April…tja, het is weer duidelijk

April is altijd een interessante maand, niet alleen qua weer, want – om haar naam eer aan te doen – heeft april ook dit weekend weer voor de nodige reuring gezorgd, maar ook omdat er altijd weer een hoop leuke dingen op de kalender staan. Om het weer maar als eerste bij de kladden te grijpen. Eerste paasdag: lekker zonnetje! Tweede kerstdag: hagel?!?! windkracht 7?!?!? Ik dacht dat de zonnepanelen van het dak zouden waaien! Sinterklaasliedjes pasten er beter bij dan 1 ei is geen ei… 

De maand wordt traditiegetrouw afgetrapt met wat humor. Zoals onze scheurkalender zei: alles waar je green grappen over mag maken is gevaarlijk. Nou, de actie van Dominos kwam aardig dicht in de buurt: maak geen grapjes over Stijn’s lievelingspizza. Al hadden ze heel coulant er ook een totaal belachelijke pizza bij gezet, zodat het overduidelijk was dat op 29 maart een dikke 1 april grap in alle nationale kranten z’n omloop deed. En Stijn als oud werknemer weet natuurlijk als geen ander dat de nummer 5 populairste pizza nooit van het menu af zou gaan. Op zijn school hadden ze ook een leuke: omdat mondkapjes als spiekbriefjes werden gebruikt, mochten vanaf donderdag alleen nog transparante mondkapjes worden gebruikt, die waren te koop bij de conciërge. Een van zijn vrienden was zelfs speciaal naar school gefietst, hahaha, dan verdien je het om lekker wind tegen te hebben op de heenweg. Langs de web bij onze rotonde hadden een paar grapjurken een wel heel rare interpretatie van 1 april, kikker in je bil: met een trapje maak je het de kikkers wat makkelijker dachten ze…

Tweede keer Pasen in lockdown, dus wederom op wat kleinere schaal dan normaal en onze gebruikelijke familiebrunch was met 5 in plaats van met 10. De andere helft van ons tiental had een zelfde soort ontbijtfoto vanuit Friesland gestuurd. En natuurlijk mocht ook de jaarlijkse paaseierenjacht niet ontbreken. Voor het eerst opgedaan als traditie in de VS in 2008 en daarna eigenlijk altijd een vast nummer gebleven.

Waren we eerst al verbaasd dat de kids het nog wilden toen toen ze tieners werden, nu is het gewoon lachen dat de oudste al mag stemmen, maar nog steeds huppelend met haar paas-mandje door de tuin gaat. Stijn doet iets stoïcijnser, maar vindt het stiekem toch ook wel leuk, al is dat rare gele mandje dat z’n zus hem nog steeds omhangt aandoenlijk. En om niet alleen maar Amerikaans te doen, plakken we er in de avond-uren natuurlijk ook nog een typisch Hollandse gourmet aan vast. Nu kan het apparaat weer even tot kerst naar zolder.

Zomertijd

Het enige goede aan zomertijd is dat het ongeveer samenvalt met het begin van de lente en dus een soort van marker is dat het beter weer gaat worden. Maar verder was het toch de bedoeling dat 2021 het laatste jaar zou zijn dat we in de EU  met de klokken gingen schuiven… In de categorie ander slecht Covid-nieuws dus ook deze tegenvaller, door Covid, Brexit en algehele bureaucratie staat dat besluit van twee jaar geleden dus ook op losse schroeven. Erg jammer, want ik zelf ben wel voorstander van het hele jaar door dezelfde tijd. Of het dan de zomertijd of de wintertijd moet worden, daar kunnen we over (blijven) discussiëren. 

Om de overgang makkelijker te maken krijg je allerlei tips om je wekker al langzaam aan steeds een kwartiertje op te schuiven, dan zou je biologische klok zich makkelijker aanpassen. Niet gedaan, dus we gaan het gewoon op de ouderwetse manier doen, een paar ochtenden suf wakker worden als de wekker om kwart over zes gaat en het voelt als kwart over vijf. Voor het avond ‘probleem’ heb ik wel andere oplossingen. Vaak ga je later naar bed dan normaal omdat je nog niet moe bent. Nou, als je gewoon even een uur gaat fietsen met windkracht zes tegen, dan ben je wel moe genoeg om lekker vroeg te gaan slapen, kan ik je vertellen! 

Een datum-tic

Of je de datum nu op de Europese manier schrijft of de Amerikaanse, het is altijd leuk als de datum een mooie symmetrie of andere betekenis heeft. Ik heb sowieso wel wat met cijfers, noem het een tic als je wilt. In februari hadden we natuurlijk al palindroom-dag gehad: 12 februari oftewel 12022021. Toen ik naar plaatjes zocht voor deze blog, heb ik ook nog iets nieuws geleerd, want blijkbaar was 12 februari nog specialer en was het ook een ambigram. Weer wat geleerd…

Ook in de maand maart weer genoeg leuke data: Afteldag op 4 maart: 4-3-’21. En voor mijn Amerikaanse vrienden die hem niet helemaal snapten, die kunnen op 3 april nog een keer hetzelfde proberen. Afgelopen vrijdag hadden we pyramide-trainingsdag: 1′ 2′ 3′ 2′ 1′.  Voor de mensen die geen trainingsschema’s krijgen van hun coach leg ik het even uit. Je gaat eerst de pyramide op – in dit voorbeeld 1 minuut, 2 minuten, 3 minuten – en dan ga je weer omlaag – 2 minuten, 1 minuut. Dit doen we met zwemmen ook, maar dan met meters, 100 – 200 – 300 – 200 – 100 bijvoorbeeld, maar je kunt natuurlijk van alles verzinnen om het langer of korter te maken. 

En vandaag is de kers op de taart: Pi-dag. Dankjewel Facebook, want dankzij de Facebook memories weet ik dat ik dit jaar voor de zesde keer een Pi-taart bak. In het Nederlands niet zo duidelijk als in de US, want 14.3 is niets, maar 3.14 is natuurlijk Pi. We houden het maar even bij twee decimalen, want alleen in 2015 en 2016 klopte het met vier decimalen. Met mijn mede-cijfer-nerd Nikki nog hartelijk gelachen om de discussie welk jaar nu meer correct was, maar ik vind nog steeds 2016, als je dan al afrond, doe het dan goed!

p.s. Nu we het toch over bakken hebben: ik bak een heel stuk minder in Nederland dan in de US. Of dat komt door de kleinere keuken en kleinere oven – beide waren minimaal dubbel zo groot – of door een ander ritme, ik weet het niet. Goed voor de lijn? Niet echt, genoeg andere verleidingen. Maar ik wilde toch even opscheppen over de taart die Eniek en ik samen voor haar verjaardag hadden gemaakt. Drie lagen vanillecake, gevuld met creme en versierd met fondant. Niet dat hij er lang zo mooi uitzag, want zoiets moet je natuurlijk aansnijden. Hij was ook erg lekker, alleen jammer dat door de Corona bezoekregels mijn lijn dus wel drie stukjes kreeg te verwerken om ‘m op te krijgen, haha. Volgend jaar hopelijk weer een echt feest met bezoek naar dat er taart is. 

Voorjaarsvakantie in februari

In mijn herinnering noemden we de krokusvakantie vroeger gewoon voorjaarsvakantie – of Carnavalsvakantie als je onder de rivieren woonde. Waarschijnlijk omdat de meivakantie toen nog gewoon paasvakantie heette. Nu heeft school dus een krokusvakantie en een meivakantie. Maar dit jaar mocht de vrije week in februari met recht weer voorjaarsvakantie heten, wat een mooie week! Heerlijk bij kunnen tanken op alle zonne-uren, blauwe luchten en ontluikend groen. Ok, dat laatste is wat overdreven, het waren vooral de krokussen en narcissen die ontloken. 

Buiten wandelen doen we natuurlijk het hele jaar door, het enige verschil tussen de seizoenen is de jas die je daarbij aan doet. Maar nog niet eerder kan ik me herinneren dat ik in februari buiten gewandeld heb zònder jas aan. Een week eerder gaf de thermometer nog onder het vriespunt aan en nu kwam hij zelfs bijna tot de 20C. Ook in de krant werd natuurlijk veel aandacht besteed aan de “warmste” februari sinds…vul maar in.

Voor het eerste sinds begin december de racefiets weer van de Tacx afgehaald om een lekker rondje met Matthijs te fietsen door het Groene Hart. Korte broek en korte mouwen, het voorjaarsgevoel ten top. Dan merk je toch dat binnen fietsen in de winter z’n functie heeft, want je knalt er dan gewoon een rondje van 80km uit zonder de rest van de dag helemaal stuk te zijn. Echt goddelijk om de zon weer op je lijf en de wind door je haren te voelen – ok, wederom overdreven, want met een helm op wappert er weinig.

Een andere activiteit die leuker wordt door het mooie weer: koud water dippen, het IJsman-fenomeen dat in Corona tijden ongekend populair is geworden. Toen het water voor het buitenzwemen te koud voor ons werd, zijn we – en ik bedoel dan mijn buiten-zwembuddy Martijn en ik – overgestapt op koudwater-dippen. Na een rondje hardlopen het water in duiken zonder wetsuit. Dat scheelt een hoop aan-en-uitkleed-werk in de koude buitenlucht. Als je met tintelende handen en voeten het water uitkomt, dan hoef je je alleen maar lekker warm aan te kleden, kopje warme thee erin en heerlijk nagloeien. Echt een aanrader! De hele winter door dippen was en is nog steeds het doel.

Inmiddels is de watertemperatuur al weer bijna aangenaam te noemen, wederom dankzij het mooi voorjaar. Was het water net voor het winter werd, nog 4 graden, toen we vrijdag het water in doken voor een echte volle-maans-dip, gaf de thermometer al weer 8,5C aan! Voor elke graad blijven we een minuut in het water meestal, dus nu konden we al bijna een echt zwemrondje doen. Serieus praat om over twee weken met wetsuit te proberen…

 

Dag winter, dag blues

Zo vlak voor de sneeuw viel, begonnen de blog-vlinders weer wat te kriebelen. Of het nu kwam doordat moedertje winter me weer even in New Jersey stemming bracht of gewoon omdat er weer wat “normale” dingen om over te bloggen gebeurden, ik weet het niet en het maakt ook niet uit. Je kunt de pen – of in dit geval het toetsenbord – altijd weer oppakken, ook al moet je eerst even een paar keer krassen voor er weer inkt uit komt. 

Heel Nederland heeft kunnen genieten van een mooie witte wereld en vooral natuurlijk van alle dichtgevroren sloten, grachten en meertjes. Goed, de witte sneeuw was al snel een witte glijbaan, wat mijn hardloop rondjes nog weer een tikkie langzamer maakte, maar het mooie van al dat wit maakte dat toch ook weer goed. Nu heb ik in de Runners World gelezen dat gewoon wandelen ook meetelt als een training, als je hetzelfde aantal kilometers aanhoudt, dan mag je best een keer een training uitwisselen. 

Niet dat ik een excuus nodig heb, om te “mogen” wandelen, menig rondje gelopen langs het bevroren polderlandschap deze afgelopen paar dagen… (goed zonder sneeuw deden we dat ook al regelmatig) En natuurlijk heb je nog twee andere disciplines in de triathlon om te trainen. Maar zwembaden zijn dicht en openwater-zwemmen, ach, daar kom ik nog wel een andere keer op terug. Op de fiets even lekker een rondje buiten? Zelfs naar de supermarkt ging beter te voet, want als ik wel op fiets stapte, dan ging ik toch vaak stapvoets door de sneeuw-ijs hopen die op veel fietspaden nog lagen. Voor mijn wekelijkse fietsrondjes had ik echter tijdens de vorige lock-down al een Tacx aangeschaft, dus ook dat stukje training kon gewoon doorgaan. Geen landschap om me af te leiden, maar als bonus Netflix series kunnen kijken is ook niet verkeerd. 

Zo’n winterlandschap met ijs geeft een hoop meer leven en gezelligheid op straat, iedereen ‘speelt’ lekker buiten. Het water achter ons huis was erg populair en we konden meegenieten van ouders die hun kids leerden schaatsen achter plastic stoelen, maar ook werd er zo af en toe een heus spelletje ijs hockey gespeeld. Vanuit de studeerkamer hadden we niet alleen mooi uitzicht, maar konden we ook meegenieten van alle geluiden van pret.

Je hebt natuurlijk niet voor niets een winterlandschap met ijs, dan moet je ook op het ijs staan. Genoeg natuurijs om ons heen hier in de polder, dus ver weg hoefden we niet voor een mooi stukje ijs. Vooral Eniek en Bart hebben zich uitstekend vermaakt, toevallig ook de enige twee in huis met een paar schaatsen in hun bezit. Stijn en ik moesten het gewoon op onze schoenen doen, want wij waren te laat dan wel te eigenwijs geweest om schaatsen aan te schaffen toen het nog kon. Gelukkig kregen we zo af en toe een lift op de stoel die mee ging om lekker lui langs de kant je schaatsen aan te kunnen trekken zonder koude billen.  

Nu hebben we al weer een dag lang regen en temperaturen vet boven nul en is meer dan de helft van de sneeuw al weer weg. Nog een paar dagen en de winter van 2021 is weer een herinnering voor in de boeken en zijn we allemaal weer bezig met de lente van 2021. Op naar de dubbele-cijfer temperaturen van volgende week! 

p.s. Knap he, bijna gelukt om helemaal tot het eind van deze blog het woord Corona niet 1 keer te gebruiken….