Op zoek naar edelstenen

Voor vandaag stond de Smaragd Route op het progamma, Eniek had al gelezen dat er een pad was waar je kans had dat je echte edelstenen kon vinden en ik had gelezen dat het een erg mooie wandeling was, dus dat was een win-win. Maar natuurlijk eerst een ontbijtje met z’n allen nuttigen. De broodjes hingen netjes om acht uur aan de deur, net zoals iedere ochtend (als je niet vergeet te bestellen natuurlijk). De beheerders rijden met een golf karretje alle broodjes tussen 7 en 8 langs alle huisjes. 

Stijn had al aangegeven dat wandelen niet zijn favoriete bezigheid was en dat hij vond dat we ook wel eens een dagje niets konden doen. Met dat laatste argument krijgt bij mij natuurlijk geen gehoor. Echter, het leek mij voor ons aller plezier een goed idee om hem een dagje rust te gunnen. En zo gingen wij met z’n drieen op pad naar het Habachstal om daar in de berm te parkeren omdat het parkeerterrein al helemaal vol was. 

Eniek had meteen al een “aanvaring” met een iets te enthousiaste koe die aan het begin van het pad stond te grazen, van mensen was zij niet echt gediend en met een lief hoog gilletje rende Eniek snel de andere kant op. Even later kwamen we een bordje tegen dat uitlegde dat je de koeien met rust moest laten en het poppetje op het bord leek echt precies op Eniek in zijn reactie, haha. 

Het pad liep bijna de hele tijd langs een supermooie beek en het uitzicht was dus weer adembenemend. Het tempo moest je wel wat omlaag gooien, want de hellingshoek was soms wel 30%. Bart heeft zo’n appje op z’n telefoon en als je je telefoon op de grond legt, geeft het aan welk % helling het is, heel handig in discussies. En ook het rekenwerk over hoeveel graden dat dan is, leidt je even af van het harde werk. Voor iedereen die het wil weten: een helling van 45 graden wordt uitgedrukt als 100%, oftewel bij die hoek leg je evenveel horizontaal af als verticaal qua afstand. Maar het is vakantie, dus de wiskunde stoppen we weer even weg. 

Onderweg waren er genoeg plekjes om even te stoppen en ofwel te genieten van de natuur, even te zitten op de grote rotsen langs het water of zelfs een koud water challenge te doen. Uiteraard won Eniek die 20 seconden haar handen in het ijskoude beekwater kon houden (ter vergelijking ik hield het bij 8 seconden al voor gezien). Na 2 1/2 uur kwamen we boven aan bij Gasthof Alpenrose en aangezien onze magen al flink van zich lieten horen, zochten we eerste en tafeltje voor de lunch. Standaard menu kaart dus de keus valt ofwel op grillworst met pommes of kaiserschmarren. 

Na het eten hadden we de keus: of nog maar een kwartiertje zoeken in de rivier naar heuse edelstenen en met de 2 uur bus terug of op ons gemak boven stenen zoeken en terug lopen. Met de overmoed van een volle maag besloten we tot het laatste. Er lagen wat kleine materialen om het grit en de steentjes uit de rivier wat te zeven en Eniek en Bart hebben dat toch dik drie kwartier volgehouden. Mooie stenen gevonden, maar de beloofde smaragden bleven achterwege, een verhaal dat het leuk doet voor de toeristen, maar ik vraag me af wanneer er voor het laatst echt een smaragd uit dat riviertje is opgevist. 

Tegen drieen aanvaardden we de terugweg naar de auto en dit keer bleven we grotendeels op het wat bredere pad, ook al misten we dan veel van de riviergezichten, het sneed wel wat tijd af en dit keer deden we maar anderhalf uur over dezelfde 7km, afdalen gaat toch harder dan omhoog. Tegen vijf uur waren we weer terug in het appartement en vonden we Stijn nog op precies dezelfde plek als toen we weggingen, het was dat hij gegeten had, anders zou je denken dat hij gewoon aan die stoel zat vastgekleefd. Na 14km wandelen konden we alledrie wel een frisse douche gebruiken en ook leek het de ideale avond om de sauna eens lekker uit te proberen die in het huisje zit. Het lijkt erop dat ik ook daarin de enige ben die er echt lol in heeft, maar goed, meer ruimte voor mij zullen we maar zeggen. 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *