Eilat om naar Petra te gaan

Toen ik ging bedenken wat ik allemaal wilde gaan doen in zes dagen Israel stond Jordanie op mijn lijstje. Israel en Jordanie liggen zo dicht bij elkaar dat een dag tripje naar Petra in het buurland steevast in de top 5 van “things to do in Israel” voorkomt. Je kunt vanuit Tel Aviv ook dagtripjes maken, maar waarom eerst 5 uur met de bus naar de grens rijden als je ook kunt vliegen naar Eilat om daar een paar dagen aan de Rode Zee te vertoeven. Zo gezegd, zo gedaan: met Arkia – de Israeli Ryan Air – een vlucht van wel 35 minuten geboekt naar Eilat. Vanuit de lucht gekeken of ik Eniek kon zien, maar zag vooral heel veel mooie woestijn. 

Eilat zelf is eigenlijk het Benidorm van Israel. Niet alleen qua temperatuur (een graad of 5 warmer dan Tel Aviv/Jeruzalem, maar ook qua publiek: veel gezinnen en oudere mensen die komen voor het strand. En het shoppen, want blijkbaar is heel Eilat btw-vrij en het wemelt er van de overdekte winkelentra, maar daarover later meer, want laten we snel naar het hoofdonderwerp toewerken: Petra!

Ik had met dezelfde organisatie een dag-trip met bus, grensovergang en gids geboekt, wel zo makkelijk en alleen een auto huren en dan de hele dag rijden, zag ik ook niet zo zitten. Was wel een vroege start, want om 7:15 moest ik al bij een in de buurt gelegen hotel staan om naar de grensovergang gereden te worden. Dat was maar 15 minuten rijden, alwaar we de mensen die met een andere bus al veel eerder vanuit Tel Aviv en Jeruzalem waren vertrokken ontmoetten. Aan de Israel kant alsook aan de Jordanie kant stond iemand om ons door het proces heen te helpen. Eerst moet je Israel uit – en daar betaal je 60Euro exit fee voor. Dan krijg je wel netjes een bewijs dat je het land verlaten hebt (een roze briefje, bij binnenkomst krijg je een blauwe). Dan loop je een kleine 100 meter door een soort niemandsland en ben je bij de Jordanie grens. Krijg je daar een sticker en een stempel – tegen een visum fee van 60 US$, dat laatste duurde het langst van het hele proces, maar na een uur waren we toch met de hele groep van ca 25 door de grens en werden we opgewacht door onze gid en touringcar. Als je de grens over komt, dan merk je meteen al verschil, de mensen zien er anders uit, het koffie-tentje is net wat meer vervallen en waren er in Israel 50% vrouwen aan de grens, in Jordanie geen. En overal zijn de afbeeldingen van de koning groot aanwezig. Maar over dat laatste mag ik natuurlijk niet al te veel zeggen, want bij ons hangt Willem ook om de haverklap in officiele gebouwen. Ik heb hem alleen nog niet op Schiphol gezien…

Waar ik me een beetje in vergist had was de afstand van grens naar Petra, geen boek meegenomen voor de 2 1/2 uur durende autorit, verplicht zen uit het raam kijken naar de woestijn, geen straf. Gelukkig wel een jas meegenomen, want bij de verplichte koffie-stop met souvenirs bleek het op grotere hoogte nog maar 10 graden Celsius te zijn…brrr.

In Petra waren we duidelijk niet de enige bus natuurlijk, ieder jaar trekt Petra een kleine miljoen toeristen, maar het park is uitgestrekt genoeg en alleen in het echt bekende centrum merk je dat het een mierenhoop is, daarbuiten is het nog wel rustig. Eerst legde de gids bij de kaart een paar dingen uit en vervolgens begon het grote wandelen… 

Je kunt de hoofdroute in grofweg drie stukken hakken, het hele pad heen en weer is ongeveer 8km zei de kaart: eerst een stuk met wat oudere rotsen en graftomben (het lijkt of ze huisje/grotten hebben gehakt, maar het waren graftomben werd ons verteld, enkele duizenden zijn er gevonden). Daarna ga je een soort ravijn tussen de rotswanden in, soms is het pad maar een paar meter breed en moet je echt oppassen dat je niet overreden wordt door de koetsjes die met een noodgang door het pad rijden met toeristen die voor een paar dollar de afgeweging hebben gemaakt dat de ervaring en het niet hoeven lopen opwegen tegen het klapperen van je tanden en het niet zachtzinnig gehobbel. De kleuren van de rotsen zjin rood, geel en zwart en op plekken deed het me echt aan Arizona denken. In deze gang vind je soms platte rotsbeelden, soms helemaal weggesleten zoals de man met twee kwamelen op de foto hiernaast.

Aan het eind van de gang in de rotsen krijg je dan het uitzicht dat zo bekend is van alle plaatje van Petra: De Schatkamer! Moet ook echt zeggen dat het veruit het mooiste gezicht is en we bleven daar ook zeker een kwartier gewoon genieten van het uitzicht. De gids vertelde dat ze hier ook een soort van beeldenstorm gehad hebben en dat daarom veel van de afbeeldingen geen hoofd meer hebben, voor het geval we dachten dat het erosie was, zo oud is Petra eigenljik helemaal nog niet, als je het vergelijkt met oud Jeruzalem of bv Egypte… 

Na de Schatkamer was er nog meer moois te bewonderen. Inmiddels was de temperatuur ook dusdanig opgelopen dat alle jassen weer uitkomden en liepen we in de zon aardig te verbranden. Voor het geval jullie je afvragen waarom het de Schatkamer heet, ik herhaal ook maar wat de gids vertelde en heb niet gesource-checkt. Het was gebouwd als graf van een een rijke familie en die werden meestal begraven met allerlei rijkdom. Waar natuurlijk na eeuwen van grafroof helemaal niets meer van te vinden is. Sommige mensen opperden dat het eruit zag als een bank, ook een leuke uitleg. Super indrukwekkend als je bedenkt dat alles helemaal uit de rots is gehouwen om eruit te zien zoals de gebouwen die ze kenden uit Rome. Wat een werk… Alsof een gebouw uithakken nog niet genoeg is, wat dacht je van een amphitheater waar een paar duizend man in konden! 

Na het amphitheater kwam het stuk waar mensen ook daadwerkelijk woonden, de freestanding structures noemde de gids het. Die zijn niet meer uit de rots gehouwen, maar “gewoon” gebouwd zoals alle Romeinse gebouwen uit die tijd. Deze worden nog steeds actief opgegraven en er wordt gedacht dat er nog 75% van de stad begraven ligt. Op het hoogtepunt woonden er wel 20 tot 30 duizend mensen, dus geen kleine stad!  De ondergang van Petra was eigenljk een sameloop van natuurrampen, een grote aardbevingen in de 4e eeuw na Christus en een overstroming decennia later en er was niet veel meer van een stad over. Tot in de 19e eeuw de buitenlanders het kwamen opgraven. Nu is het niet alleen een Unesco Heritage Site, maar ook nog eens uitgeroepen tot 1 van de zeven wereldwonderen. Nou, een dag daar rondwandelen en je bent het ermee eens!

Natuurlijk doe ik onrecht aan de rijke geschiedenis van deze plek, ik heb het niet gehad over het ingenieuze ingenieurswerk en waterbeheer en ik zal hier en daar vast wat feitjes of jaartallen hebben gemist, maar ik denk dat het duidelijk is hoe indrukwekkend deze plek is. En zeker de hele lange tocht waard! 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *