Monthly Archives: December 2014

Eerste dag op de ski

lopend naar de liftOp deze kortste dag van het jaar, was het mooi wakker worden: er was zo’n 28 cm sneeuw gevallen, dus alles was mooi wit. Natuurlijk moesten alle schuivers en strooiers het weer gauw ‘verpesten’, maar de grootste verpester was toch wel de temperatuur. In het dal was het namelijk 2-3 graden boven nul en dan smelt het snel weg, gelukkig was het bovenop de berg wel koud genoeg en de verse sneeuw was ook niet verkeerd! Of je het nu expres doet of per ongeluk doet, het kleine stukje ongeprepareerd was toch lekker met 30cm poedersneeuw. De wandeling naar de ski-lift konden we in ieder geval ook nog genieten van het mooie witte landschap, al was ik geloof ik de enige die de voet boven de bus verkoos, dus vanaf morgen gaan we met de bus…

Maar eerst natuurlijk de kinderen naar hun ski- en snowboard-les gebracht. Nog best rustig op zondag, dat zal morgen wel anders zijn als het 5-dagen ski-kamp begint. Maar niet vooruit lopen op de zaken, de kinderen konden in kleine groepjes lekker wennen aan het op de ski/het board staan. En wij konden lekker lange stukken skien met z’n tweetjes. Morgen zal ik mijn gps horloge weer omdoen, kan ik ook met wat cijfertjes strooien, maar de pistes zijn hier zo ontzettend lang, je bent al gauw een half uur onderweg en dan zijn wij niet eens van die stoppers.

Soms moet je gewoon even stil staan om van het uitzicht te genieten, echt geweldig mooi. Klein filmpje geschoten om jullie mee te laten genieten.

in de liftFoto’s ook geprobeerd, maar dat komt toch nooit helemaal over. Na de lunch naar de andere berg, om daar niet in, maar op Seventh Heaven te skien, klein stukje Cloud nine en vervolgens weer proberen terug uitzicht over Whistlerte komen naar de andere berg om de kinderen op te halen. Via een supermooi skipad konden we we er komen, maar dat pad was wel zo lang, op een gegeven moment vroeg ik al aan Bart of we weer terug naar Vancouver aan het skien waren.

Ruim op tijd terug, zelfs nog tijd voor een kopje koffie bij onze inmiddels gebruikelijke stek bij de coffee bij de liftlift. ‘s Ochtends geweest en ‘s middags kenden ze m’n naam nog, prima klant-binding, of zou het komen omdat ze niet heel vaak een “ask-her” tegenkomen? Beide kinderen helemaal op, gauw terug naar het appartement, stukje bus om het wat makkelijker te maken. Maar natuurlijk zijn ze niet moe genoeg om het zwemmen over te slaan. Ik sla ook een kwartiertje hot tub niet af en ben zelfs twee keer van de waterglijbaan geweest. Op de kamer lekker makkelijk koken: kip, patat en appelmoes voor de drie kids, voor mij sla met kip. Niet te laat naar bed, want morgen iets vroeger op staan om iets minder haast te hebben dan vanochtend…

Naar de sneeuw!

Als de sneeuw dan niet in New Jersey wil vallen, dan zoeken we het gewoon hoger op. Niet alleen maar hoger, want we hebben ook nog wel wat noten op onze zang qua gehalte poeder-sneeuw versus ijs. Nee hoor, we hebben nu eenmaal onze “punten” voor Whistler die we 1 keer in de twee jaar kunnen/moeten opmaken. Vorig jaar zaten we lekker in het witte zand op Curacao, dit jaar zitten we met kerst (hopelijk) in de witte sneeuw. In het dorp lag nog geen sneeuw, nog net te warm, maar bovenop de berg ligt genoeg om te kunnen skien. We weten allemaal van de Olympische Spelen nog wel dat het in West-Canada wat wisselvallig met de sneeuw kan zijn…

We hadden de vlucht voor vrijdagavond geboekt, dat moest kunnen met school, dachten we. Fout! Ze hadden op maandag en dinsdag ook nog school, eh, da’s dan een beetje jammer, we gaan gewoon. Het vluchtschema werd ook nog eens een beetje vervroegd, dus toen was het op vrijdag nog maar een halve dag school. Wat ze missen, halen ze na de vakantie wel weer in. Natuurlijk wel netjes gemeld bij alle instanties op school die het moesten weten.

even chillenKinderen opgehaald om 12 uur ‘s middags, even wachten tot de Samsung vaatwas-reparateur klaar was (kijken of hij het na de vakantie weer doet) en daarna naar Newark terminal A. Alles op z’n relaxed, dus genoeg tijd om even snoepjes te kopen en een lekker plekje te zoeken om te wachten. Met US Airways via Phoenix naar Vancouver. Oude recharging stationvliegtuigen, geen TV, of misschien is dat wel weer modern en gaan ze ervanuit dat iedereen TV kijkt op z’n iPad/laptop. Hadden wij niet voorbereid, dus dan maar een beetje lezen, spelletjes doen op de iPad en dutten. Overstap in Phoenix verliep op zich soepel, alleen had het vliegtuig een “lekke band” die verwisseld moest worden en hadden we dus een dik uur vertraging. Gaf Stijn wel mooi tijd om z’n Nintendo weer op te laden. We waren daardoor wel pas om half 1 ‘s nachts op Vancouver aan, koffers halen en door de immigratie was het al kwart over 1! Busjes naar het motel dat we geboekt hadden, gingen niet meer. Autoverhuur was al dicht en de rij voor de taxi was 100 mensen lang en de rij met taxi’s was 1 taxi per 2 minuten. Eh… allemaal tollend van de slaap belde ik met het Fairmont Hotel OP het vliegveld en hadden we mazzel: de laatste kamer met 2 double beds konden we nog reserveren. 5 minuten lopen, 2 minuten inchecken, 3 minuten tandenborstel zoeken en tanden poetsen en we lagen met z’n vieren lekker te ‘zzzz’-en.

Sea-To-Sky-HighwayLekker relaxed ontbijten en daarna de huurauto ophalen. Zaterdag was de rij- en regeldag. Naar Whistler is het 2 uur en een kwartier rijden. Mooie rit door de bergen, helaas met regen, dus de foto-stop-punten konden we rustig voorbij rijden (google-image foto is snel opgezocht). Een uur voor Whistler ligt het plaatsje Squamish, daar bij de Walmart vast inkopen gedaan voor in het appartement. Die tip kregen we twee jaar geleden van een ander Nederlands gezin: scheelt de helft qua prijs. Cola, water, bagels, koffie, chips, koekjes, haha, lekker gezond ingekocht dus.

warme choco voor de lunchIn Whistler was onze kamer nog niet klaar, konden we mooi even lunchen bij Portobello, ons favoriete lunch-cafe en super-warme-choco-locatie. Daarna de ski-zaken op ons gemak regelen: Ski-lessen voor de kids, liftpassen en algemene making smoresoriëntatie, want ski’s konden we pas na vier uur ophalen. In het hotel hadden ze om drie uur buiten s’mores, het sneeuwde inmiddels, op en top wintersport dus! Onze kamer was om half vier klaar, konden we mooi alle boodschappen opruimen en vast skisokken voor de kids zoeken om daarna onze ski’s (3 paar) en snowboard (1, alleen Eniek dit jaar) op te gaan halen.

onze mega kerstboomIk ging in het dorp nog even op zoek naar de laatste vergeten boodschappen en naar een kerstboompje voor de sfeer. We hadden onszelf een budget opgelegd van max $20, maar dat was moeilijk zoeken, maar…het is gelukt! Als we er nog kadootjes onder moeten leggen, verdwijnt de hele kerstboom, maar dat mag de pret niet drukken. De kinderen konden nog lekker even buiten zwemmen, terwijl Bart en ik de rest van het appartement op orde maakten. Lekker eten voor de TV en om acht uur lag de hele familie op bed. Haha, we zullen het maar op de 3 uur tijdsverschil schuiven…

Eniek’s performance week

italian cookiesEniek had afgelopen week een hoop “optredens”. Op maandag was het Italian night op school en alle klassen hadden iets voorbereid. Niet allemaal Italiaans gesproken, het was meer algemeen cultureel erfgoed. Begon al goed, want voor de ouders waren er allemaal lekkere Italiaanse hapjes en ook echte espresso/cappuccino. Ingeschonken door twee Italiaanse heren op leeftijd. Eniek was de tweede groep van de avond, 6th grade had Old MacDonald had a farm in het Italiaans ingestudeerd, Eniek’s groep (7th grade) deed een Italiaanse dans: de Tarantella. Voor de resterende klassen kon ik helaas niet blijven, want ik had kerstdiner met mijn marketing team in de stad. Maar eigen dochters gaan altijd voor natuurlijk.

eniek in choirOp vrijdag werd de muzikale uitvoering vervolgd: het winterconcert van Middle School Band & Choir. Erg goed bezocht, hele zaal zat vol. Ook Eniek’s viool-lerares was gekomen. Vier verschillende programma-onderdelen: eerst kwam Middle School Choir, we zaten precies aan de goede kant om Eniek te zien, dus dat was leuk. Ze zongen vier liedjes, erg leuk, vooral als ze een beetje speelden met de harmonie van sopranen, alto’s en tenoren (naar mijn gehoor nog geen echte baritonnen onder deze jonge mensen).

CMS bandDaarna kwamen twee onderdelen waar Eniek niet in zat: middle school jazz band en 6th grade band (een kleinere groep en ook duidelijk nog wat “nieuwer” in hun samenspel) en als laatste kwam 7th en 8th grade band: tjonge wat een grote groep! Meer dan 80 man/vrouw/kind sterk! Wij konden vanaf onze stoelen alleen de eerste violisten zien, dus helaas Eniek niet kunnen ontdekken. De vioollerares probeerde nog te zien of ze aan het bewegen van de strijkstok Eniek kon herkennen, maar helaas, te veel violisten en te ver weg. Maar het samenspel klonk heel aardig. Vooral de Notenkrakermedley was erg leuk, niet alleen feest der herkenning, maar ook heel aardig gespeeld!

nooit meer een Samsung

vaatwasser stukTja, de gasten van Thanksgiving weten het misschien al: onze vaatwasser is stuk. Hij gaf aan 1 stuk door een error message en hield dan op midden in de cyclus. Te heet, zelfs als hij koud water aan het toevoeren was. Een paar keer hielp de reset voor 1 beurt afwassen, maar na het weekend moesten we toch echt een reparatie-schema gaan inzetten. Nog met Samsung geprobeerd contact te zoeken, maar die laten zich moeilijk contacteren. Uiteindelijk via e-mail: jammer, maar de 1 jaar garantie was 1 week verlopen. Maakt niet uit dat de eerste 3 maanden van dat ene jaar nog in de bouwfase van ons huis zaten en het apparaat dus pas 9 maanden gedraaid had, pech en zelf maar mee zien te redden. Reparatiemannen hebben blijkbaar ook allemaal een eigen merk, maar gelukkig kon Bart via internet eentje vinden die redelijk in de buurt woonde en Samsung expert was. Duurde wel een kleine week voor hij langs kon komen, blijkbaar erg druk die Samsung reparaties…

Maar goed, afgelopen donderdag kwam hij langs, wij waren niet thuis, maar we hadden onze oppas Gladys instructies gegeven over wat toe te zeggen en wat niet. Man had al snel het euvel ontdekt: een of andere sensor die helemaal onderin de machine zit. Verwachte kosten minimaal $300 en natuurlijk geen garanties. Au! Bart en ik komen die avond thuis en het eerste dat Stijn doet is aankomen met zijn portemonnee: mam, pap, ik heb gehoord hoe duur de vaatwas-reparatie is, hier is mijn spaargeld om mee te helpen. Aaach, smelt smelt. Maar natuurlijk nemen wij dat aanbod niet aan, mijn lieve jongen, je mag wel helpen met afwassen! “krijg ik dan $1 per week?” Haha, filantroop en opportunist in 1.

Maar goed, voorlopig zitten wij vast aan het met de hand afwassen en na de kerst gaan we wel eens shoppen om een nieuwe vaatwasser, krijgen we in ieder geval weer een jaar garantie. En een Samsung wordt het natuurlijk niet meer!

kerstsfeer is nu echt losgebarsten

santa steekt de kerstlichtjes aanNiet alleen de kerstboom op Rockefeller Plaza heeft z’n lichtjes al in vol ornaat aan, maar afgelopen zondag heeft de kerstman tijd gevonden in zijn drukke agenda om ook hier in Cresskill de lichtjes aan te komen steken. Derde keer dat we het meemaken, dus kids met santaal een beetje traditie: de kerstman komt aanrijden op een oude brandweer auto, dit jaar zonder de irritante sirenes. De highschool band speelt wat kerstliedjes bij de – nog onverlichte- boom en na het aftellen in koor steekt Santa de lichtjes aan. Daarna gaan we in optocht naar de brandweerkazerne, santa rijdt en wij moeten lopen natuurlijk. Binnen hebben ze koekjes, warme chocomel, knutselwerkjes, ballonnen en natuurlijk moet iedereen even op de foto met Santa. Zelfs onze kinderen kreeg ik zo ver, want ja, als je bij Santa bent geweest, dan krijg je een zakje snoep!


‘s ochtends in het donker en ‘s avonds bij het naar huis rijden, hebben we nu super-veel sfeerverlichting. Wij zijn zeker niet de enige die de kerstverlichting buiten hebben hangen. Sterker nog, wij houden het nog redelijk bescheiden. Alle superlatieven die jullie gezien hebben over Amerikaanse kerstverlichting kun je hier in de omgeving ook vinden. Enige voordeel: vroeger had je een enorme stroom-rekening in december, maar tegenwoordig is alles LED. Foto’s maken in het donker wil met iPhone nog niet denderend, maar wellicht kan ik Bart zo gek krijgen om dit weekend eens een rondje door de buurt te gaan rijden met de goede camera…