Iets over heenreis en terugreis?

Met wandelen, hardlopen en fietsen hou ik altijd in gedachten dat de heenreis ook de terugreis is, met andere woorden: ga niet verder weg dan je ook nog terug kunt opbrengen. Voor reizen geldt eigenlijk min of meer hetzelfde, al was het dit keer niet 24 uur van bed tot bed, maar wel 24 uur van bed tot voordeur, want tja, we kwamen natuurlijk midden overdag aan en dan kun je moeilijk al in je bed gaan liggen. Kan wel, maar is niet verstandig. 

Voordat we die lange reisdag hadden, hadden we eerst natuurlijk nog een laatste ski-dag om echt het allerlaatste beetje ski- en sneeuw-pret uit deze vakantie te persen. En dat hebben we ook gedaan. Het was een schitterende dag, niet zonnig met blauwe luchten, maar wel droog en dus hadden we in plaatst van dikke matten verse sneeuw eindelijk weer eens een heel tapijt verse corduroy om op te skiën. ‘s Ochtends begonnen we op Whistler en toen we alle pistes hadden gehad die we wilden aan die kant namen we de Peak2Peak naar de “overkant” om op Blackcomb kant eerst lekker te gaan lunchen. Na de lunch hield het jonge segment het voor gezien, te moe om nog verder te skiën. Dat gaat er bij mij niet in, dat snap je, dus samen met Bart heb ik toen nog de hele middage pistes op Blackcomb gedaan, alle liften waren open, dus we konden zelfs helemaal naar Chrystal Peak om daar de Ridge Runner buitenste piste te doen: heerlijk glooiend door de bossen. Piekfijne laatste dag: met de eerste gondel omhoog en naar huis gaan omdat de liften gaan sluiten! 

De volgende ochtend hadden we de wekker om 5:15 gezet. Niet om alvast meer in het Nederlandse tijdsritme te komen, nee, meer omdat we echt super op tijd wilden vertrekken en rustig wilden ontbijten. Ze hadden namelijk gewaarschuwd voor sneeuw waardoor de wegen twijfelachtig van kwaliteit konden zijn en de maximale snelheid omlaag zou kunnen gaan naar 60km/uur op de snelwegen.

Die zware sneeuw hebben we gelukkig niet gezien, maar desalniettemin lag er in het dorp genoeg om glad te zijn. Ik ben nog niet eerder zo blij geweest met de combinatie van M&S banden, vierwiel-aandrijving en een echtgenoot met slipervaring en koelbloedigheid. Bij het stoplicht stopte de auto’s voor ons iets abrupter dan wij en de remmen deden helemaal niets, ook al reden we 25 km/uur een botsing leek onvermijdelijk, gelukkig stuurde Bart hem in de sneeuwmuur die langs de zijkant van de weg opgestapeld lag. We zaten wel flink vast in de sneeuw maar een paar minuten heen en weer sturen en we konden gewoon weer verder rijden. Lang leve zachte sneeuw, want geen krasje op de auto. Buiten het dorp waren de wegen wel weer beter, maar zelfs daar reden we voorzichtig en niet harder dan 60 km/uur… 

Op het vliegveld wachtte onze volgende “hindernis”, om Nederland weer binnen te mogen moeten we ook een negatieve Corona test kunnen laten zien. Gelukkig is Canada nog steeds geel en mag het ook een antigeen sneltest zijn die niet ouder is dan 24 uur en we hadden al geregeld dat we dit op het vliegveld konden laten doen. Ik zeg gelukkig, want ik zal niet meer klagen over onze Nederlandse PCR test van 80 Euro, want een PCR test in Canada om te mogen reizen komt je al gauw op 300CA$ per persoon te staan. Een sneltest gelukkig maar op 79CA$. Kosten niet het probleem, maar je moet dan nog wel negatief testen natuurlijk. Gelukkig kregen we allevier goed nieuws en konden we door naar de volgende rij: inchecken en security. Mijn hemel, want een inefficient zooitje is Vancouver International! We hebben meer dan een uur in de rij gestaan voor security, schril contrast met Schiphol: maar 1 band open voor de Xrays en alles moet nog gewoon uit je bagage: laptops, liquids in een zakje, telefoons, schoenen, riemen (goed die moeten op Schiphol ook, maar serieus: 1 lopende band open???). Wij konden ons die wachttijd wel permitteren, maar je zit natuurlijk liever bij de gates met je Starbucks koffie een filmpje te kijken. Gelukkig konden we allemaal weer even genieten van het feit dat ik in Canada ook gewoon weer Oscar ben! 

De vlucht zelf was iets vertraagd, gedeeltelijk door het weer – het vliegtuig moest ijsvrij gemaakt worden – gedeeltelijk door dommigheid – ze hadden niet genoeg brandstof erin gedaan en toen moest er nog een tweede tankauto komen. We zouden iets sneller gaan vliegen om het in te halen, zei de piloot Ik heb af en toe gekeken en het gebeurt niet vaak dat we harder vliegen dan 1000 km/uur (meestal 900-zoveel), dus de piloot heeft z’n best wel gedaan. Op Schiphol nog een tegenvaller: maar 3 van de 4 koffers kwamen aan! Behalve dan dat het voor Eniek de grootste tegenvaller was, al háár kleren zaten daarin, kost zo’n akkefietje je ook al weer snel een extra uur. Eindelijk konden we na het invullen van het papierwerk met de bus naar lang Parkeren en in onze batmobiel terug naar Pijnacker. Home sweet home, Molly ophalen en de eerste wasmachines aanzetten. Wat wij ons allevier wel afvragen: waarom voelt +4C in Nederland zoveel kouder dan -12C in Whistler? 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *