24 uur van bed tot bed

Een jaar geleden geboekt, maar nu eindelijk zo ver: onze wintersport naar Canada. Het begon er de laatste weken steeds spannender uit te zien, hoe meer Omicron nieuws er naar buiten kwam. Zou Canada op slot gaan? Zouden we als Nederlander persona non grata worden? Zouden we misschien toch Corona hebben ook al waren we niet ziek? Maar gelukkig, niets van dat al. Op dinsdag gingen we met z’n vieren voor een reis-PCR test en op woensdag wisten we dat we allemaal negatief waren. Phew, opluchting, de eerste barrière genomen. Nu nog de uitdaging bij aankomst, want ondertussen werd ook bij aankomst het test regime opgevoerd. En daarnaast: je wilt niet weten hoeveel papieren je bij je moet hebben om Canada in te mogen, dat was echt een dikke map vol.

Op donderdag de wekker gewoon om zes uur gezet, om nog even in alle rust te kunnen ontbijten, handbagage na te lopen en te kijken of we echt niets vergeten waren. Huisdieren hoefden we geen eten meer te geven, want Molly hadden we naar het kattenhotel gebracht, Tofu (Eniek’s nieuwe hamster) kon logeren bij Nino en voor de goudvis hadden ween voerautomaatje ingesteld (en eerlijkheidshalve staat die ook onderaan de prioriteiten lijst, dus er wordt al wel rekening gehouden met de mogelijkheid dat hij zich overeet en bij thuiskomst boven komt drijven…). En om kwart voor acht zaten we in de auto. KLM had meerdere e-mails uitgestuurd hoe belangrijk het was om echt op tijd te komen in verband met alle extra Corona papieren, dus we wilden echt vier uur voor vertrek bij de vertrekhal zijn.

De laatste keer dat we met z’n vieren op Schiphol waren was twee jaar geleden, maar veel was er niet veranderd. De drukte op Schiphol was een normale vakantiedrukte (lees: je kon over de hoofden lopen), alleen had nu iedereen een mondkapje op. Enige moment dat het misschien iets oncomfortabel was, was in de bus vanaf P3, maar dat is maar een klein stukje. Om klokslag negen uur schoven wij aan in de rij bij KLM 12-15. Er was een enorme slinger opgezet om iedereen maar kwijt te kunnen: eerste links vier bochten, daarna rechts vier bochten en toen kwamen de balies in zicht. Maar dan heb je nog een binnenring van drie bochten links en drie bochten rechts, maar eindelijk na 1 uur 20 minuten in de rij waren we bij een hele aardige KLM mevrouw aan de beurt. Die checkte alle papieren echt grondig en toen kwam stress-moment 1: bij Stijn z’n eTA document (de Canadese ESTA) had Bart 1 cijfertje verkeerd getypt, zijn paspoort eindigt niet op 2 maar op 1: dikke vingers of een leesbril nodig? Ik kan je zeggen, dan zit je hart in je keel. Bart meteen op zijn telefoon een nieuwe aangevraagd en de KLM mevrouw zei dat ze gewoon eerst drie in zou checken met alle bagage en als dan de bevestiging zouden hebben konden we even weer ‘voorpiepen’ bij haar. Het snowboard moest toch naar “odd luggage” en lang leve spoedaanvragen, want toen we daarmee klaar waren, hadden we de e-mail ook binnen. Phew, bloeddruk nog steeds hoger dan normaal, maar nu konden we door.

Vier uur waren echt niet overbodig, want na de 1 ½ uur inchecken kwamen ook nog de wachtrijen bij security (20 minuten) en paspoort controle (ook 20 minuten omdat de helft van de chip lezers niet werkten) en moesten we daarna naar gate E1 niet om te boarden, maar om alle papieren nog een keer te laten checken. Ook daar moesten we weer zo’n drie kwartier in de rij, want ze waren met z’n drieën om de papieren van de hele Airbus 300 te checken. Deze meneer bezorgde ons mijn tweede hartverzakking, want onze achternaam was te lang voor de geprinte versie van ArriveCAN en dus kon hij ons geen sticker geven. Of we het echt wel goed hadden ingevuld? Bart had gelukkig in zijn telefoon nog het digitale document waar wel de volledige achternaam op stond en toen kregen we alsnog een sticker. Daarna konden we meteen doorlopen naar gate F3 om te gaan boarden. Strakke planning dus. Tussendoor alleen even een snel drankje gescoord, maar dat er geen winkels open waren behalve essentieel eten/drinken en drugstures hebben we dus niet gemist, totaal geen tijd voor!

De vlucht was verder vrij saai, de gewone dingen: eten was ok, films zijn al bijna niet meer nodig, want we hebben allemaal onze iPads met downloads en proberen ook nog een klein dutje te doen onderweg. Twee keer zonsopgang gezien omdat we via Noord-West naar Canada vliegen en dus door een donkere zone kwamen. Negen en een half uur vliegen met negen uur tijdsverschil maakt dat je bijna op dezelfde tijd aankomt als je vertrekt. Aan Canadese kant liep eigenlijk alles heel soepel: binnen no time waren we door de immigration en onze koffers kwamen ook al heel snel. Enige wat iets meer tijd kostte: de Corona testen op het vliegveld. Ik en de kinderen kregen een Test achter onze naam en Bart kon gewoon doorlopen, dat voelde ook even raar: wij moesten letter A volgen en Bart letter B, heel toepasselijk maar wel raar om te moeten splitsen. Go with the flow heet dat. Een enorme test straat op het vliegveld waar we eerst moesten registreren met alle gegevens en waar we in Canada verbleven – voor als we in Quarantaine moeten- om daarna door hele aardige mensen in gele Corona outfits voor de tweede keer in 50 uur een wattenstaafje in de neus te krijgen. Omdat we gevaccineerd zijn, mochten we de uitslag van de PCR test gewoon in Whistler afwachten, dus we hoefden gelukkig niet daar te wachten tot we bewezen negatief waren. Als laatste de auto ophalen bij Dollar dit keer, het vliegveld kennen we op ons duimpje en dat is een kleine wandeling om buiten even een paar minuten af te koelen. Geen rij, dus binnen no time konden we onze grijze Chevy Equinox inladen en wegrijden. Lekker in de spits dwars door Vancouver richting Whistler.

Van de Sea to Sky Highway niet heel lang kunnen genieten, want om half vijf wordt het echt al donker, maar nog wel genoeg zicht om te zien dat zelfs bij Vancouver al sneeuw ligt langs de weg, dus in ieder geval echt winters overal. Halverwege in Squamish het laatste stukje traditie: een tussenstop bij de Walmart om een aantal boodschappen vast te halen. Cereal, melk, eieren, boter, bacon, koffie, thee, koekjes, ga zo maar door, een hele kar vol met oude vertrouwde US favorieten. Als we morgen dan vroeg wakker zijn, dan hebben we in ieder geval al ontbijt … en genoeg lekkers voor in ieder geval de eerste week. In Whistler inchecken, koffers uitpakken, kopje thee drinken en dan lekker naar bed. Al met al 24 uur op, dus vooral het eerste stukje nacht geslapen als een blok. De foto’s van het mooie Whistler komen in de volgende blogs wel aan bod, voor nu kon ik met deze blog vooral mijn reis-stress van me af schrijven en de tijd vullen tot het licht wordt en we op pad kunnen.

2 thoughts on “24 uur van bed tot bed

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *