wandelen tot je er spierpijn van krijgt

Heel leuk, zo’n vakantie waarin je meer gaat wandelen dan thuis, maar we werden alledrie wakker met spierpijn en een onderwerp rijker, want tja, krijg je nu meer spierpijn van heuvel-op of van heuvel-af. We hebben het erbij gelaten dat je van allebei spierpijn kan krijgen, maar in andere spiergroepen. We laten ons natuurlijk niet kennen door een beetje spierpijn en gaan op dag 2 gewoon weer verder. Dit keer een mooie zonnige dag en we gingen omhoog bij de andere gondelbaan die ons gebied hier rijk is: de Smaragdbaan in Bramberg, een dorp verder van Neukirchen. 

De timing en planning van lunchpauzes hebben we al iets beter ingebouwd, je moet vermijden dat je ook maar iets wilt ondernemen tussen 12 en 1, behalve dan zelf lunchen. Dat hebben we dus bovenop de berg gedaan, heerlijk op het terras buiten met een almdudler erbij. We konden pas om 1 uur naar beneden, dus hadden Eniek en ik nog even tijd om echt omhoog te klauteren naar de Wildkogel, Stijn en Bart vonden het wel prima om in het zonnetje te zitten en te wachten tot we weer beneden kwamen. 

Om 1 uur konden we op pad met onze berg-cart, bovenaan de gondel kreeg je een helm en 10 seconden uitleg (beide remmen tegelijk gebruiken was de enige informatie, onderweg snap je waarom). En dan gewoon het pad volgen naar beneden: 4km haarspeldbochten. Eniek ging voorop en als een echte coureur, helaas kon ik niet echt foto’s maken of filmen, want ik had toch echt beide handen aan het stuur nodig. In de bochten lekker wat grind, dat knarst en glijdt als je door de bocht gaat. M’n horloge zei dat max snelheid bij mij 32 km/u was, maar ik weet zeker dat Eniek (en Bart) een stuk harder gingen. Met een kleine 10 minuten sta je ook weer beneden bij het middenstation, supergaaf en spannend! Eniek wilde graag nog een keer en Bart hoefde ik dat geen twee keer te vragen. Stijn en ik namen vast een drankje op het terras van het restaurant. 

Bart ging met de kids met de gondel naar beneden om daar in het dorpje nog even te shoppen (we waren twee dingen vergeten mee te nemen, het een belangrijker dan het ander: Bart had geen t-shirts meegenomen en spelletjes waren we ook vergeten). Ik had opgezocht dat als ik route 17B gevolgd door route 55 zou volgen dat ik dan met dik anderhalf uur helemaal naar ons appartement kon lopen. Zo gezegd zo gedaan, al was ik blij met het extra water, want de zon is dan toch wel erg warm. De schitterende uitzichten waren zeker de moeite van wat extra zweetdruppeltjes (en spierpijn) waard.

Het thuisrestaurant heeft het beste uitzicht en veel trek na zo’n uitgebreide lunch hadden we toch niet, dus lekker soepje met brood was genoeg. Na het eten het nieuwe spel uitgeprobeerd: ligretto. De regels uit het Duits vertalen ging nog wel, spelen is even wat anders, het is een soort rummicup-chaos met kaarten in plaats van steentjes. Tot ieders vermaak is er ook nog een ping-pong tafel die we onder de carpoort kunnen opzetten en uiteraard hebben we nog netflix vermaak, task master is niet helemaal mijn ding, maar de andere drie zien lachen is ook vermaak. 

2 thoughts on “wandelen tot je er spierpijn van krijgt

  1. Matthijs Peeperkorn

    Tjeetje… nu pas een paar dagen aan het wandelen en de Hollandse (Friese) klaagzang begint al. En dan ook nog te bedenken dat jullie frequent gebruik maken van een lift. Ik zeg… Niet klagen maar dragen dus als jullie echte bikkels zijn dan wil ik de komende dagen het woord “skilift en spierpijn” niet meer horen!. Geniet van het mooie Oostenrijkse landschap en nu maar snel de 3.000 m grens (wandelend) passeren!

  2. werff69 Post author

    Hahaha, het is niet de Friese kant die klaagt, meer de 16-jarige kant 🙂 En ik ben zelf degene met meeste spierpijn, ben dan ook wel degene met meeste kms in de benen…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *