De melkweg met het blote oog

Het enige dat we van tevoren al gepland en geboekt hadden was een sterrentocht op Hawaii. Die lopen ieder jaar al weken van tevoren vol, dus is het zaak om daar snel bij te zijn. Samen met Eniek had ik 13 augustus geprikt. De recensies waren bijna unaniem te spreken over de Hawaii Forest & Trail tours: kundige gidsen, kleine groepjes en veel respect voor natuur en cultuur. Maar aangezien het verzamelen voor die tour pas om 2.25 was, konden we in de ochtend nog wel een relaxte andere activiteit ondernemen vond ik. Op 20 minuten rijden van Kona bevindt zich een Cloud Forrest, dat wil zeggen: hoger op de berg met meer regen zodat je er al meer tropisch regenwoud hebt. En als je dan via het gebruikelijke kronkelpaadje omhoog geklommen bent, dan snap je meteen ook waarom ze het een klein stukje Hilo aan de Kona kant noemen: zo mooi groen met niet alleen hoge varens en bomen, maar ook heel veel kleur van alle bloemen. 

Aan het eind van de weg in Cloud Forrest zagen we ook nog een coffee plantage met rondleiding en proeverij, dat laten we ons geen twee keer zeggen. Een relatief kleine plantage, maar wel met heel leuke uitleg over het plukken, drogen en branden van de koffie. Nu snappen we ook het verschil in caffeïne gehalte en hoe ze de bonen op grootte selecteren als indicatie van de kwaliteit. Thuis toch maar eens kijken hoe groot onze bonen van Simon zijn…

Enige nadeel van een Cloud Forrest: dan kan het ook gaan regenen, maar met een paraplu toch nog even in de mooie botanische tuin rondgelopen. 

Na een korte lunchpauze in het appartement trokken wij onze lange broeken aan om naar de Sterrentocht te gaan. Dat is even een uurtje afzien als je nog beneden bent, maar we gingen naar dik 4000 meter en daar vriest het ‘s nachts zelfs licht.

Met een mooie 4WD bus, 8 andere passagiers en onze gids Adam vertrokken we richting Mauna Kea. Onderweg een paar keer gestopt, zowel voor wat uitleg alsook om even te wennen aan de hoogte. Op 2000 m nog niets aan de hand, was lekker fris, mooie lavastromen en zicht op het wolkendek.

Op 3000m bij het visitor’s center werd het al wat frisser, dus daar kwamen de truien uit de tas. We kregen daar ook ons avondeten, allemaal een eigen thermos met beef stew, homemade of van Progresso? We vonden het in ieder geval allevier erg smakelijk. Bij het visitor’s center bleven we even wat langer om te acclimatiseren en konden we ook even rondlopen om beschermde native planten te bekijken. Door alle import kwamen de oorspronkelijke planten redelijk in de knel en hier proberen ze met veeroosters juist de wilde geiten, schapen en varkens buiten te houden, zodat de vegetatie niet aan gort gegeten wordt. 

En dan is het eindelijk tijd om door te gaan naar de top. Het eerste stuk weg is onverhard en de bus moet er hard aan trekken, pas tegen de top komt er weer wat asfalt, rare jongens, die Hawaiianen. De top van de berg is voor de Hawaiianen heilig, het huis van de goden en veel verhalen zijn ermee verbonden. We vermijden dus ook de echt hoogste top en blijven vooral bij de sterrenwachten kijken. Dat is op 4184m hoogte, zo hoog zijn we nog niet vaak geweest, en al helemaal niet binnen een paar uur aan te rijden vanaf zee-niveau. 

Om verschillende redenen is Hawaii de ideale plek voor alle metingen die je maar wilt doen in de ruimte: hoog in de atmosfeer en weinig licht- en andere vervuiling. Qua samenstelling en droogte lijkt het zelfs zodanig veel op de maan, dat NASA hier al z’n maanlanders en apparatuur uittest voor die kleine autootjes echt de ruimte in gaan. 

Inmiddels is het wel zo koud geworden dat de lekkere dikke parka’s die Adam mee heeft dankbaar worden aangetrokken en ook de lekker dikke handschoenen zijn geen overbodige luxe. Volgens Bart z’n appje is het -1C! Als we het erg koud krijgen, kunnen we altijd in de bus even opwarmen, maar het is veel te mooi om buiten te zijn. Eerst bewonderen we uitgebreid de zonsondergang. Doordat we zo hoog zitten, breekt het licht nog weer mooier dan op zeeniveau. En met het wolkendek dat naar beneden is gezakt ziet het er sprookjesachtig uit. 

Als de zon echt onder is, rijden we een paar honderd meter naar beneden om daar het echte donker af te wachten en de telescoop vast op te zetten. Nog voor de zon echt helemaal weg is, zie je al zoveel meer sterren dan thuis. En als dan ook de melkweg zich nog super duidelijk aan de hemel aftekent, zakken onze kaken helemaal op onze schoenen en is onze vocabulaire teruggebracht tot “wauw”, “gaaf” en “cool”. Nino ontpopt zich als een echte sterrenkenner en kan feilloos allerlei sterrenbeelden aanwijzen.

En ook Adam heeft een mooie lasterpointer waarmee hij allerlei sterren aanwijst. Ik ben zelf niet zo’n Hubble-fanaat, maar de vragen over zwarte gaten en nieuwe sterrenstelsels passeren de revue. Via de enorme telescoop (helaas was het te donker om hier een foto van te maken, maar hij had een lens van 11″, dat schijnt heel groot te zijn). Via de telescoop zien we binaire sterren (die met het blote oog 1 lijken, maar eigenlijk twee sterren zijn die om elkaar heen cirkelen), de ringen van Saturnus, sterrennevels en zelfs een ander sterrenstelsel. 

De maan komt op en dan verdwijnen een boel van de kleinere sterren, wat een licht geeft dat, het is zo fel dat het wel een zonsopgang lijkt.

Natuurlijk nog het restje van de volle maan van twee dagen geleden en via de telescoop bekijken we de kraters aan het oppervlak. Eigenlijk best een lelijk ding, die maan. En daarmee komt er een eind aan onze sterrenwacht. Rest ons nog de (lange) tocht weer naar beneden, als we eenmaal het onverharde stuk voorbij zijn, valt eigenlijk iedereen in slaap, weer lekker opgewarmd door de kachel in de auto en Adam heeft een rustig Hawaiiaans muziekje opgezet. Om ongeveer half elf zet hij ons weer af in Kona, gelukkig maar 10 minuutjes rijden tot ons bed, maar wat een ervaring, letterlijk niet van deze wereld! 

5 thoughts on “De melkweg met het blote oog

Leave a Reply

Your email address will not be published.