Dag winter, dag blues

Zo vlak voor de sneeuw viel, begonnen de blog-vlinders weer wat te kriebelen. Of het nu kwam doordat moedertje winter me weer even in New Jersey stemming bracht of gewoon omdat er weer wat “normale” dingen om over te bloggen gebeurden, ik weet het niet en het maakt ook niet uit. Je kunt de pen – of in dit geval het toetsenbord – altijd weer oppakken, ook al moet je eerst even een paar keer krassen voor er weer inkt uit komt. 

Heel Nederland heeft kunnen genieten van een mooie witte wereld en vooral natuurlijk van alle dichtgevroren sloten, grachten en meertjes. Goed, de witte sneeuw was al snel een witte glijbaan, wat mijn hardloop rondjes nog weer een tikkie langzamer maakte, maar het mooie van al dat wit maakte dat toch ook weer goed. Nu heb ik in de Runners World gelezen dat gewoon wandelen ook meetelt als een training, als je hetzelfde aantal kilometers aanhoudt, dan mag je best een keer een training uitwisselen. 

Niet dat ik een excuus nodig heb, om te “mogen” wandelen, menig rondje gelopen langs het bevroren polderlandschap deze afgelopen paar dagen… (goed zonder sneeuw deden we dat ook al regelmatig) En natuurlijk heb je nog twee andere disciplines in de triathlon om te trainen. Maar zwembaden zijn dicht en openwater-zwemmen, ach, daar kom ik nog wel een andere keer op terug. Op de fiets even lekker een rondje buiten? Zelfs naar de supermarkt ging beter te voet, want als ik wel op fiets stapte, dan ging ik toch vaak stapvoets door de sneeuw-ijs hopen die op veel fietspaden nog lagen. Voor mijn wekelijkse fietsrondjes had ik echter tijdens de vorige lock-down al een Tacx aangeschaft, dus ook dat stukje training kon gewoon doorgaan. Geen landschap om me af te leiden, maar als bonus Netflix series kunnen kijken is ook niet verkeerd. 

Zo’n winterlandschap met ijs geeft een hoop meer leven en gezelligheid op straat, iedereen ‘speelt’ lekker buiten. Het water achter ons huis was erg populair en we konden meegenieten van ouders die hun kids leerden schaatsen achter plastic stoelen, maar ook werd er zo af en toe een heus spelletje ijs hockey gespeeld. Vanuit de studeerkamer hadden we niet alleen mooi uitzicht, maar konden we ook meegenieten van alle geluiden van pret.

Je hebt natuurlijk niet voor niets een winterlandschap met ijs, dan moet je ook op het ijs staan. Genoeg natuurijs om ons heen hier in de polder, dus ver weg hoefden we niet voor een mooi stukje ijs. Vooral Eniek en Bart hebben zich uitstekend vermaakt, toevallig ook de enige twee in huis met een paar schaatsen in hun bezit. Stijn en ik moesten het gewoon op onze schoenen doen, want wij waren te laat dan wel te eigenwijs geweest om schaatsen aan te schaffen toen het nog kon. Gelukkig kregen we zo af en toe een lift op de stoel die mee ging om lekker lui langs de kant je schaatsen aan te kunnen trekken zonder koude billen.  

Nu hebben we al weer een dag lang regen en temperaturen vet boven nul en is meer dan de helft van de sneeuw al weer weg. Nog een paar dagen en de winter van 2021 is weer een herinnering voor in de boeken en zijn we allemaal weer bezig met de lente van 2021. Op naar de dubbele-cijfer temperaturen van volgende week! 

p.s. Knap he, bijna gelukt om helemaal tot het eind van deze blog het woord Corona niet 1 keer te gebruiken….

2 thoughts on “Dag winter, dag blues

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *