Onze skipas heeft 10 dagen skiën, maar we zijn hier wel twee weken, we hadden dus al gepland dat we ook wat andere activiteiten konden ondernemen, een paar pauze-dagen dus. Dat geeft net even wat meer rust in de ochtend met ontbijten en niet snel de deur uit hoeven. Even lekker een ochtendje luieren in je pyjama is ook niet gek voor een ochtendje. Het was wederom een dag met veel sneeuw, dus er was waarschijnlijk weinig zicht op de piste, maar vanachter het raam zag het er super uit.
Na de lunch hadden we een wandeling gepland naar de train wreck site, door het bos langs de rivier en over een grote hangbrug, naar de plek waar in 1956 een trein ontspoorde. Vorig jaar zomer waren we hier ook al eens geweest, maar toen was alles nog groen en nu dus alles wit. Beide is leuk, maar in de sneeuw is het bos echt magisch, volgens Stijn alsof je in Narnia terecht was gekomen. De route naar de train wreck site was wel wat uitdagender met sneeuw, maar de hangbrug over de rivier was nog steeds wel het hoogtepunt (ik zei nog zo: niet schommelen!). De treinrails waar de trein ontspoorde loopt er nog steeds, maar is niet meer in gebruik, prima plek om even te liggen dacht de jeugd.
De wegen ernaartoe waren ook dikbesneeuw, dus wij waren erg blij dat we winterbanden hadden, dat geeft net even wat meer grip. Iedereen reed dik onder de snelheidslimiet en op z’n gemak, dat scheelde ook. Het is kerstavond, voor veel Canadezen begint dan het echte kerstfeest met groots dineren en familiefeestjes, dus niemand had echt haast. Ook de gekte bij de supermarkt viel alleszins mee. Wij hadden al vooruitgedacht en traditioneel de feestmaaltijd besteld bij Portobello, af te halen om kwart over 5.
Kerstkadootjes waren dit jaar iets bescheidener (of beschaafder, afhankelijk van je visie op kerstkadootjes): voor iedereen een skibril-beschermer en een leuk spel om te spelen. Na het eten hebben we met z’n allen gezellig een potje music match gespeeld. Volgens de advertentie een spel dat iedereen gelijke kansen geeft en niet alleen maar de muziekfans, dus eindelijk een spel waar Stijn niet meteen de gedoodverfde winnaar is. Je moet wel spotify Premium hebben, maar gelukkig wist de kerstman dat we dat hebben. Een superleuk spel, dat we zeker nog vaker gaan spelen (en dat heeft niets te maken met het feit dat ondergetekende het spel gewonnen had).
Fijne kerstdagen iedereen! Wij gaan morgen weer skiën, op een dikke laag verse sneeuw…
Hoeveel titels met sneeuw erin kun je bedenken? Maar het wordt gewoon nooit saai: ‘s nachts is er weer voldoende sneeuw gevallen om alle bomen een magisch witte deklaag te geven. Overal in het dorp duiken sneeuwpoppen op, want het is prima plaksneeuw. Ook uitkijken voor de nodige ‘sneeuwval’, want plaksneeuw betekent ook prima sneeuwballen. 
Het enige nadeel van al die sneeuw is dat je op de berg weinig blauwe luchten kunt scoren, maar ‘fresh powder’ maakt dat meer dan goed. Hoe heerlijk is het als je in een laag van 10cm op de geprepareerde pistes en tot je kuiten buiten de pistes door de sneeuw kunt zoeven. En de liftgang om hoog is ook magisch, dan maakt het niet uit als hij af en toe stil blijft staan. 
We doen de bergen tot nu toe om en om, het voordeel van Blackcomb is dat we kunnen lopen: de straat uit en je bent bij de gondel, het voordeel van Whistler is: meer groene pistes die vooral Eniek een echt plus vindt. Mij maakt het allemaal niet uit, ik ski vaak als hekkensluiter om te zorgen dat niemand achterblijft, een soort herdershond op de piste. Het enige nadeel is dat ik als ik crash in een bult sneeuw dat ik er dan zelf uit moet zien te komen, haha, behalve die ene keer dat ik een snow-angel wilde maken, dat was met opzet, zo lekker zacht die sneeuw. 
De liften gaan om half drie/drie al dicht, dus meestal zijn we tegen 3 uur wel weer in het appartement. Dat geeft mooi tijd om ook nog rustig boodschappen te doen en te wandelen. Rond oud en nieuw worden wat warmere dagen voorspeld, hopelijk komt dat niet uit, maar we genieten nog maar even volop van een wit dorp nu de sneeuw er nog ligt. ‘s Avonds koken we op z’n “vakantie”, dat wil zeggen lekker makkelijk met ovengerechten, een salade of makkelijke dingen als kip, broccoli en tater tots. De traditie van vroeger met iedere avond een filmpje en eten voor de TV is er nog helemaal niet van gekomen, maar meer omdat we bang zijn dat we het eind van de film niet halen. Al zijn we al goed op weg: om half negen naar bed en pas om half zes ‘s ochtends echt wakker. 
De eerste dag verkennen we Blackcomb Mountain, op zich de moeilijkere berg, want weinig groene runs (weet u nog: groen in Noord-Amerika is blauw in Europa; blauw in Noord-Amerika is rood in Europa en zwart is zwart, al maken ze hier wel onderscheid tussen enkele zwarte diamanten en dubbele – die laatste twee vermijden we vooralsnog). Maar skiën – en boarden – is blijkbaar net zoiets als fietsen, je verleert het niet. In de weekenden is het altijd iets drukker op de pistes, dat merk je vooral bij de liften. Maar de rijen lijken vaak erger dan het is, het schuift allemaal redelijk snel door, maar een kwartiertje sta je er toch al snel in. 
De tweede dag nemen we de gratis ski-bus naar Whistler Mountain, 5 minuten rijden maar scheelt weer 20 minuten lopen met zware ski-spullen. Hier kiezen we de rij voor de stoeltjeslift naar boven, die is vele malen korter dan de gondel-rij. Niet zo raar, want ook op dag 2 sneeuwt het de hele dag. Iets minder wind, maar nog steeds te veel om de bovenste liften open te stellen. Het is dan ook vrij druk op het hele middenstuk van de berg, ook omdat het een weekend dag is en dan komen alle locals uit Vancouver ook hierheen om even te skiën. 
KLM vliegt niet meer dagelijks rechtstreeks naar Vancouver, dus we vlogen met Lufthansa met tussenstop in Frankfurt. Alles verliep voorspoedig, zowel op Schiphol als op Frankfurt en het enige nadeel is de extra lange vlucht omdat je eerst naar het zuid-oosten vliegt terwijl je daarna weer naar het noord-westen gaat. Maar gelukkig vliegt de tijd met wat eten, wat films en een dutje. Hoe weet je dat je oud bent? Als je meer documentaires kijkt dan blockbuster films tijdens je vlucht. Grote verrassing was in het laatste deel van de vlucht het blad met champagne dat gebracht werd voor mijn verjaardag. Dat doen ze goed bij Lufthansa (al eens eerder meegemaakt bij KLM, maar ja, hoe vaak vlieg je nu op je verjaardag). 
De eerste dag staat vooral in het teken van alles weer even op orde krijgen: liftpassen halen, zorgen dat de creditcard er tegenover staat, zodat iedereen op de piste kan betalen, ski’s ophalen en natuurlijk het dorp verkennen en warme chocomel drinken bij Portobello. Er ligt nog niet bijzonder veel sneeuw in het dorp, de dalafdalingen zijn ook niet open, maar dat mag de pret niet drukken, er zit sneeuw in de voorspelling en morgen gaan we gewoon skiën, want bovenin zijn de pistes wel gewoon open. 
Na de boot kregen we van de tweede matroos een restaurant in Portemaio aangeraden als ‘de beste vis’, nu is Bart niet zo’n vis-eter, maar ze hebben vast ook wel iets anders. Zo’n aangeveling van een toeristische organisatie kan natuurlijk ‘hit or miss’ zijn, dus we wisten niet heel goed wat we moesten verwachten, maar blij dat we het toch gedaan hebben, want het was werkelijk een verrukkelijk stukje vis en de bediening was aardig, echt z’n 4,7 sterren op google waard! (kan ook eigenlijk niet slecht zijn als google reviews zo lovend zijn…). 