk open, want het diner was namelijk in Whitehall Palace – Banqueting House, een echt oud paleis van de Royal Family vroeger. De dining hall boven had een super-hoog plafond met allemaal originele Rubens schilderijen en de verhalen van wat zich allemaal had afgespeeld in het paleis waren indrukwekkend, vooral om te weten dat er ook koningen onthoofd waren op de plaats waar jij zat te eten, haha, eet smakelijk! Na het eten was er beneden dansen en iedereen was opgeroepen om de nationale dans mee te nemen. Wij hadden snel nog even bedacht dat we dan wel een line-dance konden doen, maar van lijn was niet veel sprake. Natuurlijk wel binnen komen met “born in the USA”. De groep uit India maakte het meeste indruk, die voerden een echt Bollywood toneelstukje op.

Op donderdag alweer de laatste dag, op een andere locatie, alweer een verrassing: Stappen we uit de bus bij Abbey Road Studio’s. In Studio 1 hadden we onze laatste meeting dag. Eerst introductie van het gebouw, indrukwekkend wat er allemaal is opgenomen. Natuurlijk zijn de Beatles het beroemdst. Maar wisten jullie dat van de 210 liedjes die de Beatles samen hebben opgenomen in hun 7-jarige carriere er slechts 10 NIET zijn opgenomen in Abbey Road Studio? En ook de andere namen waren niet misselijk: Pink Floyd, the Shadows, alle Harry Potter films, en de lijst hield maar niet op. Als Beatles-lover natuurlijk geweldig om hier te zijn. Maar that was not all! Al wel door ons hoofd geschoten natuurlijk, maar aan het eind van de dag gingen we met z’n allen ook nog een lied opnemen. Op de muziek van “here comes the sun” hadden ze de tekst iets aangepast, zodat hij bij ons team paste en met z’n bijna 80-en onder begeleiding van een zang-coach gingen we dat opnemen. Wat een ervaring! Alle opname trucjes meteen geleerd: in stukjes opnemen (we zongen eerste alle refreins en plakten daarna de coupletten er tussen; dubbelen (twee keer zingen en dat over elkaar plakken, dan lijkt het of je met dubbele aantallen zingt) en nog een paar die ik weer vergeten ben. In iets meer dan een uur heb je dan je eigen plaat. Wat een afsluiting!