Caminito del Rey

Er zijn een paar bezienswaardigheden in de regio waarvoor we van verschillende kanten de waarschuwing kregen om tijdig kaartjes te reserveren. Caminito del Rey en Alhambra stonden bovenaan die lijst en samen met de Mesquite van Cordoba ook op mijn top 3 voor deze vakantie. Dus in ieder geval deze drie attracties bepalen ons programma al deze week. Dinsdag leek een goede dag voor een lange wandeling op 100m hoogte langs de rand van een klif. 

Caminito del Rey werd begin vorige eeuw aangelegd als een aanvoerweg voor materialen en onderhoudsmensen bij de aanleg van de electriciteitscentrales hier in het gebied. Het pad liep lang een groot aquaduct en maakte de inspectie van het aquaduct en de twee “waterval” stations ter opwekking van de electriciteit mogelijk, dan wel makkelijker. 

Het oude pad was van beton en in begin jaren 70 dusdanig aan z’n lot overgelaten dat de gaten er gewoon invielen. Dat weerhield mensen er niet van om alsnog het pad te lopen en het verdiende toen de twijfelachtige eer van gevaarlijkste wandelpad van Europa. Na 5 doden besloot de regering om beide ingangen in 2000 af te sluiten. Ook dat weerhield mensen er niet van om het nog steeds te proberen en na nog eens 4 doden besloot de Spaanse regering samen met de provincie Andalusië om het pad te herstellen en er een veiligere toeristen attractie van te maken. In 2015 werd het officieel geopend, dit keer niet door de Spaanse koning zoals de eerste keer in 1921, maar nog steeds werd de naam wandelweg(getje) van de koning behouden. 

Het park was uurtje rijden naar het Noorden van ons hotel over een mooie bergweg waar ons kleine autootje in lage versnellingen prima weg mee wist. Helaas kwam met de hoogtemeters ook de bewolking om de hoek kijken, maar als echte Hollanders gingen wij gewoon stoïcijns in ons korte broek op wandeltocht (het zou zonnig en 18C worden). Supertoeristisch betekent wel dat je zonder gids het park niet in komt, dus gewapend met een radio en oortjes en zo’n 28 andere toeristen met een grijze helm op ons hoofd, begonnen we aan de toch van 5km door het park.

1 meter breed om op te lopen is nog prima te doen en overal staan hekjes en metalen touwen, dus van die gevaarlijkste reputatie is niet veel over, maar het uitzicht is nog steeds even fenomenaal. Onderweg nog grote gieren en een aantal wilde geiten gezien, maar vooral de vele kleuren rots maken dit gebied bijzonder. Aan het eind van de kloof steek je over via een hangbrug, het meest beroemde plaatje van deze route. 

Als je dan de kloof weer uit bent, lever je je helm in en is er ruimte om iets te eten alvorens je in de shuttlebus stapt om weer terug te rijden naar het beginpunt om je auto weer op te halen. Tegen die tijd was het ook al bijna 3 uur en besloten wij om eens op relax stand te gaan – voor de verandering – dus reden we via een andere route weer terug naar de kust, lekker zigzag door kleine dorpjes met veel schattige witte huisjes. 

‘s Avonds wilden we toch iets substantiëlers eten dan die kleine burrito bij de lunch, maar om nu te wachten tot 9 uur avondeten… daar zijn we toch te Hollands voor. Gelukkig kun je vanaf het middaguur met een gerust hart ergens gaan zitten om tapas te eten, eigenlijk nog wel zo lekker ook. 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *