Tot je oksels in de sneeuw

Op twee januari vielen we met onze neus in de boter, of liever: in de sneeuw. Het had de hele nacht gesneeuwd en het hield voorlopig ook niet op. Voor wie nog niet eerder tot ver boven de knie in verse sneeuw heeft geskied, het is een ervaring! Het vraagt wel een ietwat andere techniek, als je te veel gewicht zet dan sta je of opeens stil of je kukelt voorover uit de bocht, maar als je het ritme te pakken hebt dan zweef je over een laag luchtige watten . En vallen is helemaal niet erg, want alles is zacht om je heen. Je ziet alleen soms niet hoe diep de sneeuw is en ja, dan kun je tot je oksels in de sneeuw zakken, hartstikke leuk! En de sporen die je achterlaat in een vers pak sneeuw zijn ook super. Soms zie je door de sneeuwvlokken niet heel erg ver, maar de wereld is mooi, stil en de sneeuw vergevingsgezind. Echt, geen ervaring kan ertegenop.

Het heeft inmiddels drie dagen gesneeuwd, het hele dorp is wit, door de sneeuwschuivers liggen overal grote bergen sneeuw langs de kant, alle bomen zakken door. Eerste nacht viel er dit 60cm, tweede dag er nog 40 bovenop en inmiddels staat de score al op 121cm verse sneeuw! Op beide bergen hebben we veel kilometers gemaakt en ons op en top vermaakt. Favoriete run: dwars tussen de bomen door in het kinderspeelparadijs enchanted forest. Kleine impressie van de lol die we hebben gehad met dank aan de gopro en Bart z’n knip-en-plak-kunsten: 

Tegen het eind van de vakantie hebben we inmiddels ook onder de knie hoe we op de juiste tijden een reservering in een restaurant kunnen scoren. Om vijf voor zeven zit Bart klaar achter de laptop om twee slots te boeken: midden ochtend voor de koffie en om kwart voor 1 voor als we iets meer trek hebben voor een snack of lunch.

Stijn kan inmiddels ook “poutine” van zijn verlanglijstje schrappen. Een typisch Canadees gerecht, hun eigen “kapsalon”, in de meest simpele versie: patat met jus/saus en brokjes kaas. Is lekkerder dan het klinkt en zeker lekkerder dan het eruit ziet. Eniek is de enige die liever kip met patat heeft. Begrijp me niet verkeerd, als ze hier Kaiserschmarren hadden, was ik ook geswitcht, maar voor 1 keer hoort het er toch wel bij. 

Inmiddels zijn we al aan het eind van onze vakantie gekomen, morgen nog 1 dag skiën en dan alles inpakken. Kijken of we voor die tijd al het eten op krijgen, de laatste twee dagen schaft de pot een eclectisch samenraapsel van alles wat er nog in de (koel) kast staat. In ieder geval gaan we het redden met de ene bus Folgers koffie van een kilo. De Chips Ahoy koekjes kunnen altijd nog mee als snackje in het vliegtuig. Op donderdagochtend stappen we weer in de auto om naar het vliegveld te rijden. De Corona-test om aan boord van KLM te mogen is al geboekt, nu maar hopen dat we daar met vlag en wimpel doorheen komen. Maar voor we daaraan gaan denken: eerst  nog 1 dag bij Whistler de favoriete pistes skiën: Whiskey Jack, Ego Bowl, Raven en Upper Dave Murray staan om het verlanglijstje. Kijken hoeveel sneeuw er vannacht valt om het een mooie dag te maken. 

3 thoughts on “Tot je oksels in de sneeuw

Leave a Reply

Your email address will not be published.